KRÓL KARNAWAŁU 2013

            Złota kuleczka, trzysta kalorii uczucia, miłość z głębokiego tłuszczu, piegowate od pomarańczowej skórki z marmoladowym sercem w środku. Cokolwiek by nie powiedzieć, to i tak każdemu serce mięknie na widok pączka. Rozpływają się na języku zostawiając na brodzie lukier albo puder na nosie. Ciężko zdecydować czy lepsze jest jedzenie ciasta w oczekiwaniu na kulminację czy sam finał z dżemem w ustach?.

            Zanim zacznę subiektywny przewodnik po pączkarniach w Warszawie czytelnikom spoza stolicy polecam przepis fachowca, żeby tego dnia też zjedli coś wyjątkowego:

PĄCZKI MISTRZYNI

           

            W Warszawie w tłusty czwartek liczą się głównie trzy miejsca:

            Cukiernia Pawłowicz, która utrzymuje, że nie ma nic wspólnego z posłanką. Pytałem kilkakrotnie sprzedawczynie, ale mi powiedziała, że ona się nie interesuje rodziną szefa, albo się wstydzi. Pączki tutaj są znakomite, najłatwiej w tym miejscu dostać ciepłe a wiadomo, że takie są najlepsze. Wybór smaków aż za duży, można w środku puszystej kulki znaleźć: marmoladę, różę, migdały, adwokat, budyń, wiśnie, jabłka, twaróg, owoce, toffi, chałwę, krówkę, kajmak. Dodatkowo wszystko jeszcze w różnych konfiguracjach. Sami widzicie, że zbieranina jak w Platformie Obywatelskiej, od sasa do lasa. Ale widocznie znajdują się amatorzy na te wynalazki, bo za każdym razem kiedy byłem mają przynajmniej kilka rodzajów do wyboru natychmiast, wszystkie ciepłe. Jest tam jeszcze twór z kapustą i grzybami i niech was ręka boska broni brać to do ust, jak mówi mój warszawski z krwi i kości kolega – obrzydlystwo.

            Cukiernia Blikle, wymieniam, bo wszyscy są do tej nazwy przyzwyczajeni. To w Warszawie tradycja, mieli pączki nawet wtedy jak ludzie nie wiedzieli gdzie można kupić jajka. Podobno sprawdzona i niezmieniana receptura. Tym gorzej, dla mnie to lepkie kluchy, które można formować jak glinę. Omijam szerokim łukiem.

            Pracownia Cukiernicza Górczewska 15, każdy kto mieszka na Woli widział tę kolejkę przed wejściem i to nie tylko w tłusty czwartek, ale przez okrągły rok. Tego wyjątkowego dnia pączki kupuje się tam w ilościach limitowanych, w linijce stoją całe rodziny. Jak tam mieszkałem dziwiło mnie, co takiego musi być akurat w tych pączkach, że warto codziennie stać po nie tyle czasu?. Widziałem tylko szczęśliwe gęby ludzi wynoszących stamtąd papierowe paczki, finezyjnie zawiązane sznurkiem, tak jak kiedyś pensjonarki nosiły książki. Udało mi się przejeżdżać tamtędy kiedyś rowerem i trafiłem na otwarcie. Nikogo jeszcze nie było, więc wszedłem i kupiłem dwa, zjadłem je stojąc na zewnątrz i wszedłem po jeszcze cztery, z którymi dojechałem tylko do Towarowej, bo zapach, jaki niesie się z tej paczki kazał ludziom obracać za mną głowy. Nie potrafię opisać doznań, jakich doświadcza się jedząc te pączki. To chyba kwintesencja słowa ambrozja, a jest tam tylko jeden rodzaj. Tutaj też tradycja sięga bardzo daleko, ale taką jak najbardziej warto podtrzymywać. Dba już o to czwarte pokolenie i trzymam kciuki, żeby się rozwijali jeszcze długo. Jak nie uda wam się w czwartek zjeść tam pączka to spróbujcie później, zresztą warto stać w tej kolejce choćby pół dnia.

            Większość ludzi uważa, że najlepsze pączki są domowe. Moja matka upiekła pączki raz w życiu w wieku lat czterdziestu z pomocą naszej sąsiadki, pani Kowalskiej. Talent koleżanki zza ściany i szczere chęci przy antytalencie cukierniczym Zdzisławy nie dały rady. Nawet dwadzieścia lat przerwy nie pozwoliło zapomnieć o tej katastrofie. Były jak kamienie, albo gipsowe granaty. Zdzisława wykorzystywała je do zabawy i sprawdzała z ojcem czy odbijają się od budynku naprzeciwko. Nigdy więcej na szczęście się za to nie wzięła.

            Moja szczecińska babcia gotuje znakomicie. Jest jedyną osobą na świecie, która potrafi zrobić jednakową herbatę wszystkim przy stole i bez względu na to czy ktoś słodzi jedną łyżeczkę czy pięć – wszystkim smakuje. Jest także mistrzynią cukiernictwa. Nigdy w życiu nie widziałem żeby korzystała z jakiegokolwiek przepisu, wszystko pamięta a miarę ma chyba w rękach. Być może, dlatego Zdzisława nigdy nie nauczyła się od niej piec?. Robiła przy mnie ciasta drożdżowe, faworki i pączki.

            Jeżeli paczki w domu babci mieszkającej czterysta kilometrów od ciebie można uznać za domowe, to te faktycznie były niezwykłe. Począwszy od kształtu, jakieś takie większe jajko w dziwnym kolorze, nie były złote, tylko rudo – brązowe. Nie wiem jak zachowują się pączki z Woli po czasie, bo nie miałem ich w rękach dłużej niż kilka minut, ale te od mojej babci były miękkie jeszcze trzeciego dnia. Mogliśmy się o tym przekonać tylko dzięki chowaniu ich przez dziadka w barku. Choć sam zjadał połowę, zawsze coś jeszcze dla nas zostawiał. Ja i mój kuzyn Wojtek potrafiliśmy w trakcie wypieku zjadać od ośmiu do dwunastu takich ciepłych kuleczek i gdyby nie rodzice odrywający nas od tego pewnie bylibyśmy znacznie lepsi.

            Podobno jeden pączek ma około trzystu kalorii. Ponoć, żeby oszukać organizm trzeba po zjedzonym pączku zjeść grahamkę, jakoś ta energia się rozkłada i wchłania się to wolniej. Ciekawe, kto zjadłby dwanaście grahamek?. 

            Żeby go spalić trzeba (do wyboru):

- biegać - 20 minut

- wchodzić po schodach - 25 minut

- jeździć na łyżwach - 30 minut

- szybko spacerować - 40 minut

- namiętne się całować - 45 minut

- odkurzać - 50 minut

- tańczyć - 1 godzinę

- pisać na komputerze - 2 godziny

- rozmawiać przez telefon - 2,5 godziny

- oglądać telewizję (bez podjadania!) - 10 godzin.

            Niektóre są zaskakujące, ale tak wyczytałem. Gdyby jednak od oglądania telewizji się chudło to ja byłbym kiedyś jak Kate Moss. Moja matka od gadania przez telefon byłaby chyba niewidoczna. Z drugiej strony po dziesięciu pączkach ponad osiem godzin odkurzania, to chyba bym Zamek Królewski ogarnął.

            Przypominają mi się jeszcze dwa wyjątkowe tłuste czwartki mojego życia. Na jeden trafiłem przypadkowo, wiedziałem naturalnie jaki jest dzień, bo o tej dacie wiem tak dobrze jak o swoich urodzinach, ale przypadkowo trafiłem tego dnia do mamy Szpary. Stół zastawiony domowymi pączkami i faworkami, które kruszyły się w palcach. Siedziałem z gębą nad blatem upaprany od pudru i było mi wstyd, że tyle jem, ale wiedziałem, że jak odmówię sobie tego, co tam jest to będę strasznie żałował. Postanowiłem zjeść ile dam radę i najwyżej nigdy więcej się tam nie pokazać. Dostałem jeszcze do domu, ale to było za Lublinem, więc wystarczyło mi na drogę do Warszawy. Na szczęście nadal w tym domu mnie podejmują.

            Drugi raz był w trakcie praktyk studenckich w Ministerstwie Obrony Narodowej. Tam nigdy nikt nic nie robił i takie święta jak Tłusty Czwartek dostarczają przynajmniej tematu do rozmów. Wtedy nie znałem jeszcze pączków z Woli i zawiozłem te z Chmielnej. Co chwila do naszego pokoju wchodziły baby z innych departamentów i wymieniały się opiniami, smakując po kilka kulek, zawsze mówiąc „nie powinnam już” i „ostatni”.

            W tym roku nie będę świrował i zjem tylko trzy, cztery.  Żeby nie żałować, że zjadłem słabe od razu pojadę na Górczewską.

p.s.

Najgorzej jest coś załatwiać tego dnia, bo pączki są wszędzie i niegrzecznie w naszym kraju jest ich odmawiać. Dlatego jeśli się nie odchudzacie permanentnie przez całe życie to wchodźcie do wszystkich sklepów i urzędów. Jeżeli zaś tak jak mnie obowiązuje was ścisła dieta to uważajcie nawet z wychodzeniem na trening. Na mojej poprzedniej siłowni przy pączkach stał napis „Zjedz pączucha, po treningu nie będzie brzucha” – Tuwim chyba im napisał. Jakby to było takie proste. Teraz jak chodzę do takiego klubu, to obawiam się, że na każdej bieżni będzie półmisek z faworkami a w basenie będą pływać pączki w małych łódeczkach. Będę musiał zostać dłużej.

p.s. 2

Jutro (6.02) W siedzibie Gazety Wyborczej jest konkurs na najlepsze pączki amatorów. Ja muszę iść do pracy, ale wy się wkręćcie. Ja bym powiedział, że jestem kulinarnym blogerem, albo redaktorem miesięcznika „Słodycz”. Można się nawciągać tego rarytasu za free.

SMACZNEGO.

CISZA… BĘDZIE NAGRANIE

Zdzisława mówi, że jak się urodziłem to zamiast płakać charczałem. Ze wszystkich dzieci na oddziale mój płacz można było rozpoznać natychmiast. Później doszedł do tego krup. To ta choroba, z której Ania z Zielonego Wzgórza uratowała siostrę Diany, odkupując swoje winy po tym jak upiła ją nalewką. Razem to wszystko złożyło się na głos, jakim dysponuje do dziś. Bez mutacji już, jako szczeniak mówiłem jak Balcerek z Alternatyw 4.

            Co jakiś czas ten głos się jednak przydaje. Już, jako trzynastolatek mogłem kupić fajki w takim kiosku, gdzie sprzedawczyni siedziała w dziurze i nie widziała dokładnie klienta. Baryton zza okienka kazał jej myśleć, że sprzedaje je jakiemuś dziadu. Przydawał się także przy rozmowach telefonicznych, gdzie trzeba było udawać dorosłych. Zamawiałem na przykład taksówkę mojej sąsiadce i prosiłem, żeby kierowca wszedł na górę i pomógł wynieść walizki. Później przez wizjer oglądałem jak ona się denerwuje, bo obcy facet chce od niej walizki.

            No, więc zdarzało się, że ta barwa głosu przydawała się do czegoś i trzeba było ją zarejestrować. Debiut w studio nagrań opisywałem wam przy okazji opowiadania o moim przyjacielu Cycku, kiedy to na nagranie lektora do swojej pracy dyplomowej ubrałem się w spodnie ze skóry, które tak hałasowały, że po kilku próbach pan za szybą kazał je zdjąć. Jego żona, która przyszła do nas z czymś do picia zastała mnie w majtkach na krzesełku przy mikrofonie.

            Kolejna wizyta, już w takim profesjonalnym studio nie miała nic wspólnego z nagrywaniem, ale chciałem się pochwalić, bo też była znacząca. Konrad, właściciel tego studia załatwił mi bilety na jakiś spektakl i tam poszedłem je odebrać. Polecił mi zaczekać na krześle i żeby osłodzić mi zawód, że nie będę śpiewał w tym wnętrzu, którego ściany wyglądają jak wyłożone kratkami do jajek, powiedział mi, że w fotelu, na którym siedzę wczoraj siedziała Kasia Figura. Wystarczyło.

            Kilka dni temu w czasie biegu (nadal się odchudzam, choć o tym nie piszę) zadzwonił do mnie Janek. Janek to chłopak Majki, koleżanki ze studiów. Właściwie to ich inspiratorki, bo gdyby nie ona do dziś nie wiedziałbym, co to jest Akademia Obrony Narodowej, albo gdzie leży Rembridge. Otóż Janek jest reżyserem dźwięku i przy każdym spotkaniu mówił mi, że mam ładny głos. Nawet po jednej imprezie, na której śpiewałem nie zmienił zdania, przez co podejrzewałem, że jest głuchy.

            Zaproponował mi nagranie postsynchronów do części filmu. Na pytania jak to będzie wyglądało, odpowiedział, że będę miał cyferki i tekst przed sobą a także ekran z filmem i podłożymy głos. Karaoke pomyślałem, więc dam rade. W tej dziedzinie odnotowałem znaczący sukces. Jeszcze mieszkając w Kaliszu udałem się na karaoke do pubu Zielony Orzeł i śpiewając wyłącznie utwory Krzysztofa Krawczyka doszedłem do finału. W ostatnim starciu musiałem zmierzyć się z chłopakiem, który był już tak silnie zezowaty, że mikrofon służył mu, jako podpórka. Ja też nie byłem w najlepszej formie, jednak trzymałem się lepiej od konkurenta. Wylosowałem Przeżyj to sam, którego interpretacja oczarowała jury (trzy równie pijane barmanki) i pozwoliła mi zgarnąć nagrodę główną, trzystuminutowy karnet na solarium. Cała rodzina chodziła opalona.

            Na spotkanie z Jankiem szedłem spokojny. Skoro on faktycznie uważa, że do czegoś mu się przydam to chyba wie, co robi. Nogi lekko ugięły mi się jak czekałem przy portierni szkoły muzycznej, bo do ciecia (który tam chyba też zna się na muzyce) słuchającego w budce chyba Szopena podszedł koleś z dredami i mówi:

- Dobre to tam masz, tylko takie lekko psychodeliczne.

            Dookoła kręci się mnóstwo ludzi. Jest zupełnie inaczej niż we wszystkich szkołach. Nikt się nie śmieje, nie biega. Zewsząd słychać jakieś pogrywania, to na strunach to na klawiszach. W środku ja.

            Weszliśmy do studia. Przede mną Majka i Janek w słuchawkach, niczym Szaranowicz i Szpakowski naprzeciwko ja w budce z jedną słuchawką na uchu, no to leć Adam, leć. Dookoła były rekwizyty, które pozwalają chyba naśladować każdy dźwięk, jaki tylko możecie sobie wyobrazić. W budce, w której stoję są cztery rodzaje nawierzchni, mogę stać na wykładzinie, żwirze, betonie i czymś jeszcze. Cała szafa butów do różnego tupania, słoma, wanna szkła, rurki, instrumenty i nawet drzwi od poloneza do trzaskania. Ale nie słuchowisko radiowe to ma być tylko moje gadanie.

            Tekstu mam na kartce jak na lekarstwo, więc powinienem się rozluźnić, ale gdzie tam, nawet odetchnąć nie mogę, bo Janek nie tylko nie jest głuchy, ale ma słuch jak nietoperz. Każdy mój drobny ruch zostaje przez niego zauważony, nawet każe mi ściszyć moją słuchawkę, bo ją słyszy w mikrofonie. Żebym wiedział, że takie to będzie stresujące to bym się wcześniej napił. Na szczęście przynajmniej fajki podobno dobrze robią i każe mi palić jeden za drugim, więc palę.

            Zamiast karaoke mam powtarzający się w nieskończoność fragment filmu, do którego mam mówić. Cyferki, o których mówił Janek to lecący sekundnik jak przy bieganiu, który wcale nie pozwala się rozluźnić. Żeby mnie uspokoić pokazuje mi jak głos podłożyli już inni. Lepiej nie można, każde słowo zaczyna się i kończy równo z ruchem ust aktora na ekranie, jakby sam mówił. Jak to mnie miało mnie rozluźnić to ekstra.

            Pierwsze zdanie jest powiedziane bardzo szybko, ale mój aktor prawie nie rusza ustami co ma swoje plusy, ale nie wyłącznie. To, że się nie rusza oznacza dla mnie tylko tyle, że musze zmieścić się w czasie nie patrząc na gębę, ale on dodatkowo jeszcze ciamka, mlaszcze, połyka ślinę i ja to wszystko mam powtórzyć. W tym zdaniu są dwa trudne słowa i to zaraz po sobie potrzebuje i reportażu, które trzeba powiedzieć szybko i wyraźnie.

            Janek spokojnym głosem powtarzał komendy i nawet się rozkręcam:

- Potrzebuje reportażu

- Dykcja

- Potrzebuje reportażu

- Głośniej

- Potrzebuje reportażu

- Widzisz drzwi na końcu?

- Tak

- Do nich mów

- Potrzebuje reportażu

- Z naciskiem

- Potrzebuje reportażu!

- Jakbyś bluźnił

- Kurwa!

- O właśnie!

            I tak w kółko. Nigdy w życiu nie będę już się dziwił, dlaczego na Oscarach jest kategoria dźwięk. Ja nagrywałem kilka zdań i widziałem ile to kosztuje pracy reżysera dźwięku a co dopiero przy takim Avatarze, gdzie jeszcze jest muzyka i inne odgłosy. My doszliśmy do zdania, w którym mam powiedzieć o matko i w czasie pauzy przełknąć piwo. Zadanie niby proste: o , łyk , matko.

            Tu Janek okazał się nie do końca profesjonalny, bo dał mi wodę, może dlatego tyle to trwało. Najgorsze, że ta woda była w plastykowej butelce. Nie mogłem jej trzymać w ręce, bo on wszystko słyszy. Więc za każdym razem pomiędzy o , pauza matko był jeszcze skłon po łyk wody. Nigdy w życiu nie powiedziałem tyle razy pod rząd tego samego, nawet wymieniając swój adres po pijanemu w taksówce. A do tego jeszcze ćwiczenia fizyczne w postaci skłonów.

            Jednakowoż, kiedy skończyliśmy czułem się zawiedziony, że już koniec. Nie mam pewności, czy zakończyliśmy, bo Janek jednak zrezygnował z wykorzystania tego, co zarejestrował, czy faktycznie mu wystarczyło. Podobno może sam sobie rozciągać i skracać moje słowa a później dowolnie je składać. Pokazał mi to nawet jak nagrywaliśmy samo wciągnięcie powietrza nosem.

            Fajnie było.

            Stres jednak był, więc pomimo późnej pory poszedłem na drinka do Szpary. Opowiedziałem wszystkie wydarzenia wieczoru, trochę ubarwiając. Co jej będę mówił, że kilka zdań powtarzałem dwie godziny, powiedziałem, że kazano mi śpiewać. Szpara ze spokojem dopytywała:

- I jak?

- Chyba dobrze

- Masz to nagranie?

- Janek powiedział, że wyniki w maju?

- Wyniki?

- Tak powiedział

- Badał cię?

- Nie wiem, przed sobą miał jakieś monitory, na których skakały wskaźniki i wykresy w różnych kolorach a ode mnie ciągnęły się jakieś kable

- EKG

- Możliwe, że i serca słuchał.

p.s.

Okazało się, że konkurs na bloga roku nie jest najlepiej przygotowany. Nikt nie poinformował uczestników, że już można na nich głosować i jak przypomniała mi jedna z pań czytających mojego to było mało czasu. Dziękuję za te głosy, które już wysłaliście, dostałem w rankingu dwa bąbelki za zebrane 16 głosów.

Będę pisał dalej. Szesnaście głosów do czegoś zobowiązuje. 

NAD MORZE POPROSZĘ

Moja siostra z mężem i dziećmi spędzają ferie w trójmieście. Dosyć mam już zimy, więc postanowiłem pojechać do nich na obiad. Kto by nie chciał pojechać nad morze, choćby na chwilę?. Głupol chyba. Okazyjnie nabyłem bilety na bus i w drogę.

            Czwarta rano dzwoni budzik, wstaje ochoczo choć niedawno się położyłem. Myśl o zapachu morza dodaje mi energii. Nawet jednodniowy urlop cieszy, jak za oknem jest taka parszywa szarówka. Szybki prysznic, mycie ząbków i jestem gotowy. Zerkam przez okno, ciągle leci biały syf, ale na dole taksówkarz już czeka i odśnieża samochód.

- Dzień dobry, na nazwisko Sobucki?

- Tak ,dzień dobry

- Metro Młociny poproszę

- A, to pan pewnie na ten autobus co tam jeżdżą, teraz wszyscy z tego korzystają, bo z tymi kolejarzami proszę pana to cholera wie co będzie, a tak to można sobie pojechać, ja to raz wożę na Młociny a raz proszę pana na Wilanowską bo ludzie to w różne kierunki se jeżdżą. Trudno tu u pana wyjechać , ja to dzisiaj wściekły jestem, bo wczoraj to najgorszy dzień miałem w całej swojej piętnastoletniej pracy, w życiu tak mało nie zarobiłem, ale tu się jedzie, ja nie znam tej strony Pragi, bo te drugą to jak własna rękę, pan tu dawno mieszka?

- Nie, niedawno (pomyślałem, że jak on tak będzie gadał to zwariuje)

- A no właśnie, cholery można dostać teraz z tymi radarami, pozawieszali wszędzie, że już jeździć się nie da, a jak nie ma tego radaru to stoją proszę pana gdzieś po krzakach, tak mnie ostatnio zhaczyli, że sześć punktów i trzysta złotych, nic się załatwić nie dało, bo we dwóch stali a tak to jakby jeden był, to może by się zachował jak człowiek i wziął ze dwie stówy nie?

- Tak

- Albo z tym tunelem proszę pana, dopiero jak zalało to pomyśleli, że można z boku zrobić trasę, ulica zawsze była, nie mogło tak być od początku?, ludzie by se jechali i tunelem i po trasie mniejsze korki by były a do łażenia to naród ma mało tras?, nie muszą nad wodą łazić, samochodów więcej niż ludzi jest codziennie, a teraz to pewnie wie pan otworzą tunel na nowo to zaraz te ulicę zamkną, cholery można dostać proszę pana
- Mhm.

            Dwadzieścia sześć minut ciągłego gadania, cena za kurs wystarczyłaby na kolejną podróż do Gdańska i powrotem. Ale dzisiaj się tym nie przejmuję. Ja jadę nad morze, będę biegał po piasku, robił siku na wydmę, jadł gofry, zbierał muszelki i wychodził z wody dopiero jak zsinieją mi usta. Dziś znów mam osiem lat, jadę na kolonie autokarem i nic nie zmąci mojej radości. Pamiętam, jak co roku jeździliśmy z Dominikiem nad morze i raz matka mu powiedziała, czego ma się nawdychać, on chciał zabłysnąć przed kolegami i jak tylko wysiadł w Darłówku z autobusu to głęboko zaciągnął się powietrzem i powiedział

- Ależ tu pachnie jodyną.

            Zimno na dworze okropnie, ale ktoś pomyślał, żeby otworzyć dworzec i ludzie mogą czekać w cieple. Niestety nie pomyśleli już o tym, żeby w środku choć jeden sklepik był otwarty bo na wszystkich jest napis „otwarte od 11”. Nie ma nawet automatu z napojami, albo innymi batonikami i wiem, że będę jechał głodny i bez gazetki. Dookoła za to wielki świat. Ochroniarz monitoruje dworzec jeżdżąc na tych takich dwóch kółkach z badylem, co to nie wiadomo jakim cudem się to nie wywraca. Wszędzie szkło i metal, światła niebieskie, wyświetlacze dotykowe ze stroną ZTM.

            Muszę się dowiedzieć skąd startuje mój autobus, bo pomimo tych ulepszeń nikt nie pomyślał, żeby na mapie, która zajmuje pół ściany zaznaczyć gdzie się znajdujemy, tak jak to się robi na w centrach handlowych. Na szczęście jakaś para obok mnie zaczyna gadać o Gdańsku, więc pójdę za nimi.

            Podjeżdża, pełny szał. Nie mam biletu, pokazuje maila z jakimś numerem w telefonie, zapraszają mnie na górę. Siadam z przodu, mam przed sobą wielką szybę, na górze światełko i klima, jak w samolocie. Siadam w wygodnym fotelu, pokrytym pachnącą skają a nie tapicerką o zapachu wszystkich poprzednich pasażerów, klikam w telefon, okazuje się, że działa wi fi, lubię to. Niestety naprzeciwko mnie siada mamusia z córeczką i mordy im się nie zamykają nawet na sekundę. Dodatkowo mówią tak głośno, że mogłyby siedzieć w dwóch różnych końcach samochodu i też by się słyszały. Zmieniam miejsce. Siadam na środku, nikogo nie ma za mną ani przede mną, spokój. W radio Kowalska śpiewa „Wyrzuć ten gniew”, wyrzucam. Jedziemy.

            Chwilę bawię się netem, ale co zerkam za okno to strasznie mnie muli. Zmieniła się ta trasa odkąd ostatnio tędy jechałem, wyświetla się wszystko na tablicach zawieszonych wysoko, które przelatują nam co chwila nad głowami, bo też siedzimy wysoko. Na jednej z tablic miga napis „Zzz”, chyba jeszcze śpi ta ulica. Jednak jak podjeżdżamy bliżej okazuje się, że to trasa S7 i temp. -7, 7°C. W nocy świecą się tylko te wszystkie Biedronki, Lidle i Tesco, co przypomina mi, że musze na niedziele kupić wino na kolację u Szpary.

            Tak zwane „kolacje na trawie” organizowane przez Szparę, są wariacją na temat kolacji, jakie wydawała Hiacynta Bukiet, tyle, że jej były przy świecach i strasznie poważne. U Szpary jest mnóstwo śmiechu, jedzenia i wina. Najlepsze jest właśnie z Tesco, bo tam sprzedają białe wytrawne na kartony, za grosze. Ja nie rozróżniam specjalnie smaków win, ale ci co się na tym znają, mówią, że to z Tesco mogłoby konkurować z niejednym winem stołowym w dobrym hotelu.

            Nagle słyszę za sobą zbliżające się i ciągle powtarzane „proszę bardzo”. Okazuje się, że miła pani stewardessa w tym pojeździe roznosi rogaliki. Sytuacja powtarza się jeszcze kilkakrotnie, bo częstuje nas jeszcze herbatnikami, soczkami i żeby dopełnić szczęścia przynosi jeszcze lody. Prawdziwe wakacje. Gdyby ten autobus mógł latać, byłby najlepszym środkiem transportu.

            Przysypiam. Zamiast szalika zabrałem arafatkę, żeby móc się nią przykryć. To fascynujące, że gdziekolwiek byśmy nie zasypali musimy się przykryć. Niezależnie od tego, czy jesteśmy w Egipcie, czy zasypiamy na plaży, przykrycie jest konieczne, może być samo prześcieradło, ale coś musi być. To się chyba wiąże z jakimś poczuciem bezpieczeństwa czy coś takiego. Zasypiam.

            Budzę się, kiedy dojeżdżamy już do Gdańska. Stewardesa rozmawia z kierowcą o wypadkach drogowych a ja dłubie w telefonie, żeby zdążyć zameldować się na facebooku. Kiedyś wysyłało się kartki z wakacji, teraz się meldujemy. Podobno nie jest to najmądrzejsza rzecz, bo jak ktoś wie gdzie mieszkasz a meldujesz się w innym mieście to wiadomo, że twoje mieszkanie stoi puste, co może zachęcać do włamania. Ale co niby mieliby u mnie kraść?. Najcenniejszą rzecz, jaką ostatnio nabyłem mam na sobie. Mój idol Robert Górki pisał, że „na wyprzedaży za pół ceny możesz kupić coś, czego normalnie za darmo byś nie wziął”. Nie zgadzam się, nabyłem kaszmirowy sweter za dwadzieścia trzy złote, przeceniony z trzystu.

            Szybka przesiadka do kolejki, kilka minut i jestem w Sopocie. Rodzina czeka na mnie już na peronie. Kierunek – molo. Pierwsze co zwraca naszą uwagę to słońce. Oślepia i grzeje. To takie przyjemne uczucie, od razu robi się dobrze, po tym jak w Warszawie nie ma go już od półtora miesiąca. Molo jest skute lodem, ale wygląda pięknie. Dookoła zamarznięte morze. Na plaży rowerzyści i biegacze wykorzystują dwumetrowy pas piasku, jaki został przy wodzie, reszta pokryta śniegiem wykorzystywana jest przez narciarzy. Zabawnie to wygląda jak w miejscu, które zwykle kojarzy się z roznegliżowanymi plażowiczami teraz okupowane jest przez miłośników nart.

            Kolejnym celem jest bar „Przystań”. Każdy kto był w Sopocie wie o tym miejscu oddalonym kilkaset metrów od molo. Słyną na całą Polskę ze swojej „Zupy rybaka”. Poza nią na nasz stół trafiają także pstrągi, smażone niesolone śledzie, które chrupie się w całości, nawet ogon smakuje jak chips. Koreczki w kaszubskim stylu, zawijane roladki kartuskie, szprotki i wiele wiele innych, trzy razy domawiamy, bo nikt z nas nie może nasycić się tymi pysznościami, nawet mój siostrzeniec wciąga wielkiego pstrąga a nie jest to jego ulubione danie.

            Szukamy miejsca, w którym będziemy mogli zjeść deser i napić się kawy, zanim się pożegnamy i będę wracał do domu. Izka znajduje lokal z napisem na szybie „grzaniec i ciasto”. Po wejściu okazuje się, że siedzą tam wyłącznie amatorzy grzańca, dodatkowo śmierdzi jak należy. Mój szwagier pyta w powietrze „czy ciasto jest smaczne czy takie jak zwykle?”.

            Wybieramy pewniaka. Warszawski Wedel jeszcze nigdy nie zawiódł. Zamawiamy taką porcje cukru w postaci deserów i czekolad, że energia z niego pozwoliłaby naszej piątce odśnieżyć trójmiasto. Ale jest pysznie.

            Spacerek, sesja zdjęciowa i czas do domku. Szybki pociąg do Gdańska, wizyta w jednej galerii i okazuje się, że zdycha mi telefon. Bez niego nie pokażę numeru, który uprawnia mnie do wejścia na pokład autobusu. Kładę plecak na murku i usiłuję aparatem zrobić zdjęcie numeru na ekranie. Podchodzę pod coraz to nowe latarnie i reklamy, żeby zdjęcie wyszło, ale nie chce. Kilkadziesiąt metrów dalej przypominam sobie, że zostawiłem plecak. Na szczęście jeszcze leżał a do autobusu udało mi się wejść.

            Pasażerowie inni niż rano. Wygląda teraz jak open space w wielkim biurowcu. Wszyscy powyciągali laptopy, tablety i podłączyli komórki, ja swoją też naładowałem. Do Ostródy śpię, nic się nie dzieje. Na pierwszym przystanku okazuje się, że siadło zasilanie w aucie i nie ma prądu. Kierowca spokojnie tłumaczy pasażerom na dole, że w razie czego zabierze nas autobus jadący za godzinę, o ile będą miejsca. Głupkowata laska, nowa stewardessa, rzuca co chwila przed siebie teksty w stylu „ale czad” i „niezła jazda”. Na szczęście ruszamy. Swoje głupie zachowanie rekompensuje roznoszeniem rogalików, wafelków, soczków no i lodów.

            Dojeżdżamy przed czasem. Biegnę z ludźmi do ostatniego metra, bo w tym mieście według włodarzy nic nie ma prawa działać w nocy. To nie Berlin czy Paryż, żeby łazić po knajpach i przemieszczać się w nocy. Tu wszyscy mamy w nocy spać a rano iść do pracy w urzędzie i walić stemplem od siódmej do piętnastej. Przesiadka w tramwaj, który staje po drodze oznajmia, że dalej nie jedzie, trudniejszy ten przejazd przez Warszawę niż cała podróż z nad morza. Podjeżdża nocny autobus i wylatuje na mnie ze środka młody chłopak w wełnianej czapce. Łapie go w ostatniej chwili, jest kompletnie zezowaty. Wpycham go do środka i sam się ładuje. Przygląda mi się dłuższy czas i przemawia

- Fajnie jest jak mnie tak trzymasz, tylko mnie nie bij

- Nie będę

- To czemu masz taką minę?

- Bo mi niewygodnie

- Aha

Wysiadamy na tym samym przystanku, ja maszeruje do domu, on trzyma się latarni, więc wracam.

- Dasz sobie radę?

- Tak

- To idę

- A znasz Bociana?

- Pewnie, kto nie zna

- To jest chłopie Przechuj

- Wiem

- Idziesz ze mną do niego?, co będzie chuj spał?

- Nie, idę do siebie, cześć.

Kładę się spać zmęczony i szczęśliwy, jak po urlopie. Ciekawe swoją droga kto to ten Bocian, musze tu poznać więcej ludzi.

p.s.

Jak ten Polski Bus rozwinie siatkę połączeń, to PKP będzie mogło sprzedać szyny do skupu metali, wystarczy im na odprawy dla pracowników.

DZIEŃ DZIADKA

            Każdego roku w dzień dziadka wspominam ich dwóch. Obu niestety już nie ma z nami, ale były to bardzo interesujące postaci, dlatego chciałem wam o nich opowiedzieć. Niewiele mieli ze sobą wspólnego. Obaj zupełnie różni, no może żony podobne charakterami. Obie na nich wyzywały i trzęsły domami, ale to już taka rola kobiet w mojej rodzinie.

ZYGMUNT

            Tata taty. Każdy jego dzień zaczynał się tak samo. Spacer po wszystkie wychodzące dzienniki (tylko nie prawicowe) z Tofikiem na smyczy. Tofik był pięknym brązowo białym spanielem, pamiętam do dziś jego zapach. Po powrocie, Tofik przez dziadka nazywany Skowerkiem, kładł się na swoim miejscu a dziadek zasiadał na fotelu w końcu stołu. Przed nim zawsze niesamowicie mocna herbata, popielniczka, papierosy w tym jeden wetknięty w lufkę, najczęściej czarną od osadzającej się w niej smoły, gazetka i książka.

            Szczupły z gładko przyczesanymi srebrnymi włosami i w okularach z grubymi szkłami siedział w centralnym miejscu pokoju. Ręką sięgał do szuflady, w której miał zapas fajek i inne gadżety a kawałek dalej w szafce ustawione stały kieliszki i nalewka. Przed nim telewizor, w którym na zmianę leciały obrady sejmu i telenowele jak dosiadała się babcia.

            Moja siostra z kuzynką, kiedy jeszcze były małe robiły mu kawały podobne do tych, jakie Zdzisława ze mną mojemu ojcu, bo obaj działają rutynowo i jak coś im się zburzy to jest śmiesznie. Matka ze mną przestawiamy na przykład ustawione buty ojca i on się denerwuje, że coś jest nie tak. Izka z Moniką robiły dziadkowi bardziej kreatywne kawały. Potrafiły równo zakleić mu gazetą okulary do czytania i jak je nałożył czekały, kiedy się skapnie, że pomimo przewracanych kartek nie zmienia mu się tekst, długo to trwało, ku uciesze dzieci. Potrafiły także ściszyć mu telewizor z obradami sejmu i włączyć radio. Krzyknął wtedy do babci

- Janka chodź zobacz jak ładnie dzisiaj w sejmie śpiewają.

            Zawsze, kiedy do niego przyjeżdżałem schodził do piwnicy po słoik z musem jabłkowym i pozwalał mi zjeść cały (najczęściej litrowy). Nie nauczył mnie niczego pożytecznego. W zamian kazał mi trzymać „kulosy” na stole i pamiętać zawsze, że w kieszeniach trzeba mieć kasztany albo kamyszki, nie wiem do dziś, czy na wypadek samoobrony czy profilaktycznie przeciwko reumatyzmowi.

            Kiedy chodziłem z plecakiem – kostką, które ozdabiało się tak, że każdy wyglądał inaczej, zbierał dla mnie końcówki od zapalniczek, które później kombinerkami zaciskało się na klapie. Poza tym były na nim jeszcze wielkie inicjały E.B., co w szkole uważano nie niewłaściwe, żeby mieć markę piwa na plecach, ale u mnie chodziło o Edytę Bartosiewicz.

            Cały życie (moje) kłócił się z moim ojcem o politykę. Waldek na czele związku Solidarność, wielkopolska południowa, wyznawał Wałęsę, Zygmunt Urbana. Bardzo szybko opuszczaliśmy czasami imprezy w tamtym domu, bo dziadek nie wytrzymał nigdy, żeby nie wspomnieć o poczynaniach związkowców, na co ojciec odpierał zarzuty. Wszystko zawsze kończyła Zdzisława i Janka. Jedna pokrzykując z kuchni, druga biorąc męża pod pachę i mówiąc głośno dobranoc.

            Pamiętam taką sytuacje, że pojechałem do dziadka z ojcem i nie było z nami Zdzisławy. Zaczęli oczywiście o polityce i jak dziadkowi brakowało już siły na nawracanie ojca, spróbował z młodszym pokoleniem. Spojrzał na mnie z nadzieją ignorując na chwilę ojca

- A ty synek, na kogo będziesz głosował?

- Tato on jeszcze nie ma nawet dwunastu lat

            Ja jednak zapytany o wybór przypomniałem sobie nazwisko z bilbordu przed naszym blokiem i wypaliłem

- Na Renatę Szynalską!

            Na moje szczęście albo bardziej dziadka okazało się, że ta Szynalska startowała z listy SLD. Dziadek wyjął z szuflady zwitek pieniędzy i wsadził mi do kieszeni.

- To dziecko to jedyna nadzieja w tej rodzinie.

            Ojciec się wściekł i kazał mi te pieniądze zwrócić, ale się opierałem, żeby oddać dopiero, co zgarniętą gotówkę. Nie wiem czy przez dziadka czy z własnego przekonania głosuje zawsze bardziej w lewo, ale przy każdych wyborach o nim myślę. Kupił moje głosy.

            Dziadek zawsze trzymał się raczej sztywno i nie pozwalał sobie na wygłupy, dlatego jak zdarzały mu się wpadki był podwójnie śmieszny. Na jednej z rocznic ślubu uparł się, że to on otworzy szampana. Na protesty babci

- Oddaj to dzieciom Zygmunt

            był głuchy i chciał to zrobić sam. Trafił korkiem centralnie w klosz od żyrandola, który potłuczony wpadł do sałatki na dole. Komentarz babci nie nadaje się do przytoczenia.

            Lepszy numer zrobił, kiedy ufarbował sobie włosy. Z dziadkiem i babcią mieszkała siostra mojego ojca, która całe życie miała rude włosy i używała jakiegoś szamponu, który ten kolor podtrzymuje. Dziadek przy kąpieli pomylił butelki i jak przyszliśmy siedział na swoim miejscu a jego srebrna fryzura była łaciata. Na platynowej czuprynie odznaczała się ruda grzywka, tył i trochę nad uchem, ale z córką się kłócił

- Tata używałeś mojego szamponu

- Ty chyba jesteś głupia, ja mam swój

- Ten, co wziąłeś jest koloryzujący, masz rude włosy

- Ty masz rude a nie ja, ja mam swój pokrzywowy.

            I siedział dumnie w cętkach.

            Kiedy umarł dziwnie się czułem, bo to była pierwsza w moim życiu śmierć kogoś tak bliskiego. Nikt nie wiedział, co robić i Zdzisława postanowiła go ubrać, do pomocy wzięła mnie. Bałem się jak cholera, ale jakoś mi tłumaczyła, że to dziadek i dawałem radę. Zawiązałem na sobie krawat i nałożyłem go dziadkowi. Wszystko szło dosyć gładko, aż przyszedł czas na marynarkę. Ręce miał złożone z przodu i tej marynarki nie dało się włożyć. Zdzisława cały czas gadała do niego a ja nie wiedziałem jak się zachować. Przy nas stała babcia.

            Wierzcie mi albo nie, ale w tamtym momencie przestałem się śmiać z takich rzeczy i na własne oczy zobaczyłem jak działa takie gadanie do zmarłego. Do wszystkiego jak w większości przypadków w naszej rodzinie przyczyniła się siła kobiet. Zdzisława cały czas mówiła daj tata tę rękę, jak tak będziesz bez marynarki, to nieładnie… Ja stałem jak zamurowany. Babcia nie wytrzymała i ryknęła przy tym łóżku daj Zygmunt Zdzisi się ubrać normalnie, i ta ręka spadła. Ja uciekłem, ale sama Zdzisława nie dałaby rady, więc przywołała mnie do porządku równie gromko jak babcia dziadka i wszystko poszło jak należy.

CZESIEK

            Trudno byłoby powiedzieć Czesław, bo nikt nigdy chyba przy mnie tak do dziadka nie powiedział. Zawsze był to Czesiek, ewentualnie jak zwracała się do niego druga babcia Cechu. Mowa jest oczywiście o drugim dziadku, ojcu Zdzisławy, którą zresztą nazywał Zdzichulątkiem.

            To chyba właśnie po nim mam to, że potrafię zrobić z siebie największego idiotę, żeby tylko zobaczyć jak śmieją się ludzie. I często to robię. Dziadek uwielbiał jak wszystkim było wesoło i pozwalał na dużo zabawnych rzeczy, w których uczestniczył. Sam zresztą nawet niezupełnie zamierzenie był często bardzo zabawny.

            W piwnicy miał wino, które sam robił. Zawsze brakowało mu butelek i końcówkę zlewał już do najróżniejszych naczyń. Wykorzystywał do tego stare termosy i bidony. Te właściwe butelki miał policzone, te pozostałe nigdy. Więc chodząc po ziemniaki razem z Wojtkiem zawsze z tych dodatkowych coś upijaliśmy, raz udało nam się nawet upić świnie, bo wlaliśmy im trunek do koryta.

            Pamiętam wieczory, kiedy siadał na środku korytarza w centralnej części domu i już wykapany z mokrymi włosami pozwalał, żeby dzieci go czesały. Miał dość długie włosy, z których można było stawiać rogi i robić kitki, wszyscy przewracali się ze śmiechu i robili sobie z nim zdjęcia. Siedział dumny i szczęśliwy, że wszyscy dobrze się bawią.

            Był i zawsze dla mnie będzie największym fanem Czesława Niemena, na którego nie pozwalał mówić nic złego. Nawet na początku jego kariery, kiedy uważali go za wyjca (Niemena, nie dziadka). Kiedy jeździliśmy na działkę w wakacje, dojadał po nas słodycze, był ogromnym łasuchem. Nawet jak jakiemuś dziecku od upału z patyczka spłynął lód, dziadek podnosił, dmuchał i zjadał – to nasza ziemia, tak nam tłumaczył. Ta ciągła chęć na słodycze wynikała chyba z ubogiego dzieciństwa i czasów wojny, ale dzięki temu wiedzieliśmy, że ma zawsze pełny barek cukierków i świeżych pączków upieczonych przez babcie. Jak się później dowiedzieliśmy arsenał słodyczy miał także za łóżkiem.

            Wyglądał trochę jak borsuk, bo był okrągły i miał przylizane na gładko włosy. Dodatkowo był zabawny przez swoje tchórzostwo. Nikomu nie pozwalał niczego nadepnąć na polu i bardzo za to krzyczał, żebyśmy uważali. Kiedy raz strzelił piorun w słup niedaleko pola, zostawił tylko za sobą ślad wydeptanej trasy, przez którą przebiegł. W razie podobnego alarmu zawsze uciekając brał ze sobą dokumenty i pelisę, według niego najcenniejsze rzeczy.

            Pachniał wodą kolońską WARS, albo BRUTALEM, zawsze mi się te zapachy kojarzą z dziadkiem. Pomimo tego, że mieszkał w Szczecinie, morze zobaczył przed siedemdziesiątką, stał obok wujka i powiedział

- Łe jery Jacek ile to wody.

            Odszedł tak, że na koniec rozbawił całą rodzinę, pewnie był z tego dumny. Długo chorował i opiekowały się nim trzy córki. Kiedy zmarł Zdzisława i Hania były poza domem, w domu siedziała z nim Teresa, jak się okazało bardzo pomysłowa. Moja matka z młodszą siostrą weszły do domu płacząc. Teresa kazała im iść pożegnać się z tatą. Dziadek miał jedno oko otwarte, więc postanowiła położyć mu na nim pięć złotych, żeby ładnie miał zamknięte usta obwiązała go szalikiem.

            Moja matka weszła z siostrą i zaczęły rżeć ze śmiechu, trochę w tym było na pewno nerwów, ale obraz był wyjątkowy. Dziadek leżał z moneta na oku a na czubku głowy miał kokardę z różowego szalika, - Kaczka dziwaczka, jak to wtedy skomentowała moja matka. Pożegnać kazano się także mojej ciężarnej wówczas kuzynce. Ona się opierała, że tam nie wejdzie, bo się boi, ale jej kazały. Jak do niej dołączyły, klęczała przy łóżku i płakała, ze śmiechu.

Założę się, że Czesiek był tym zachwycony.

            Gdziekolwiek teraz są, mam nadzieje, że jednemu nie brakuje codziennej prasy i fajek a drugi siedzi po kolana w cukierkach i wszystkich rozśmiesza.

Wszystkiego najlepszego na dzień dziadka.

PAMIĘTNIKI Z WAKACJI – PRZYSUCHA

Blog roku

Trochę zaniedbałem serie wpisów o wyjazdach. Teraz ważna jest jak nigdy, bo kategorie, z której startuje do bloga roku ocenia Marek Kamiński.

 Wyjazd do Przysuchy był jednym z najfajniejszych, na jakim byliśmy z całą ekipą. Choć nie zaczął się najlepiej. Pokłóciliśmy się w domu a Arletą o to, że zmieniła mi kanał w telewizorze i ten błahy powód był zapalnikiem mega awantury. Poleciały inwektywy i trzaskały drzwi. Jednak kryzys zażegnaliśmy i już tylko na siebie warcząc pojechaliśmy na miejsce.

            Wybieraliśmy lokalizacje gmerając w necie, każdy miał ochotę na fajny weekend, ale nie wiedzieliśmy gdzie. Szpara w końcu wynalazła jakoś tę Przysuchę koło Radomia i na miejscu stawili się wszyscy: Ja, Arleta, Szpara, Michał, Dominik, Tolka, Łukasz i Kaśka z Pawłem. Choć w różnej kolejności, ja, Arleta i Dominik dojechaliśmy, jako ostatni i towarzystwo było już kapkę zezowate.

            Jakaś kobieta ma tam ośrodek wczasowy, który wynajmuje koloniom. Wygląda jakby czas zatrzymał się na latach osiemdziesiątych, ale jej syn na terenie ośrodka postawił cztery domki - bliźniaki i wyposażył je zupełnie nie w stylu mamy. Jeden dostał się nam.

            To było wyjątkowe lato. Dni mieliśmy gorące a noce zaskakująco zimne, czymś tam chyba wypsikano teren, bo nikogo przez cały pobyt nie ugryzł komar. Pomimo tego, że siedzieliśmy całe dnie na zewnątrz a nawet połowę nocy. Nigdy w życiu w tak krótkim czasie nie zjadłem tylu rzeczy z grilla. Służył nam do przygotowywania wszystkich posiłków, poza śniadaniem. Palił się na okrągło. Stół uginał się od żarcia, bo w tej grupie każdy ma, co chwila ochotę na coś innego. Przed każdym takim wyjazdem jest wizyta w dużym sklepie, gdzie okazuje się, że każdy wybiera inny rodzaj piwa, pali inne fajki, ktoś chce karkówki, ktoś inny kiełbasy. Do tego siedem rodzajów słonych przegryzek i jedna jedyna zgodność – mocne alko, tania łycha z Biedronki.

            Przez cały pobyt na stole zmieniały się posiłki. Za dekoracje robiły powtykane w puszki po Lechu i Żywcu długie świeczki, które miały być niekapkami a zakapkały całe puszki. Nie wiem czy kiedykolwiek wcześniej i później plastykowym nożykiem wyczyściłem tyle papryki. Każdy był za coś odpowiedzialny, Tolka najlepiej rozpala grill, Szpara doprawia, więc i mnie coś znalazły do roboty.

            Dodatkowe atrakcje do wieczornych Posadówek mieliśmy dwie. Pierwsza to spory batut, na który każdy miał ochotę po kilku browarach, druga to Sylwia i jej goście, która przyjechała do drugiej części naszego bliźniaka.

            W nocy widać było w całym ośrodku tylko nasz stół, oświetlony przez świece. Reszta tonęła w mroku. Jakimś jednak cudem, chyba jeszcze za dnia udało nam się ten batut znaleźć. Był oddalony od naszej miejscówki o jakieś sto metrów i ciężko tam było trafić w ciemnościach, ale obietnica genialnej zabawy była kusząca i mobilizowała. Zważywszy na to, że zabawka ta jest chyba przeznaczona dla dzieci a nie dla „młodzieży” to reagowała osobliwie. Jak równo odbijało się kilka osób to pracowało to rytmicznie, gorzej jak ktoś się wybił (dosłownie) z rytmu. Ja w tamtym czasie ważyłem ze wszystkich najwięcej i jak skakałem na batut, wszyscy upadali. Przerwała nam brutalnie kierowniczka koloni, bo podobno dzieci nie mogły przez nas spać. Zabawa ta sprawiała, że lataliśmy bardzo wysoko i była zalążkiem dyskusji o kosmosie, życiu pozaziemskim, psie Łajce i samolotach, która jest uwieczniona kamerą i choć nic nie widać poza świecami, każdy głos daje się rozpoznać doskonale. Nie nadaje się jednak do załączenia, bo wszyscy są na niezłej bani, a przepisać tego nie dam rady.

            Sylwia natomiast pojawiła się, kiedy szykowaliśmy się do kolacji. Pasowała do miejsca jak krowie waltornia. Otoczenie domków nad jeziorem wymaga luźnego outfitu. My wszyscy w szortach i podkoszulkach na nogach klapki i chustki na głowach a ona cała nie taka jak trzeba. Podjechała taksówką z dwiema koleżankami, ubrane jak na dyskotekę w Radomiu i butach na obcasach. Objuczone torbami z Lidla zaczęły się rozkładać, nas siedzących przy stole obok, olały. Świeczki, serwetki i kubeczki nic nam nie mówiły, ale jak jedna nałożyła tiarę domyśliliśmy się, że nasze sąsiadki przyjechały tu zrobić wieczór panieński. Zwłaszcza, że w niedługim czasie pojawiło się dwóch striptiserów, niestety adekwatnych do pobliskiego Radomia, co spotkało się z komentarzem ze strony naszego stolika – jakie miasto tacy striptiserzy.

            Trzy panie i dwóch panów bardzo szybko przeniosło się do wewnątrz domku. My jeszcze długo siedzieliśmy na zewnątrz i musieliśmy słuchać pisków i krzyków ich imprezy. W środku dodatkowo, co chwila błyskał flesz. Nie mieliśmy specjalnego szacunku dla Sylwii, bo się z nami nie przywitała, ale robienie zdjęć z gołym facetem przed ślubem, tylko wzmogło nasze przekonanie, że to imbecyl.

            Najlepsza niespodzianka czekała ją jednak rano. Okazało się, że jest nie tylko tak głupia, żeby się fotografować i nie tylko z obcymi facetami w poprzedzający ślub wieczór, ale powiedziała o miejscu przyszłemu małżonkowi. Chyba, że zrobiła to jedna z życzliwych koleżanek, co dowodzi tego, że Sylwia w doborze gości okazała się wyjątkową kretynką. Tak, więc siedząc przy śniadaniu mogliśmy podziwiać jak pan młody w towarzystwie rodziców puka do drzwi, za którymi zaledwie kilka godzin temu skończyła się balanga i wszyscy goście śpią. Kiedy wszyscy wyszli przed domek Szpara i Dominik nie odmówili sobie komentarza w stylu „Sylwii nie pykło”.

            Dość nam było tych atrakcji i jeszcze bardziej szkoda słonecznego dnia, więc poszliśmy na plaże. Nasza grupa wyglądała bardziej jak pielgrzymka do Częstochowy. Głośna i kolorowa. Nigdy nie wiadomo, co będzie potrzebne na plaży, więc zabrać należy wszystko. Apaszki, pareo, koce, ręczniki i okulary wszelkie. Wszystkie te chustki przyczyniły się do odkrycia przeze mnie talentu robienia różnych rzeczy ze szmaty na głowie. Potrafię zrobić księżniczkę Leie, Julie Tymoszenko, Erykah Badu a nawet jednorożca. Zważając na to, że codziennie piliśmy do późna, rano na plaże szliśmy albo na kacu albo jeszcze pijani. Ludzie w popłochu zabierali przed tą ekipą swoje pociechy.

            Żeby uniknąć zgiełku, który wesołe rodzinki urządzały na piasku, rozkładaliśmy się na pomoście, gdzie poza nami był tylko ratownik. Część ludzi pływała, część się opalała, inni drzemali. W pewnym momencie Szpara odeszła spory kawałek, bo na stan, w którym była postanowiła, że pomogą jej flaki. Przydreptała z tą miską i usiadła na pomoście. Obserwowałem ją z zazdrością jak jadła te flaki, ale odmówiła podzielenia się. Zaskoczyło mnie to, co stało się jak zjadła. Podsunęła się do brzegu pomostu i wrzucała kawałki kruszonej bułki od flaków do kąpieliska, postanowiłem dociec, o co chodzi, ale ani ja ani ona nie mogliśmy głośno mówić, więc przyczołgałem się i pytam:

- Lalka, co ty robisz?

- Chleb rzucam

- Widzę, ale po co?

- Chciałabym, żeby Arleta podpłynęła, ale nie mogę krzyczeć.

            Obok pomostu znajdowała się także wypożyczalnia sprzętu wodnego. Ludzie stali tam w kolejce po rowery i kajaki, bo było ich za mało. My mogliśmy podchodzić poza kolejnością, bo to, z czego chcieliśmy korzystać, nie było pożądane przez czekających. Każdy chciał tam dostać dziadowski plastikowy rowerek, który wyglądał jak mydelniczka, my woleliśmy te stare, zrobione z drewnianej ławki i dwóch łopatowych wiatraków. Wprawdzie wysiadało się z tego kompletnie mokrym, ale robiło piękny efekt jak szybko się pedałowało. Arleta, Michał i Szpara wybrali jednak łódkę, w której Arleta robiła za Kate Winslet, Michał się opalał a Szpara wiosłowała.

            Po kąpieli słonecznej i wodnych zabawach wracaliśmy do domku. Po drodze natykając się na stolik przy jadłodajni w naszym ośrodku, przy którym zajadali obiad: Sylwia, przyszły małżonek, rodzice i striptiser. Koleżanki i drugi pan z zeszłego wieczoru, gdzieś się ulotnili.

            Kolejny grill był utrudniony przez bardzo chłodny wieczór, ale nikt nie chciał rezygnować z imprezy, więc tylko poowijaliśmy się w koce. Świece - kapki, które oświetlały stół służyły także do odpalania papierosów. Niejedne szorty za dwadzieścia dziewięć złotych nabyte na ten wyjazd w Terranovej zostały zniszczone bezpowrotnie. Wieczorem, kiedy wszyscy już leżeli w łóżkach zostali odwiedzeni przez Szparę. W turbanie na głowie, zrobionym z koca (jako Żanuaria) i butelką żołądkowej gorzkiej w jednej ręce i łyżką w drugiej. Surowo pilnowała, żeby po tym chłodnym wieczorze każdy wypił syrop przed snem.

            Z tego wyjazdu zapamiętam jeszcze podręczną lodówkę, którą zabrał ze sobą Dominik, bo jak twierdził – muszę mieć w nocy zimną colę do picia. Chodził spać w takim stanie jak cała reszta więc nigdy się tej coli w nocy nie napił, za to akompaniamentem do snu było ciągłe bzzzzzzzzzzzzzzz, przerywane chrząkaniem i chrapaniem Arlety, która miała łóżko między mną i Dominikiem z lodówką.

Na pierwszym zdjęciu, Kaśka, wygląda jak z lat ‘70

Na drugim rowerek.