NA DOBRE I NA ZŁE

Odkąd zobaczyłem jak Dr Michaela Quinn wysiada  z powozu prosto w błoto i nie bacząc na sukienkę biegnie ze swoją torbą lekarską żeby ratować życie człowiecze , zapragnąłem nieść pomoc wszędzie tam gdzie tylko zdołam.

            Tych okazji nie ma znowu tak wiele, bo ja bardzo selekcjonuje przypadki. Nie przepadam za widokiem krwi, więc do wypadków drogowych się nie pcham. Jak krew płynie w kabelkach w stacji krwiodawstwa to nawet mi się podoba ta purpurowa barwa tylko taka luzem mnie trochę odrzuca. Noszę przy sobie maskę do resuscytacji, żeby móc udzielić pomocy nawet jak ktoś się obrzyga, ale jeszcze jej nigdy nie użyłem. Fachowo za to pomogłem kobiecie z atakiem epilepsji na dworcu w Gdańsku odganiając właściciela kebaba, który usiłował wepchnąć pani w usta wielką aluminiową łychę. Trochę jestem od lekarzy bardziej empatyczny, bo jak ta pani od padaczki się uspokoiła i zaczęła płakać to ja razem z nią.

            Ale dziś chciałem Wam opowiedzieć o tym jak pewnego dnia zadzwonił do mnie kolega, który wprawdzie nie wymagał maski do sztucznego oddychania i krwi przy nim nie było wcale ale zadanie jak najbardziej było z gatunku ratownictwa.

            Krzysiek zadzwonił do mnie rano i najpierw dyplomatycznie dopytywał się co robie i jakie mam plany, żeby po dłuższym czasie przyznać się, że od wczoraj leży na podłodze i nie może się ruszyć bo coś mu się stało z kręgosłupem.

            Pojechałem tam najszybciej jak mogłem i zastałem go obok łóżka. Chciał się położyć na podłodze, żeby sobie ulżyć i już nie mógł się z niej podnieść. Nic chciał nikogo niepokoić wieczorem więc przeleżał tak całą noc i zadzwonił dopiero rano. Rzuciłem się, żeby go podnieść ale stanowczo się sprzeciwiał - głównie słownie. Po ciężkich wysiłkach leżał już dresie, wtedy zaczęła się awantura o to jak jedziemy do szpitala:

- Dzwonię po karetkę.

- Ani się waż.

- To jak chcesz jechać?.

- Taksówką.

- Chyba GOPR.

- Wyciągniesz mnie i pojedziemy, nie będę przed sąsiadami na noszach wyjeżdżał.

            Opinia sąsiedzka przede wszystkim. Po rozważeniu wszystkich możliwości, łącznie z wymontowaniem drzwi i wyniesieniem go jak Janka Wiśniewskiego ustaliliśmy, że taksówkę zamówimy w połowie drogi na chodnik. Trwało to nieskończoność. Przy ostatnim odcinku pomógł mi już sam taksówkarz. Położyliśmy go na tylnej kanapie i ruszyliśmy do najbliższego szpitala.

            Nie ma takiego samochodu, który nie powodowałby drgań. Każda dziura na ulicy i każdy próg zwalniający był witany okrzykiem z tylnego siedzenia. Jechaliśmy ulicami na których tor przeszkód był całkiem urozmaicony więc pacjent się nakrzyczał. W tym akurat przypadku nie pomogłaby nawet karetka, chyba że byłby to poduszkowiec.

            Szpital do którego pojechaliśmy jest wyjątkowy. Jest tam największy oddział dla ludzi z problemami psychicznymi i ci pacjenci którzy nie stwarzają zagrożenia mogą spacerować po całej placówce. Atrakcyjne rozmowy można przeprowadzić na przykład na chirurgii.

            Żeby nie targać go przez bramę i wejścia postanowiliśmy z taksówkarzem, że podjedziemy na podjazd dla ambulansów i tam wtargamy go do środka. Zatrzymaliśmy się za stojącym pod daszkiem samochodem i do drzwi mieliśmy już tylko kawałeczek. Kiedy wspólnymi siłami, powoli i delikatnie wysunęliśmy górną połowę korpusu Krzyśka na chodnik, nagle nam zniknął. Spadła na niego wielka kopa śniegu z daszku, który w tym czasie odśnieżał jakiś koleś. Jak wpatrywaliśmy się w górę, skąd to spadło i czy jeszcze nie leci więcej z daszku wychyliła się głowa i ze śmiechem na ustach powiedziała „sory”. Jęki spod śniegu dawały znać, że Krzysiek gdzieś tu jednak jest.

            Izba przyjęć do której weszliśmy niezauważeni przez żadnego z sanitariuszy była bardzo interesującym miejscem, praktycznie gotowa na kręcenie filmu. Scenografię stanowiła recepcja rodem z lat siedemdziesiątych w postaci kiosku w środku którego zainstalowano babę w blond kasku. Tłem dla baby były obdziabane ściany z brązowo białą lamperią i tłum ludzi. Wśród hordy zgromadzonej w sali można było rozróżnić tych którzy dopiero przyjechali i czekają aż im ktoś pomoże oraz tych którzy już są pacjentami i chodzą w tym tłumie dla rozrywki. Selekcja ta jest bardzo łatwa bo jedni mają kurtki a inni piżamy.

            Kierowca się ulotnił i zostaliśmy sami. Postawiłem kolegę przy ścianie, podparłem krzesełkiem i ustawiłem się w ogonku do ulokowanej w budce panującej tu jedynej i wszechmogącej Królowej Poczekalni. Stałem tam zerkając na Krzyśka który z bólu był już prawie przezroczysty i wysłuchiwałem jak babulec, którego widać tylko górną połowę zakończoną gadającym łbem ubliża ludziom aż do czasu kiedy przyszła moja kolej.

- Dzień dobry.

- Słucham?.

- Przywiozłem kolegę z bólem kręgosłupa i nie wiem gdzie mam go teraz zaprowadzić.

- Tu trzeba czekać.

- Ale on nie może tak długo stać.

- To niech usiądzie.

- Nie da rady zgiąć nóg, może tylko stać.

- No to stójcie i czekajcie.

- Ale jego bardzo boli kręgosłup.

- A pan myśli, że mnie nie boli?.

            Wiedziałem, że nie ma co się z koniem kopać albo w tym przypadku z krową więc oparłem się o niego dociskając do ściany i czekaliśmy na swoja kolej. Po pół godziny zjawił się pan który kazał nam stanąć w korytarzu obok poczekalni i tam miał zaraz się nami ktoś zająć. Krok po kroku powoli przesunęliśmy się do korytarza żeby znowu ustawić się pod ścianą. Dookoła nas było kilkoro drzwi a naprzeciwko stały ustawione pod ścianą dwa łóżka na których leżały kobiety.

            Jedna była mocno nakręcona i cały czas mówiła do wyłączonej komórki. Ustalała z rodziną szczegóły dotyczące zabrania jej stąd do domu i co jakiś czas podnosiła głos. Czasami żeby złapać oddech odkładała telefon na kołdrę i wtedy dało się zauważyć czarny kineskopik nieczynnego aparatu. Druga była jeszcze bardziej niepokojąca bo leżała ze złożonymi rękoma, zamkniętymi oczami i nawet nie drgała, choć ta obok rozkręcała się już na cały gwizdek. Nieruchoma jak kłoda z otwartymi ustami. Nawet włosy w nosie jej się nie bujały. Krzysiek zauważył dokładnie to samo co ja i spotkaliśmy się wzrokiem.

- Ona żyje?.

- Nie wiem.

- Ja się zaraz zesram ze strachu.

- Na pewno żyje.

- Idź jej dotknij.

- Ja też się boje.

- Umarłych trzymają na korytarzu przy izbie przyjęć?.

- Chyba nie.

            Obserwowana przez nas przypuszczalna denatka jakby wiedziała, że jest w tej chwili obiektem zainteresowania nagle podniosła się gwałtownie unosząc jednostajnym ruchem tułów i opuszczone wzdłuż niego ręce po czym zaczęła klaskać i krzyczeć „brawo”. Świt żywych trupów.

            Obaj mało co nie zeszliśmy. Gdybym go nie musiał trzymać uciekłbym stamtąd na pewno, ale powstrzymało mnie także to, że żeby wybiec musiałbym obie panie minąć. I tak spokojny korytarz nagle zamienił się w cyrk. Niedoszła nieboszczka klaskała i krzyczała a telefonistka do monologu dołączyła choreografię, którą stanowiło wymachiwanie drugą ręką z założonym wenflonem i wiszącym z niego kablem oraz miarowym tupaniem nogami w poziomie.

            Żeby to całe apogeum uspokoić z jednych drzwi na ratunek pojawiła się pielęgniarka. Zwracając się najpierw do nagle ożywionej staruszki.

- No już kładziemy się z powrotem. Niech pani śpi dalej zaraz przyjdę.

            Zostawiła ją żeby zająć się tą żywszą.

- Odkładamy telefonik pani Agnieszko, już nie ma się co denerwować. Spokojnie teraz pójdziemy napić się krewki.

            Jaki kraj taki Zmierzch pomyślałem ale Krzysiek był zielony na twarzy więc jak tylko ta od braw się położyła a pani Agnieszka z pielęgniarką weszły do pokoju zostawiając za sobą uchylone drzwi chcieliśmy sprawdzić czy obaj słyszeliśmy to samo.

- Ona powiedziała: „pójdziemy napić się krewki”?.

- Tak słyszałem.

- Można pić krew?.

- Chyba nie.

- Może ona wampir?.

- Nie gadaj głupot.

- Weź idź tam zajrzyj.

- Chyba zgłupiałeś.

- Ja się nie mogę ruszać, idź.

- Jak ja tam zajrzę to też nie będę mógł się ruszać.

            Rozmowę naszą przerwał rozglądający się po korytarzu Frankensztajn. Wyjątkowo filmowy poranek. Brakowało jeszcze tylko żeby w kącie z kratki dmuchnęło Marylin pod sukienkę a z helikoptera na sznurku spuścili misia. Ogromny ponury facet omiótł spojrzeniem nieboszczkę i podszedł do nas.

- Pan Krzysztof?

- To on – powiedziałem szybko zanim się okazało po co przyszedł, bo jak zrobić komuś krzywdę to Krzyśkowi i tak z tym kręgosłupem już mu wszystko jedno.

- Przyszedłem pana ubrać w piżamę.

- O matko – Krzyś na zmianę bladł i czerwieniał.

            Pytającym wzrokiem oczekiwał na jakąś moją reakcję.

- Może pan mi da tę piżamę i ja kolegę ubiorę?.

- To jest moja praca.

- Ale on jest wstydliwy.

- I to bardzo – nagle go odblokowało.

- To proszę szybko i później wózkiem niech go pan zawiezie na górę.

- Dobrze.

            Dał mu zastrzyk i poszedł. Piżamka była dokładnie taka jakie dają w wojsku. Nawet stopień zniszczenia miała podobny i rozmiary też dobierali tu na chybił trafił. Krzysiek jest wysoki i postawny a rękawów koszuli wystarczyło mu do łokci, spodenki natomiast sięgały łydek. Długo staraliśmy się posadzić go na wózku, do czego ochoczo oklaskami zachęcała nas pani pod ścianą i ruszyliśmy na górę.

            Nikt nie wpadł na to, że w szpitalu będzie się przewoziło chorych i co chwila musiałem ten wózek podnosić i targać przez rozmaite progi i szpary. Każda nierówność oznajmiana była sykiem wiezionego. Kiedy dotarliśmy na właściwe piętro i oddział czekała na nas pielęgniarka.

- Panowie do kogo?

- Kolegę przywiozłem.

- Po co?

- Chyba ma tu zostać?.

- Kto tak powiedział?

- (Frankesztajn na dole) Pan, który dał nam piżamę.

- Nikt tu do cholery nigdy nie zadzwoni. Czekajcie.

            Wsadziła głowę do pokoiku wypełnionego ściereczkami i ręcznikami i z siedzącą tam inną pielęgniarką zaczęła ustalać gdzie nowego pacjenta ulokować.

- Ela trzeba chłopaka położyć.

- Gdzie?

- No chyba nie ze mną.

- Ale nie ma łóżek.

- Pani Broniewska chyba dzisiaj odeszła?.

- Zaraz zobaczę.

            Słuchający tego pacjent, który dzięki zastrzykowi czuł się odrobinę odurzony na nowo wrócił do pełnej przytomności. Gwałtownie się do mnie odwrócił.

- Po trupie mam leżeć?

- A co ci za różnica?.

- Ja nie zostaje.

- To szpital, na każdym ktoś umarł, pościel ci chyba zmienią.

            Pani wróciła uśmiechnięta i powiedziała, że pokój na nas czeka. Okazało się, że poprzednia pacjentka odeszła do domu tylko tak panie do siebie mówią. Położyłem go na łóżku i wysłuchałem listy rzeczy, jakie mam przywieźć z domu. Zanim wyszedłem udałem się skonsultować te listę w pokoju pielęgniarek.

- Przepraszam kolega poprosił mnie o kilka rzeczy i chciałem zapytać czy mogę to tu przywieźć?.

- A co to będzie?.

- Laptop.

- Nie można, ukradną.

- Książki.

- Też ukradną, ale szkoda mniejsza.

- Bluzę, słuchawki i jedzenie.

- Na własną odpowiedzialność.

- Dziękuję.

            Wracając do jego pokoju natknąłem się na przyglądającą mi się panią.

- Masz papierosy?.

- Tak.

- Dasz mi jednego?.

- Pewnie, proszę.

- Pokazać ci cipę?.

- Oj nie trzeba, do widzenia.

            Pod pokojem Krzyśka drzwi zastawił mi niski facet.

- Mogę pana przeprosić?.

- Działki są do kupienia w Sopocie.

- Super.

- Chce pan?.

- Zastanowię się.

            Krzysiek leżał w środku ze wzrokiem wbitym w sufit. To zresztą był najlepszy widok, bo olejne ściany z obdrapaną farbą nie stanowiły kojącego krajobrazu.

- Powiedziały, że mogę ci przywieźć co chce, ale na własną odpowiedzialność, bo tu kradną.

- Wszystko przywieź i tak się z łóżka nie ruszę.

- Ok. Coś jeszcze dla ciebie zrobić?

- Wyślij kwiaty Ewie Kopacz. (Była wtedy ministrem zdrowia)

           

            Szpital na Sobieskiego w Warszawie, choć ma mnóstwo oddziałów większość ludzi kojarzy głównie z tym psychiatrycznym. W czasie jego pobytu w tej placówce miałem dobrą zabawę spotykając wspólnych znajomych.

- Cześć, Krzysiek w szpitalu?.

- Tak.

- Gdzie?.

- Na Sobieskiego.

- A co on…?

- Niestety.

- To pozdrów.

- Dziękuję.

DZIEŃ KOBIET

Nie jestem fanem zacierania różnic między kobietami i mężczyznami. Oczywiście jestem zwolennikiem równości płac np. na podobnych stanowiskach gdzie najważniejsze powinny być kompetencje a nie płeć, ale jak daleko w tym równouprawnieniu byśmy nie poszli to i tak zawsze będziemy różni. Nie lepsi czy gorsi – różni.

            Przede wszystkim z okazji Dnia Kobiet wszystkim moim czytelniczkom życzę spełnienia marzeń, miłości, uśmiechu i tego żeby zawsze mogły być sobą.

            Są jednak rzeczy w których nigdy się nie zrównamy. Od tak banalnych jak te, że panie nigdy nie doświadczą kopa w torbę a my porodu do tak wyszukanych jak kobieca empatia czy cellulit i nasza chęć snu po seksie. Panie dla związku udają orgazm, panowie dla orgazmu związek. Panowie nie mają pojęcia jaki to kolor: popielaty, kobaltowy, beżowy, turkus, khaki, ziemisty, oliwkowy czy fuksja. Panie natomiast mają lepszą wyobraźnie, poza momentami kiedy zasiądą za kierownicą, bo wiąże się to podobno z lepszą orientacją przestrzenną u panów.

            My podobnie wyglądamy rano, podczas gdy kobiety wieczorem mogą wyglądać jak Kayah a rano jak Marilyn Manson.  Mają jednak dwa rodzaje broni dla większości mężczyzn nieosiągalne: makijaż i łzy. Co wiąże się także ze wspomnianą przeze mnie empatią.

            Moja matka jechała niedawno pociągiem, zadzwonił do niej ojciec i powiedział, że przysłałem list z życzeniami na ich czterdziestą rocznicę ślubu. Matka słuchała i płakała, płakały z nią też inne pasażerki, choć listu nie słyszały. W tym współodczuwaniu są równie miękkie co twarde. Siedziałem ostatnio na przystanku z dwiema paniami. Jedna około lat trzydziestu druga mniej więcej trzech. W pewnym momencie ta trzyletnia zaczyna przebierać nogami i blednąć:

- Musze siku.

- Teraz nie ma gdzie.

- Posikam się.

- Wytrzymasz.

- Ale nie mogę.

- Nawet nie wiesz ile razy w życiu jeszcze będziesz musiała wytrzymać.

            I dalej siedziały spokojnie czekając na autobus. Albo jak pokazuje przykład empatii naszej olimpijki i jej małej sąsiadki, dla której zlicytowała swój medal (w tym wypadku byłem kobietą, bo mnie to wzruszyło).

            Zaskakujące są także takie rzeczy jak umiejętność chodzenia w rajstopach. Nie mówię tylko o takich momentach jak dwudziestostopniowy mróz kiedy nam sztywnieją dżinsy, ale zwyczajnie – przecież to strasznie gryzie.

            Niełatwe jest także pojęcie, jakim cudem panie potrafią dźwigać swoje torebki. Widziałem już w życiu różne przypadki. Moja koleżanka ze studiów targała na plecach prawdziwy wór w którym miała na przykład dwie książki. Obie mniej więcej po sześćset stron, bo twierdziła, że jedną czyta w pociągu a drugiej ciągle nie może skończyć. Widziałem także wyciągane z torebek takie kwiatki jak: śrubokręt, gotowane jajko, parasol, rajtki, nici, pomidor, centymetr, apteczka, scyzoryk, makulatura, otwieracz do butelek, długopis i tysiąc innych rzeczy.

            Moja kuzynka poszła ze mną kiedyś na imprezę w spódnicy z małą torebką a po chwili pojawiła się w sukience – miała ją złożoną w torebce. Są i takie które na balety potrafią iść z czymś na kształt portfela. Kiedyś zapytałem koleżankę co tam mieści na co usłyszałem odpowiedź:

- Wszystko tu mam: klucze od domu, komórkę i zapalniczkę.

- A papierosy?

- Papierosy zawsze ktoś ma.

            Chociaż ze mnie też się śmieją, że zawsze mam przy kluczach latarkę a w plecaku scyzoryk i maskę do resuscytacji, ale nie noszę plecaka na imprezy.

            Są jednak takie rzeczy których wam zazdrościmy najbardziej na świecie, jak na przykład wielokrotne orgazmy ale i takie których dzięki bogu nie mamy jak menopauza. Kiedyś kartą przetargową panów było wojsko ale teraz już nie jest to obowiązek i ciężej się bronić. Ja tam byłem i niech mi panie wierzą, może to nie był poród ale zamykanie kilkuset facetów w wieku kiedy hormony rozwalają im łeb to też nie wakacje.

            Ten dzień jest wyjątkowy. Wszędzie pełno podchmielonych pań które tego dnia są mocniej umalowane niż co dzień i sympatycznie reagują na małe uprzejmości. Pamiętam szczególnie jeden dzień kobiet w swoim życiu. Zdzisława przez pewien czas pracowała w banku i kazała mi przyjść do pracy, bo miała zakupy. Broniłem się jak mogłem bo miałem wtedy kilkanaście lat i nie chciałem iść tam gdzie pracują same kobiety. Powiedziała mi, że już nikogo nie będę musiał całować po rękach bo nawet mnie nie zauważą. Okazało się to prawdą, ponieważ panie z okazji swojego święta postanowiły zakupić szampana. Jedną butelką upiły się na smutno i jak tam wszedłem to jedna śpiewała „Anielski orszak” a pozostałe sześć płakało.

            Są także takie panie dla których małżeństwo czy macierzyństwo nie jest powołaniem. Widziałem na zakupach w centrum handlowym w Szczecinie kobietę z dwójką uciekających jej dzieci. Ona usiłowała zrobić zakupy i jakoś ogarnąć tę bandę. W pewnym momencie nie wytrzymała i stanęła na środku mówiąc bardziej do siebie niż do dzieci: - Po jaką cholerę mi to było, mogłam hodować rybki?.

            Bardzo więc proszę wszystkie panie, nawet te zagorzałe feministki, żeby w piątek nie obrażały się za otwierane im drzwi, ustępowanie miejsca i kwiatki. Ja też jestem feministą, ale jednak są na tym świecie panie i panowie a to jest właśnie święto PAŃ!.

            Cieszcie się tym dniem, bo jest fajnym urozmaiceniem pracy i uczczeniem tego, że jak mówiono w znanym filmie: „Byłyście (i jesteście) natchnieniem poetów, symbolem wyższych idei, piękna. Likwidując męską połowę świata zlikwidowałyście połowę siebie”. (chyba dosłownie)

Wszystkiego dobrego <3

p.s.

W Tesco na Gocławiu na stoisku rybnym pracuje wkurzony sobowtór Magdaleny Środy. Jest taka sama jak oryginał tylko wściekła.

- Dzień dobry czy jest łosoś wędzony?.

- Ale na zimno czy na ciepło?.

- Taki w plasterkach.

- Też mi pan pomógł.

A BYŁO NAS TRZECH…

Wszystko wam o sobie opowiadam więc ten post też musiał się kiedyś pojawić. Nie byłoby mnie takiego jakim jestem gdyby nie tych dwóch panów. Nasza przyjaźń we trójkę to całe moje dzieciństwo. Byliśmy nierozłączni, mobilni dzięki rowerom latem a sankom zimą. Zawsze potwornie brudni od żużlu, którym nasze podwórko było całkowicie pokryte. Za każdym razem po powrocie do domu ustawialiśmy się pod swoimi drzwiami, rozbieraliśmy i matki wycierały nam nogi żebyśmy mogli wejść do środka.

            Ja, Dominik i Piotrek budziliśmy strach na całym podwórku na Litewskiej 1. Piotrek rok młodszy od nas nie uczestniczył tylko w wydarzeniach szkolnych, bo z Dominikiem chodziłem do jednej klasy, aż przenieśli mnie do wyrównawczej dla osiołków. On został w normalnej, bo zawsze miał na granatowym fartuszku wielką odznakę Wzorowego Czytelnika i bardzo dobre stopnie. Natomiast na podwórku byliśmy jak jedno ciało. Wspólnie odpowiedzialni za wszystkie wybite szyby, zaklejone gumą zamki i podpalone wycieraczki.

            Śmiesznie nasz blok nazywać podwórkiem, ale to jest bardzo dziwne miejsce. Zwyczajny budynek na trzydzieści rodzin w centrum Kalisza, ale jednak trochę jak wieś. Ogrodzony płotem, wysypany żużlem z trzepakiem na środku i kranem wystającym z drewnianej budki nazywanym przez nas pompą. Życie sąsiedzkie kwitło na ławce przez cały dzień ewentualnie przy którymś z okien na parterze. Wszystkie drzwi w bloku były otwarte i kobiety chodziły z jednego do drugiego mieszkania bez przerwy. Można było siedzieć w kuchni i nagle pojawiała się sąsiadka, otwierała szafkę i mówiła: - Kuba powiedz matce, że wzięłam sól. Dopóki tam mieszkałem taka sytuacja była dla mnie zupełnie normalna, dopiero jak się wyprowadziłem i przyjeżdżałem na weekend zaczęło mi to przeszkadzać. Zdzisława na każde moje przekręcenie zamka reagowała syczeniem, bo co by sobie pomyślała któraś z sąsiadek gdyby chciała wejść a tu zamknięte?. Mając już chyba lat dziewiętnaście byłem u rodziców w wakacje, oni poszli gdzieś na zakupy a ja się wykąpałem i chciałem przejść spod prysznica do pokoju. Idąc nago przez korytarz zobaczyłem, że otwierają się drzwi, zacząłem biec łapiąc cokolwiek, żeby się zasłonić. Do mieszkania weszła ciocia Sabina, mieszkająca nad nami i zaczęła się śmiać: Dupę ci wycierałam a teraz się wstydzisz?.

            To też dziwna rzecz w tym miejscu, ale do wszystkich sąsiadek mówiło się „ciociu”. Do dziś jak tam jadę i witam się z mamą Piotrka „proszę pani” nie przechodzi mi przez gardło. Wracając jeszcze do cioci Sabiny to nie tylko mnie podcierała ale także nauczyła wiązać sznurówki. Kiedyś wam jeszcze opowiem szerzej o sąsiadach, ale dzisiaj miało być o naszej trójce.

            Od rana do wieczora urzędowaliśmy pod blokiem albo na jednym z trzech boisk obok niego. Do dyspozycji mieliśmy także rzekę zaraz za domem i spore górki kawałek dalej. Wydzieraliśmy się co chwila maaaamo maaamo po potrzebne nam łyżki, drobne na lody, czapkę albo tylko po to, żeby poprosić o odwleczenie godziny przyjścia na obiad, która była jedyną przerwą w zabawie. Kiedy byliśmy lekko głodni żaden z nas nie fatygował się do domu. Dominik na trzecie a ja na drugie piętro. Wystarczyło wdrapać się na okno pani Zuzi (mamy Piotrka) na parterze, powiedzieć: „ciocia pić” i zostało się napojonym i nakarmionym.

            Dopóki było ciepło nie schodziliśmy z rowerów które były poobklejane nazwami motocykli. Na rowerze Piotrka była nazwa „Honda- Yamaha” i nigdy nie dał sobie wmówić, że to dwie różne nazwy. Te nasze motory zostawały odstawiane tylko w przypadku konieczności wdrapania się na drzewo, albo rury. Rury z parą wodną przechodziły nad naszym podwórkiem na pięciometrowych słupach i choć dziś od samego patrzenia na nie kręci się w głowie to wtedy siedzieliśmy na samej górze, żeby trudniej nas było znaleźć przy zabawie w chowanego.

            Zajęć mieliśmy mnóstwo, nigdy nam się nie nudziło. Robiliśmy ogniska z których ziemniaki zawsze były za słone, bo rozsypywała nam się sól od mam zawinięta w woreczek; zimą kuligi, do organizacji których codziennie zobowiązany był ojciec jednego z nas. Najlepsze robił pan Mirek (tata Piotrka), bo uwielbiał dzieci i niczego im nie potrafił odmówić. Jak wydzieraliśmy się żeby było szybciej to dociskał pedał swojego żółtego Fiata 126p oklejonego czarnymi orłami tak, że spadaliśmy z sanek. Nie było dla niego problemem przejechać nawet po głównej ulicy obok której stoi blok, wśród samochodów – tylko dlatego, że go o to prosiliśmy aż z sanek szły iskry. Znaliśmy wtedy doskonale takie zabawy jak Farby, Podchody, Pająk idzie i wiele innych ale mieliśmy też pomysły autorskie.

            Na podwórku rosła dzika grusza która miała małe twarde owoce. Każdy z nas miał swój kij zaostrzony na końcu z którego strzelało się daleko i celnie. Wybicie szyby choćby po drugiej stronie ulicy nie stanowiło żadnego problemu.  Rzucaliśmy starszym sąsiadom ostem w swetry który ku naszej radości trzymał się jeszcze jak wracali z zakupów. Jedna pani w naszym bloku z silnie wschodnim akcentem, nazywana przez nas Ruską miała dzwonek który dla nas był melodią zwiastująca najlepszą zabawę. Dźwięk przypominał młot pneumatyczny ale najważniejsze było to co się stanie kiedy się tam zadzwoni. Mieszkanie było na pierwszym piętrze i po każdym naciśnięciu trzeba było bardzo szybko uciekać, bo oni równie szybko gonili. Nie jestem w stanie opisać jaki rodzaj podniecenia towarzyszył temu naciskaniu na włącznik. Niezależnie od tego który z nas dzwonił reszta stała zaraz za nim, żeby było sprawiedliwie.

            Doskonałej rozrywki dostarczał nam także położony bardzo blisko dom starców. Ciągle uciekały stamtąd staruszki i jak widzieliśmy jakąś na ulicy w koszuli nocnej która pytała: w którą stronę do Bydgoszczy?, to wiedzieliśmy, że trzeba ją odprowadzić. Tymi jakże pożytecznymi czynami zaskarbialiśmy sobie zaufanie i wdzięczność pielęgniarek która owocowała w Wielkanoc. Wystarczyło tam zadzwonić i powiedzieć, że jakaś pani chodzi w koszuli nad rzeką i już wybiegały trzy pielęgniarki które można było oblać wodą bez konieczności ganiania dziewczyn w dyngusa.

            Najlepiej zapamiętanym przez nas wyczynem była zabawa smołą. Jak już mówiłem żadna nowa rzecz jaka znalazła się obok bloku nie umknęła naszej uwadze i została wykorzystana do zabawy. Nawet takie cuda jak owijanie się watą szklaną przy uszczelnianiu jakieś instalacji (szczypie jak cholera, zwłaszcza w krótkich spodenkach). Smoła stała w wielkiej beczce i jak już robotnicy sobie poszli była jeszcze całkiem gorąca. Wkładało się do niej palec i ściągało ją z niego jak folię. Zabawa była niezła, ale lepiej było kiedy wkładało się całą dłoń a później rękę. Na koniec nie pozostało już nic innego jak tylko wejść do niej całemu, oczywiście kolejno cała nasza trójka. Czarna maź niestety mocno już ostygła i nie dawała się tak łatwo usuwać ze skóry. Staliśmy przed blokiem cali czarni kiedy dopadły do nas rodzicielki. Dominika matka usiłowała wypróbować różne metody, żeby jego tylko nie bolało. Zdzisława działała gąbką, ale też nic z tego nie było. Matka Piotrka nie przebierała w środkach i postawiła go w misce przed blokiem, usuwając z niego smołę drutem do mycia garnków. Kiedy pani Iwona (matka D.) odkryła, że najlepszy do usuwania jest tłuszcz, wpadła do mojej: Zdziśka, masłem go myj. Zdzisława chciała podać informacje dalej i wychyliła się przez okno: Zuźka, masłem schodzi, na co usłyszała: pieprzyć masło, już prawie go umyłam, mógł myśleć zanim wlazł. Piotrek darł się jak obdzierany ze skóry, co po części było prawdą.

            Co niedziela musieliśmy iść do kościoła. Zawsze na mszę która była kwadrans po jedenastej. Ponieważ dla nas nabożeństwa odbywały się w domu towarowym albo cukierni Italia każdy z nas według klucza miał w sobotę obowiązek. Dzień wcześniej o dziewiątej w telewizji był program Ziarno, w którym omawiano niedzielną ewangelię. W ten sposób ten z nas który dzień wcześniej miał dyżur przed telewizorem przekazywał pozostałym słowo boże w domu towarowym podczas oglądania zabawek ewentualnie podczas degustacji napojów na kruszonym lodzie w Italii, które pite szybko przez słomkę - zamrażały mózg. Ale każdy z nas zawsze wiedział co opowiedzieć matce. Wyjątek był raz w roku jak podawali kiedy ksiądz będzie kolędował i musieliśmy iść na mszę.

            Wszystko w naszym ówczesnym życiu szło tym samym rytmem. Najpierw ja i Dominik, rok później Piotrek. Komunie, bierzmowania, program nauczania w szkole. Piotrek miał książki albo moje albo D. rytm zachwialiśmy dopiero idąc do wojska bo pierwszy poszedł D. po nim P. a ja na końcu. Moja służba zeszła się częściowo z P. i jak w trakcie wojska brał ślub to poprosił mnie żebym przeszedł w mundurze. Tak też się stało.

            Nie potrzeba nam było specjalnych funduszy na nasze zabawy. Wystarczyła kreatywność i wyobraźnia. Tolerancja i pobłażliwość rodziców też się trochę przydała. Jeżeli nie był to czas kiedy akurat byliśmy na koloni (razem) to wymyślić musieliśmy coś na miejscu. Nie wystarczało nam przebywanie ze sobą cały dzień więc kombinowaliśmy jak można uatrakcyjnić jeszcze letnie noce, bo spanie w domach było banalne. Jeżeli nikt z sąsiadów nie chciał pożyczyć nam namiotu który moglibyśmy rozbić to zawsze znalazł się taki co jeździł ciężarówką – chłodnią. Zamykali nas na wielkiej pace w kompletnej ciemności ze śpiworami i dla nas to była większa frajda niż spanie w normalnym łóżku. Kiedy spaliśmy w namiocie pod blokiem to nie dość, że straszyliśmy się nawzajem to jeszcze Zdzisława pohukiwała z góry wieczorem, bo miała nas dokładnie pod swoim oknem.

            Na pierwsze papierosy czy kondomy, wykorzystywane przez nas do napełniania wodą i rzucania z najwyższego okna w klatce zawsze mieliśmy kasę. Coroczne wyprawy na truskawki i wiśnie na które trzeba było wstać w wakacje o wpół do szóstej albo mycie rodzicom samochodu pod pompą za które też zawsze wpadła jakaś kasa były tradycją. Można było też karnąć się do dziadków na rowerze i coś zawsze odpalili.

            Nie byliśmy odludkami na tym podwórku. Do zabawy angażowaliśmy resztę bandy. Dziewczynom organizowaliśmy wybory miss podwórka i Sylwia, Iga i Malwina musiały chodzić w kostiumach po dachu od piwnicy. Były tunele strachu które polegały na tym, że na różowej deskorolce Dominika ktoś był pchany przez ciemny tunel piwnicy a reszta musiała go straszyć machając na przykład deską z gwoździem bądź cegłą. Za niestosowanie się do reguł gry był karcer. Wiązało się to z zamykaniem winnego/ej w śmierdzącym pomieszczeniu otwieranym od zewnątrz. Czasami poszkodowanych z opresji albo przed uduszeniem ratowali sąsiedzi.

            Popołudnia zaś upływały nam na bieganiu po łące z paletkami do badmintona. Nie służyły one absolutnie do gry a niezbędne były do ogłuszania chrabąszczy które po pacnięciu trafiały do litrowego słoika. Uzbierany słoik należało opróżnić w bardzo niebezpieczny sposób. Jeden musiał kijem odsunąć firankę na parterze u państwa Janczaków a drugi wdrapać się na parapet i wysypać do mieszkania chrabąszcze. Trzeci stał w tym czasie na czatach albo zagadywał panią Zuzię kilka okien dalej. Zabawa ta była bardzo niebezpieczna, bo mieszkający w tym domu znacznie starszy od nas Tomek był mistrzem polski w kickboxingu.

            Nierzadko wieczorami w pralni organizowane były dyskoteki a także zabawy sylwestrowe na które należało się ładnie ubrać a w późniejszych latach załatwić fajki i alko. Sąsiedzi doskonale wiedzieli kiedy w prani będzie disco, bo na klatce wisiał plakat a my chodziliśmy w wyjątkowo czystych koszulkach i czerwoni ze szczęścia.

            Opowiadam dziś bardziej chaotycznie niż zwykle ale nawet nie wiecie jak mnie to wzrusza, siedzę miękki jak wafelek.

            Ponieważ blok jak już mówiłem był bardzo zżyty chodziliśmy we trójkę na pogrzeby wszystkich sąsiadów. Może podświadomie chcieliśmy przeprosić za te wszystkie petardy rzucane pod drzwi? – nie wiem, ale chodziliśmy. Zdarzyło się tak, że w jednym miesiącu były trzy pogrzeby i my nie opuściliśmy żadnego. Na kolejne usprawiedliwienia zanoszone do szkoły wychowawcy reagowali nerwowo: czy wy już całe rodziny pochowaliście?. Ciężko było im zrozumieć, że u nas w bloku żyje się inaczej. Na jednym z pogrzebów siedzieliśmy z D. na końcu autokaru (najlepsze miejsca), ale nie znaliśmy piosenek i strasznie nas to śmieszyło. W tych szampańskich nastrojach wkroczyliśmy na cmentarz i Dominik zauważył jakieś bardzo śmieszne nazwisko na nagrobku więc zaczęliśmy rżeć, wyprowadził nas za kołnierz mój ojciec i po rozmowie z ojcem D. zabronili nam chodzić na pogrzeby.

            Po incydencie ze smołą największym wydarzeniem było zjeżdżanie rowerami ze stromej góry z piasku. Górka ta powstała przy pogłębianiu rzeki czy przeciąganiu przez nią jakichś rur. W każdym razie była ogromna, piaszczysta i kończyła się już w wodzie. Założyliśmy się który z nas zjedzie najniżej. Ja stchórzyłem pierwszy i zatrzymałem się dość wysoko, Piotrek zaraz za mną. Do dziś nie wiemy czy Dominik chciał się popisać czy wysiadły mu hamulce, ale rozpędzony zjechał na dół prosto do wody, aż zniknął. Po chwili z wody wychyliła się przerażona głowa krzycząc: ratujcie rower!. P. nie był pomocny bo leżał i zwijał się ze śmiechu a ja stałem rozdarty i nie wiedziałem czy najpierw niczym Dr. Queen ratować D. czy jego rower. Kiedy już go wyciągnęliśmy stał na brzegu cały mokry. Nie zastanawiało nas czy się przeziębi, największym problemem było co powiemy pani Iwonie?. Przechodząc przez most ociekającego D. nagle olśniło: Powiemy mojej mamie, że wywaliłem się pod pompą. Kałuża pod pompą mogłaby mu co najwyżej pochlapać spodnie a nie zmoczyć gacie i skarpetki ale z alibi szliśmy już spokojniejsi. Kilka miesięcy później szliśmy tym mostem i tym razem nabijali się ze mnie. Spadając z labiryntu zdarłem sobie skórę z połowy twarzy.

            Na naszym trzepaku ktoś przyczepił gruby kawał gumy. Podszedłem naciągnąłem go i strzeliłem, po mnie czynność powtórzył P. kiedy kolej przyszła na D. guma się zerwała i dostał prosto w oko. Karą za głupie zabawy miało być dla nas odprowadzanie przez kilka miesięcy D. na zajęcia do poradni okulistycznej gdzie on siedział z broda na metalowej szynie i śledził wzrokiem za bujająca się maskotką a my ten czas musieliśmy spędzić na korytarzu bo żaden z nas nie odważyłby się wyjść, poradnia była w najbardziej nieciekawej dzielnicy Kalisza.

            D. zawsze coś miał z tym okiem. Kiedy po naszych podwórkowych wybrykach musiał nosić okulary to przed samą komunią wyszedł mu jeszcze jęczmień. Wyglądał jak Harry Potter.

            Czasami rowerami wypuszczaliśmy się nad jedno z jezior pod Kaliszem. Szałe albo Gołuchów. To już była poważna wycieczka, ale też nierzadko bogata w przygody. Wesołe dzieci jadąc nad wodę mijały równie radosne bułgarskie tirówki, którym pokazywaliśmy gołe tyłki a one niczym nauczycielki groziły nam palcami. Na blisko dwudziestokilometrowej trasie rozrywką było pokazywanie tirom i kierowcom autobusów, żeby zatrąbili, co na rowerze robi ogromne wrażenie. Cóż może być fajniejszego od ryku z nadkola kiedy jedziesz obok na BMX?. W czasie jednej z takich wypraw jechałem z głową odwrócona do tyłu kiedy przede mną zahamował autobus. Wjechałem pod niego cały i gdyby nie natychmiastowy alarm kolegów którzy powstrzymali kierowcę dziś pisałbym psalmy.

            Kiedy byliśmy już dużo starsi nadal trzymaliśmy się razem. Każdy z nas robił wielką imprezę zanim poszedł do wojska.  Czasami za blokiem piliśmy czekoladowe nalewki i kalimucho (nalewka cherry + hop cola) po których nie chodziło się do ubikacji przynajmniej dwa dni. Jako biforek przed imprezami robiliśmy po butelce szampana (Dorato). Nie pamiętam już kto dał mi na osiemnastkę butelkę whisky i cygara. Leżało to w domu z pół roku, bo wtedy gustowałem w browarach i takie rzeczy mi śmierdziały. Przyszedł D. i nalaliśmy sobie po szklanie i zapaliliśmy po cygarze. W moim dwunastometrowym pokoju zrobiło się ciemno i jak weszła Zdzisława to zapytała tylko w ten dym: Synek jesteście?.

            Tych historii jest znacznie więcej ale przypominają mi się wyrywkowo. W każdym razie chciałem wam powiedzieć, że miałem kiedyś dwóch kolegów z którymi tworzyliśmy nierozłączny tercet, który niejednokrotnie ocierał się o śmierć ale także był szlachetny znosząc starszym ludziom węgiel za darmo! i odnajdujący radość w tak błahych rzeczach jak zabawa z lodówką w sklepie. Zabawa ta polegała na tym, że każdy bierze do ust tyle oranżady ile zmieści. Patrzymy na swoje odbicia w szybie i czekamy który pierwszy się roześmieje. Podczas jednej takiej zabawy Piotrkowi wyskoczył gil z nosa i opluliśmy całą lodówkę. Pani ze sklepu nie wpuszczała nas później grupowo.

            Przypomniało mi się jeszcze jak Dominik przyszedł kiedyś do mnie i zainteresował go mały spray:

- Co to jest?.

- Gaz mojej siostry.

- Do czego?.

- Jak ją zaatakują to psiknie.

- I co się stanie?.

- Łobuz się popłacze.

- To weź mi psiknij i zobaczymy.

            Siedział u mnie pół dnia cały spuchnięty i czerwony, cud że on jeszcze dzisiaj widzi.

            W święta udało mi się spotkać z Dominikiem. Teraz na Wielkanoc postaramy się ściągnąć Piotrka.