piątek, 5 września 2014

OD WCZORAJ MIESZKAM W NORWEGII


            Przyleciałem do Oslo w nocy, zostałem odwieziony do pustego jeszcze mieszkania Szpary i Myszki, którzy płyną promem i po emocjach trwających przez ostatnie dwa tygodnie wreszcie poczułem spokój.

            Jestem Wam winien wyjaśnienia. Po wizycie w Oslo w styczniu już w samolocie zapadła decyzja, że wszyscy chcemy tu mieszkać. W lutym rozpoczęliśmy kurs norweskiego i przez ostatnie pół roku wszystko kręciło się wokół wyjazdu. Żadnych urlopów i przyjemności, nawet zakupy w H&M musiały zostać zawieszone (na szczęście moja karta zniżkowa tutaj też działa). Wypowiedzenia wynajmowanych mieszkań, pracy i zawalenie piwnic i garażów rodziców telewizorami, rowerami i wszelkim dobrem, które nie da się zabrać w pierwszym rzucie.

            Nauka norweskiego była dość interesująca ze względu na nauczyciela. Pan, który podjął się zadania nauczenia nas języka jest jego pasjonatem i bardzo drażni go fałszywa wymowa. Ja nie umiem mówić po niemiecku, co byłoby bardzo przydatne, więc czasami krzyczał. Siedziałem w ławce ze Szparą:

- Proszę zapytać sąsiadki jak ma na imię?

(pisze fonetycznie)

- Wa hieter du?
- Jak?!!!
- Wa hieter diu.
- Dobrze, jeszcze raz
- Wa hieter du.

            W tym momencie facet odkłada książkę i biegnie między ławkami w naszą stronę. Wyprostowałem się i spotkałem spojrzeniem z przerażoną Szparą.

- Przypierdoli ci.
- Zaraz się zesram.

            Stał mi już nad głową.

- Panie Jakubie raz jeszcze proszę.
- Wa hieter diuuu.
- Bardzo ładnie. Jak pan jeszcze raz powie „du” to wyjdę do łazienki (w norweskim „du” to ubikacja)

            To jest niewiarygodne. Mam trzydzieści trzy lata, płace za ten kurs kupę forsy a bałem się jak przed maturą w szkole średniej. Były też inne atrakcje. Na pierwszych zajęciach pojawiło się sporo atrakcyjnych osób, więc olałem rozmowę ze Szparą i zacząłem poznawać ludzi. Nie podobało jej się to.

- Kuba, wpadniesz do mnie po zajęciach na kieliszek wina?

            Byłem spalony.

- Dlaczego zawsze mi to robisz?
- Co?
- Jak widzisz, że ktoś mi się podoba, to mówisz coś głupiego?
- A co ja powiedziałam?
- Kieliszek wina, serio?
- Dobrze twardzielu, następnym razem zaproszę cię na szklankę spirytusu.

            Przyszła na kolejne zajęcia. Odczekała aż zacznę z kimś gadać i rzuciła przede mną różowy zeszyt cały w brokacie.

- Kuba, masz ten zeszyt do słówek, o który prosiłeś.

            Do końca kursu siedzieliśmy razem.

Przygotowania do wyjazdu i podróż też były bogate w wydarzenia, ale o tym później Wam opowiem, bo jutro idę do pracy. Nie zacząłem jeszcze stałej, więc kolega, który jest tu już bardzo długo zadzwonił dziś rano.

- Kuba chcesz pracę na dwa dni?
- Pewnie.
- Jeszcze nie wiesz, jaką.
- Jak nie jest to kierowanie bankiem światowym po norwesku to biorę. Nudzę się w domu.
- Starsza pani potrzebuje pomocy przy przeprowadzce, ale żaden z moich pracowników nie mówi po angielsku a ona chce pogadać.
- Chcę bardzo. Lubię gadać.
- To idź do niej popołudniu, to dwie kamienice za tobą.

            Bardzo miła starsza pani podobnie jak ja chyba dawno nie miała przyjemności władania tym językiem, więc się wspomagaliśmy. Miałem już plus na wejściu, bo jej trzy psy bardzo mnie polubiły i mam na imię Kuba, co ją śmieszy.

- Pokaże panu, co należy przenieść.
- Bardzo proszę.
- Wszystko z tego pokoju i tego drugiego.
- Ależ ta kanapa jest ogromna.
- Wiem, trzeba ją chyba będzie…
- …

            Zapomnieliśmy jak to powiedzieć i wzniosłem się na wyżyny umiejętności lingwistycznych.

- Rozseparować!
- Otóż to. Widzimy się jutro.
- Do zobaczenia.

            Tak, więc kochani, uczcie się języków i koniecznie uzyskajcie tytuł magistra w jakiejś prestiżowej uczelni państwowej. Będziecie mogli nosić kartony w Norwegii.


Jestem szczęśliwy. Wracając ze spotkania poszedłem poczytać książkę nad morzem.

niedziela, 25 maja 2014

LATO W OSLO

            Zachwycony pierwszym wyjazdem do Norwegii postanowiłem pojechać tam po raz kolejny. Ten wyjazd miał się znacznie różnić od poprzedniego, ale nie wszystko wyszło tak jak planowałem.

            Po atrakcjach w Modlinie podczas ostatniego lotu tym razem padło na Okęcie. Bliżej, wygodniej i jeszcze napatrzeć się można na starty i lądowania pijąc kawkę i grając w cukierki. A propos, Was też tak pogięło na punkcie tej gry? Całe życie w nic nie grałem odkąd rozwaliłem o ścianę rosyjską gierkę „jajeczka”, bo wilk za wolno ruszał się z koszyczkiem. Teraz tylko czekam, kiedy będę miał nowe życia, żeby stukać dalej. Nie tylko ja zwariowałem, bo na mapie widzę, kto z moich znajomych gra i co najgorsze, na jakim jest poziomie. Zdarzają się nawet nocne telefony:

- Śpisz?
- Co jest lalka?
- Wyślij mi życie na cukierkach, bo mnie zaraz szlag trafi.
- Czyś ty zwariowała?
- Trzeba było mi tego nie pokazywać, ta gra niszczy mi życie i małżeństwo.
- Małżeństwo?
- Stary jest o jeden poziom ode mnie wyżej, nie wysłał mi życia i poszedł spać.

            Tak, więc teraz najgorszą rzeczą, jaką można komuś życzyć wśród moich przyjaciół jest: „żebyś utkwił na tym poziomie na miesiąc”

            Ale o wyjeździe. Na lotnisku byłem jak zawsze dwie godziny przed odlotem, są jednak ode mnie lepsi. Wysiadając z autobusu zadzwonił telefon:

- Gdzie jesteś?
- Już wchodzę na lotnisko.
- Ja siedzę na odlotach, chodź, bo mamy problem.

            Szpara zawsze świruje na wyjazdach, ale tym razem minę miała silnie strapioną i przekładała rzeczy z jednej walizki do drugiej.

- Mam dziesięć kilo nadbagażu.
- Tyle naładowałaś?
- No.
- Ja mam tylko szmaty.
- To daj to do mnie, a ja ci dam coś ode mnie.
- Spoko, a co mam wziąć?
- Masz cały wybór: karkówka, żeberka czy pierogi?

            Zdecydowałem się na pierogi, w ilości sto sztuk, które okazały się wielką zamrożoną kostką, owiniętą w sportową bluzę, ważącą tonę. Wypełniła tym ładunkiem mój podręczny plecak i dodatkowo poinstruowała:

- Idź swobodnie, żeby nie było widać, że to jest ciężkie.
- Jak swobodnie, jak mnie wyprostowało jak żołnierza na warcie?
- To weź wózek.

            Walizki położyliśmy na wózku i pojechaliśmy się odprawić. Wśród pasażerów dwie pary maleńkich bliźniaków, zwiastujących ryk na pokładzie, ale nie to nam teraz w głowie. Najważniejsze to przemycić kontrabandę w postaci wagonu mięsa, ponieważ moja serdeczna przyjaciółka postanowiła urządzić grilla na fiordzie.

            Spieszę z wyjaśnieniem. W tym całym szmuglowaniu półtusz za morze nie chodzi o skąpstwo, tylko o zdrowy rozsądek. Trochę ostatnio przesadziłem z opowiadaniem Wam o kosmicznych cenach w Oslo, bo teraz zobaczyłem, że są tylko trochę wyższe od naszych. Jednakowoż mięso jest bardzo drogie, bo kilogram wołowiny kosztował w sklepie pod naszym domem ponad pięćset koron, czyli jakieś dwie i pół stówy. Dodatkowo niedostępne są tam takie rzeczy jak chrzan, bez którego nie ma colesława, bez którego z kolei nie ma grilla.

            Walizka na wadze miała dwa kilogramy za dużo. Pani się skrzywiła a Szpara udawała zdziwioną.

- Przed chwilą ważyła prawidłowo, może coś jest z tą wagą nie tak?
- Możemy przejść do tamtej, na której było dobrze.
- No to chyba będzie trzeba.

            Z pomocą przyszły bliźniaki w wózku zaparkowanym za nami rozdzierając się niemiłosiernie.

- Albo dobra.
- Dziękuję bardzo.
- Czy mogę tylko zobaczyć jak duże są bagaże podręczne?

            W tym momencie moja przyjaciółka wykazała się nadludzką siłą podnosząc jedną ręką dwa małe plecaki ważące więcej niż bagaż główny. Nawet okiem nie mrugnęła. Zdziwili się za to celnicy prześwietlając nasz bagaż. Szturchali się pokazując sobie ekran. W razie czego postanowiliśmy się upierać, że to jedzenie do samolotu. Tatara będziemy jedli.

            Przeszło gładko. Pierwszy raz w życiu nikt mnie nie macał i cofał. Spokojnie patrząc na samoloty czekaliśmy na wylot. W grupie pasażerów naszego lotu nikt nie zdradzał, że na pokładzie mogą być nieprzewidziane atrakcje. Zupełnie przeciętny tłum kłębił się przy bramce, co jest idiotyczne, bo i tak każdy ma przypisane sobie miejsce, to nie autobus do Pułtuska, ale nie dziwi. Szpara oddała mi swoje miejsce przy oknie, bo jak zawsze zamierzała spać. Kiedy na trzecim fotelu usadowił się skory do pogawędek tęgi, spocony pan chciała się na nowo zamienić. Po chwili jednak pan się rozmyślił, bo upatrzył jakieś atrakcyjniejsze towarzystwo i mogliśmy spokojnie lecieć.

            Startowaliśmy wieczorem. Bezchmurne niebo pozwalało obserwować pięknie rozświetloną Warszawę pod nami. W samolocie cicho i ciemno.

„Mam tak samo jak ty, 
Miasto moje a w nim: 
Najpiękniejszy mój świat 
Najpiękniejsze dni…” 

            Myślałem, że to jakaś atrakcja dla pasażerów, albo mam omamy słuchowe, ale nie dość, że ktoś śpiewał to jeszcze przygrywał sobie na trąbie.

„Gdybyś ujrzeć chciał nadwiślański świt
Już dziś wyruszaj ze mną tam 
Zobaczysz jak, przywita pięknie nas 
Warszawski dzień…” 

            Lalka uniosła tylko oczy, w których można było wyczytać: nic mnie dziwi jak z tobą latam. Światła się rozjaśniły, samolot nabrał odpowiedniej wysokości i ten One Man Band pokazał się współpasażerom, po czym przeszedł na koniec samolotu. Okazało się, że jest to jakiś stary pijak, tylko młody rosły chłopak wyposażony w dziwny instrument dęty, koloru miedzianego. Nie znam się na tym, to było coś pomiędzy waltornią a rogiem Wojskiego. Na swoje miejsce już nie wrócił. Myśleliśmy, że zasnął w ubikacji, bo stary wprawdzie nie był, ale nawalony jak należy.

             Po jakimś czasie zaniepokojona małżonka muzykanta zaczęła się nerwowo rozglądać. Wypatrzonemu lubemu coś bezgłośnie mówiła, pokazując brak zęba na przedzie, na co on odpowiadał pełnym głosem

- Siedź kurwa!

            Moja współpasażerka nie wytrzymała. Zrezygnowała ze snu i zamówiła dwa drinki.

- Nici ze spania, odłóż tę książkę.
- Ok.
- Dobrze, że ten lot się zaraz kończy, co za jełop…  na co ty się tak gapisz w to okno jak ciemno?
- Właśnie, że im bliżej tym jaśniej, dziwne.
- Co w tym dziwnego?
- Jest coraz później a my lecimy i robi się jasno.
- Białe noce.
- Co?
- Masz maturę z geografii, wypadałoby wiedzieć.
- Do końca życia mi będziesz tę maturę wymawiała?                                                           
- To zobowiązuje.
- Mówiłem o uprawie ziemniaka na świecie a nie o białych nocach, jakbyś nie zauważyła to od tego czasu zdążyłem zrobić już magistra z bezpieczeństwa lotniczego.
- Żebym lepiej o tym nie zaczęła.
- Mów o tych nocach. Jak to jest, jak słońce jest z boku to raz mamy dzień a raz noc a tu co jest?
- Sama nie wiem teraz, chyba wyżej jest.
- To ciepło powinno być.
- A jak na pustyni w dzień jest ponad czterdzieści stopni a w nocy minus dwadzieścia?
- No tak.
- Bigos dobrze gotować.
- Pewnie, w nocy się przemrozi…
- A w dzień przegotuje.

            Być może doszlibyśmy w tej rozmowie do jeszcze ciekawszych wniosków, ale samolot przyciemnił światła i zaczął schodzić do lądowania a uwagę wszystkich pasażerów zwrócił hałas rozlegający się na tyle. Otóż wokalista zaczął okładać pięściami siedzącego obok pana, inny delikatnie próbował go odciągnąć a akompaniowała im stewardessa drąc się przez mikrofon, żeby się uspokoili. Na bijatyce ucierpiał także instrument, ponieważ kiedy boksera rozbolały pięści okładał nim tego drugiego. Gdyby koleś był mniejszy to pewnie ktoś dałby mu w łeb i usadził, ale nie dość, że naprawdę był spory to jeszcze nawalony jak stodoła po żniwach. W końcu przy pomocy dwóch panów udało się stewardessie zaciągnąć go na swoje miejsce skąd już tylko wydzierał się w stronę tyłu z charakterystycznym mazowieckim akcentem

- Zajebe cię kurwo, wyjdziesz to cie zajebe!

            Małżonka nie miała na niego żadnego wpływu. Siedziała wpatrując się w okno, widać tego uzębienia, które jej zostało wolała nie tracić.

            Gdyby nie ten cyrk, byłoby to najpiękniejsze lądowanie w moim życiu. Samolot schodził łukiem na mocno oświetlony pas i dokładnie było widać dwa statki schodzące przed nami, lekko pochylone i migające światłami. Usiedliśmy na pasie, ludzie zaczęli wywlekać swoje bagaże z pawlaczy, ale uaktywnił się kierownik zamieszania. Stał przy swoim fotelu z rękoma splecionymi na piersiach patrząc się na tył samolotu.

- Czekam na ciebie chuju!

            Spotkał się wzrokiem z jakimś zdziwionym facetem za mną.

- Nie, nie na pana, proszę pana, na tego chuja!

            Chuja wyprowadzono tylnym wyjściem, więc gwiazdor szedł przede mną do wyjścia z przodu. Bardzo chciałem zobaczyć jak zgarnia go policja przed samolotem, bo nigdy czegoś takiego nie miałem okazji zobaczyć a widziałem jak stewardessy rozmawiały między sobą po lądowaniu i jedna pomówiła przez słuchawkę w ścianie najprawdopodobniej z kapitanem.

            Z samolotu wysiadł normalnie i zajął miejsce w autobusie. Kiedy ten dojechał pod terminal otworzyły się wielkie metalowe, przesuwane drzwi i wszyscy weszli do środka. Kiedy z trzaskiem zamknęły się za nami okazało się, że w środku są wszyscy, łącznie z bezzębną małżonką, ale nie ma tego osła.

            Odetchnęliśmy z ulgą, ale nie wszyscy. Palące uczucie nie pozwoliło kobiecie zostawić tego w ten sposób. Tłum ruszył po bagaże i do wyjścia a ta szczerbata wróciła się i waliła pięściami w metalowe drzwi drąc się po polsku.

            Niestety okazało się, że nikt go sposobem nie zatrzymał. Został tam tylko dlatego, że był pijany i nie zauważył zamykających się drzwi a zajęty był rozmową z kierowcą autobusu, też polakiem. Szczęśliwa para opuściła lotnisko normalnie, bez żadnych konsekwencji, odjeżdżając przed nami samochodem na polskich rejestracjach.

            Postanowiliśmy już o nich nie myśleć. Łatwo nam to przyszło, bo przyjechali po nas Irek z Myszką i zrobiło się bardzo miło. W domu zaczęło się rozpakowywanie, powitalne drinki a na zewnątrz zrobiło się lekko szaro. Ja wiedziałem, że jeszcze nie usnę, więc zostałem ze Szparą w salonie a do przygotowanej dla nas sypialni poszli gospodarze.

            Rozpakowując raczyliśmy się trunkami i wychodziliśmy na fajki do palarni w końcu korytarza. Około godziny trzeciej zrobiło się znowu zupełnie jasno. Wiedziałem, że ze spania nici, więc siedzieliśmy do rana czekając aż tubylcy wstaną do pracy. Z jednej fajki wróciłem szybciej i po minie wchodzącej za mną koleżanki widziałem, że kogoś będzie udawała, nie mogłem zostać w tyle. Okazało się, że zainspirowała ją polonia z samolotu.

- O jesteś.
- A ty z roboty?
- No, tonę ziemniaków dzisiaj musiałam obrać, padam z nóg.
- U mnie też nie lekko, ale pół roboty mam zrobione, jutro tylko dokończę.
- A co robiłeś?
- Zamiatałem pas startowy i już pół mam za sobą.
- Fajną masz robotę, może kiedyś dadzą ci odkurzacz?
- Też o tym marzę, ale najgorsze jest to, że tej książki z Polski to już chyba nigdy nie skończę.
- A audiobooka nie możesz mieć?
- Nie, bo ja musze zbiegać jak samolot ląduje, w słuchawkach mógłby mnie potrącić.

            Domownicy wstali, my poszliśmy spać.
            Po pobudce poszliśmy zobaczyć te miejsca w Oslo, które oglądaliśmy zimą. Tego dnia pogoda była przepiękna i miasto okazało się jeszcze bardziej zachwycające niż ostatnio. Ratusz, port, opera, pałac, jedno po drugim czarowało, bo słońce świeciło jak w lipcu i dziękowałem opatrzności, że zabrałem ze sobą krótkie spodenki.

            Wieczorem kolacja i dyskusje w pełnym gronie, bo kolejnego dnia w Norwegii było najważniejsze święto w roku i wszyscy mieli wolne. Palić chodziliśmy wszyscy. Osiedle, na którym mieszkaliśmy jest w samym centrum i bardzo ciasno poustawiane są tam budynki. Jednym z nich jest szpital. Akustyka jest jak w greckim teatrze, więc każda impreza słyszana jest jak zza ściany. Większość była dość spokojna poza jedną kilka pięter nad nami. Najpierw zdziwił nas rozkręcony na cały regulator hip hop w rodzimym języku a była już prawie druga w nocy. Po czym z wrażenia i wstydu woleliśmy już milczeć, bo dały się usłyszeć dwie niewiasty goszczące na tym balu.

- Pij kurwa, co nie pijesz?
- Weź się.
- No pij, bo ci wjebie.

            Zareagowaliśmy na to decyzją, że na papierosie będziemy rozmawiać po angielsku, żeby nikt nie pomyślał, że trole z góry są naszymi znajomymi. Ledwo decyzja ta zapadła i z góry poleciał gargantuicznych rozmiarów paw. Wystarczyło go żeby obrzygać cały motor stojący pod naszym balkonem.

            Rano wszyscy szykowaliśmy się, żeby pójść zobaczyć paradę. Ubrałem się pierwszy i czekałem przed domem. Z budynku naprzeciwko jedna po drugiej wychodziły panie ubrane coś tak, jak mi się skojarzyło – norweskie Mazowsze. Później okazało się, że znakomita większość pań tego dnia ma takie stroje, choć dość zróżnicowane. Zawsze była to długa spódnica ręcznie haftowana, jakaś biżuteryjna ozdoba na piersiach w kształcie rozety i czasami czepek, kolory najróżniejsze. Panowie w wełnianych skarpetach do kolan i czymś podobnym do kontusza, także haftowane. Jak mi później wyjaśniono, kolor i wzór stroju zależy od regionu Norwegii, z jakiego pochodzi dama. Ubrania te kosztują dość dużo, więc byłem pełen podziwu, że tyle pań postanowiło uczcić dwusetną rocznicę niepodległości. Okazuje się, że mają je w domach od zawsze, bo ubierają je zawsze w ważne święta a czasami nawet na wesela.

            Irek objaśniał, dlaczego maturzyści tego dnia jeżdżą w wynajętych tylko dla siebie autobusach, tańcząc na dachach, ubrani w czerwone, niebieskie i zielone spodnie. Dlaczego rozdają swoje wizytówki, na których czasami jest numer telefonu i jak należy odkrzykiwać na zawołania od tłumu.

            Wracając kupiłem sobie ze Szparą po butelce jakiegoś ichniejszego power rade i wstąpiliśmy do sklepu po zakupy na grilla. W Norwegii butelek się nie wyrzuca, zresztą wszystko się segreguje, więc w sklepie chcieliśmy oddać je jak należy. Staliśmy przed ścianą, w której były dwa otwory, jeden okrągły, drugi kwadratowy, wypełniony reklamówkami. Z trudem rozczytując podpisy zrozumieliśmy, że ten okrągły ma napis CZERWONY KRZYŻ, więc tam się wrzuca ubrania, a my mamy butelki. Szpara zachowała się jak na prawdziwą Polkę przystało. Rozejrzała się na boki, po czym wepchnęła nasze butelki pod reklamówki i wyszliśmy ze sklepu. Jak nam później wyjaśniono, okrągły był na butelki. Napis na przycisku służy do tego czy kasę za butelki chcesz dla siebie, czy oddać na Czerwony Krzyż. Ale byliśmy dumni, że napis zrozumieliśmy.

            Spakowani na grilla udaliśmy się na wyspę tak malowniczą, że trzeba by Mickiewicza, żebyście mogli poczuć się tam tak jak my, więc opowiem o podróży. W autobusie zabrakło miejsc siedzących dla mnie i Myszki, więc staliśmy w rozkroku, żeby się nie przewrócić, ja z dwoma grillami a Myszka z plecakiem. Nagle siedzący obok bardzo wiekowy już pan, ubrany w piękny granatowy garnitur Bossa słysząc rozmowę w innym języku zapytał mnie po angielsku. (Wszyscy w Norwegii słysząc obcokrajowców bez problemu przechodzą na angielski, od dzieci po starców. Zresztą mówią pięknym brytyjskim a nie niechlujnym amerykańskim)

- Skoro ja siedzę, proszę dać mi te grille na kolana.
- To nie jest ciężkie, nie trzeba, ale bardzo panu dziękuję.

            Miejsce obok pana zwolniła mi jednak dziewczyna i usiadłem. Pokazywaliśmy sobie z Myszką to, co zachwyca nas za oknami, skocznię narciarką, maszerujących w pełnym umundurowaniu żołnierzy i piękne domy. Pan natychmiast objaśniał szczegółowo, co widzimy. Na koniec życzył nam udanego popołudnia.

            Rozłożyliśmy się na trawie przy fiordach, podziwiając pływające wielkie promy i golasów z plaży naturystycznej na sąsiedniej wysepce. Depilacja w Norwegii nie jest koniecznością.

            Było nas tam około dziesięciu osób, ale Szpara przygotowała tyle pysznego jedzenia, że jedna z dziewczyn zaproszona na to popołudnie, przygotowane przez siebie potrawy schowała zawstydzona do swojego plecaka.

            Po powrocie rozdzieliliśmy się, bo każdy chciał robić, co innego. Na moje szczęście Irek nie miał ochoty zostać w domu i zaprosił mnie na piwo do miejsca, które jak obiecał „na pewno ominęliście na spacerze a jest najpiękniejsze w Oslo”. Słodki Jezu, oszalałem. Mógłbym tam umrzeć. Cała dzielnica mieści się na jednym z wysuniętych w morze kawałku miasta. Dookoła tylko beton, metal i szkło. Kilka banków, muzeum sztuki nowoczesnej i luksusowe apartamentowce z restauracjami zajmującymi najniższe poziomy. Raj. W drodze powrotnej zrozumiałem, co oznacza „świętowanie po norwesku”. U nas jest sporo dni w roku, kiedy można spotkać wielu podpitych na mieście. Nie mamy jednak takiego święta, kiedy zezowate jest całe miasto. Piją jednak trochę inaczej niż my, bo wyłącznie na wesoło, ale jak mamę kocham wszyscy. Starałem się znaleźć jedną trzeźwą osobę tego wieczoru na mieście. Chciałem wskazać na jedną z dziewczyn na przystanku, ale po dłużej chwili okazało się, że coś za często mruga. Jednakowoż to bardzo atrakcyjny naród, nawet pijany.

            Ostatniego dnia Szpara wymyśliła wizytę w podośleńskim wesołym miasteczku. Ja już jestem za stary i boje się jak cholera, ale wszyscy chcieli, więc pojechałem. Zaskoczyło mnie jednak, że sunąc betonowymi tunelami pod miastem niezłym samochodem jedziemy strasznie wolno. Dopiero jak się rozejrzałem to zobaczyłem, że wszyscy, podobnie jak widziałem to u naszych zachodnich sąsiadów, jadą zgodnie ze znakami nakazującymi ograniczenie prędkości. Co dziwne nawet motocykliści, co i niemieccy olewają. Widząc niepokój na mojej twarzy, żeby nie powiedzieć obsrane majtki przed niechybną śmiercią na jednym z rollercoasterów Irek włączył mi Nad modrym Dunajem Strauss’a. Wyjechaliśmy z tunelu i mijaliśmy skalne zbocza w akompaniamencie muzyki klasycznej.

            Wchodząc do parku rozrywki miałem miękkie nogi. Pierwsza kolejka górska. Serce miałem gdzieś w tyłku a ręce zaciskałem na fotelu Szpary lecącej przede mną, aż zsiniały mi palce. Irek, siedzący z boku jeszcze mnie nakręcał, mówiąc, żebym spojrzał w bok, bo miasteczko jest na wzniesieniu i jak lecisz jest dwa razy wyżej, niż kiedy się wsiada. Przysięgam, że kiedyś przez te jej głupie pomysły zejdę na zawał.

            Następne kolejki były jeszcze gorsze. Jedna drewniana, na którą wsiadałem najspokojniej, bo nie miała nic do góry nogami, była najgorsza. W kolejce do innej adrenalina zrobiła już swoje i mówiłem więcej i szybciej niż zwykle. Jednak w tej paplaninie zauważyłem, że przedrzeźnia mnie dwóch małych chłopców. Angielski oczywiście nie był dla nich problemem.

- Nabijacie się ze mnie?
- Nie, tylko nie wiemy skąd pan jest.
- Z Polski. (from Poland)
- Mówi się „Pulska”.
- Skąd wiecie?
- Moja babcia pochodzi z Polski.

            Okazuje się, że tam dzieci zamiast pacierza uczy się angielskiego, którym władają od najmłodszych lat. Dzieci są zaskakująco odważne na tych karuzelach. Niczego się nie boją. Nie wiedzą najwidoczniej, co to wylew. Na jednej ławce fruwającej pod niebem a na koniec wpadającej pod ziemię, siedziała obok nas malutka dziewczynka. Barierka zabezpieczająca jest jednak jedna dla wszystkich, więc jak docisnęli ją nam do brzuchów to, to dziecko miało jeszcze tyle miejsca, że mogłoby na tym drągu zrobić fikołka a siedziała na samym brzegu. Szpara darła się przez cały lot, żebym trzymał to dziecko. Mnie krew odpłynęła z twarzy ze strachu a jak wylądowaliśmy rozbryzgując wodę na wszystkie strony uśmiechnięta gówniara przybiła mi piątkę.

            Okazuje się, że Norwedzy są bardzo pragmatyczni. U nas większość napojów bogata jest w magnez, bo często lubimy się napić alkoholu. Tam w wesołym miasteczku sprzedaje się napoje bogate w węgiel, zapobiegający wiadomo, czemu.

            Na lotnisko jechaliśmy pociągiem – rakietą, ale po takim poranku nic już nie było straszne. Szybka odprawa, bez macanka i usiedliśmy na końcu samolotu w obawie o kolejnego przedstawiciela polonii. Szpara zasnęła natychmiast a ja zatopiłem się w lekturze. Jechała z nami szkolna wycieczka z Polski z przeziębionym wychowawcą. Czytanie przerywało mi tylko jego kichanie, na które chórem pół samolotu krzyczało NA ZDROWIE.

            Przy lądowaniu obudziła się moja przyjaciółka.

- Co jest?
- Nic.
- Dlaczego się wiercisz?
- Nie wiercę.
- Denerwujesz się lądowaniem?
- Zwariowałaś?
- To, o co chodzi?

- Na Projekt Runway nie zdążę.

niedziela, 23 lutego 2014

W CZASIE DESZCZU DZIECI SIĘ NUDZĄ


            Wychowywanie dzieci to nie jest łatwa sprawa. Z autopsji tego nie wiem, ale zetknąłem się już z maluchami w najbliższej rodzinie i posiadam licencjat z pedagogiki, więc mogę się mądrować.

            Miałem szczęśliwe dzieciństwo. Do domu wracałem brudny jak świnia i musiałem rozbierać się na klatce schodowej. Teraz dziwnie to brzmi, ale w tamtym czasie wizja wychlapania kaloszami całej kałuży czy zrobienia kurzu z żużlu zwiastowało genialną zabawę. Brudne dziecko to szczęśliwe dziecko. Obserwuje teraz swoich przyjaciół i ich podejście do pociech. Jedni każą siedzieć dziecku w miejscu, żeby tylko się nie upaprało inni pozwalają bawić się na całego. Znajoma z uczelni poszła ze swoim dzieckiem na spacer i nie dość, że jemu pozwoliła skakać po wodzie to przez to, że robiła mu zdjęcie sama też wróciła brudna. Ja nie jestem jakimś trolem, ale to naprawdę sprawiało mi i wielu moim rówieśnikom ogromną radochę i podejrzewam, że z dziećmi jest tak do dziś.

            Za boiskiem do piłki, obok mojego bloku, na betonowym placu po każdym deszczu robiła się ogromna kałuża. Najlepszą zabawą było rozpędzanie się rowerem i przejeżdżanie przez jej środek z rozkraczonymi nogami, chlapiąc na boki. Przy jednym takim przejeździe Piotrkowi spadł łańcuch i rower zaczął zwalniać dokładnie w środku akwenu. On zamiast postawić w wodzie obie nogi i zmoczyć tylko buty, tak długo kiwał się usiłując utrzymać równowagę, że przewrócił się na bok i ufajdał się cały.

            Wzięło mnie dzisiaj na te brudne dzieci, bo chciałem Wam opowiedzieć o mojej kuzynce, która wychowuje dwójkę małych dzieci. Olę i Michała. Nie kojarzę tych dzieci z brudem, to nie jest patologiczna rodzina. Tylko ona daje tym maluchom absolutną wolność.

            Ma bardzo oryginalne sposoby na ich edukacje. Mam relacje z pierwszej ręki, bo często do siebie dzwonimy. Dodatkowo jest potwierdzeniem tego, że kobiety są wielozadaniowe.

- Cześć.
- Cześć, co słychać? Olka skarpety zakłada się na stopy. Tam masz Michał to wiaderko, przestań buczeć.
- Przeszkadzam ci?
- Coś ty, idź mi stąd, bo za chwile pójdziesz do przedszkola w piżamie, mów mów.
- W pracy siedzę i tak pomyślałem, że zadzwonię.
- U nas spoko, z zakupów wróciłam, czekaj on coś je.
- Jak je, sam sobie przygotował?
- Nie, pod stołem coś znalazł, pokaż mi to, aha kluska leniwa.
- Rozkładasz po podłodze leniwe?
- Nie, Olka pewnie wczoraj mnie oszukała przy obiedzie i wrzuciła pod stół a ten łazi i znalazł, nic mu nie będzie, jak za chwile nie włożysz skarpetek to wystawie cie tak na klatkę.
- Co ona z tymi skarpetkami?
- Nie wiem, cofa się chyba w rozwoju.
- Ja ci na pewno nie przeszkadzam?
- Nie, schabowe smażę właśnie to sobie mogę chwilę pogadać, teraz nie korzystaj z łazienki, bo wlałam domestos.
- Ta zima mnie tak wkurza, syf wszędzie.
- To do nas przyjedź.
- Jeszcze tylko gości ci brakuje.
- Już dawno cie nie było, no i walnął się w łeb, będzie ryk, a co ty mi przeszkadzasz, byśmy sobie pogadali, no już wracaj do zabawy.
- Dobrze, poszukam jakichś tanich biletów.
- Już cztery lata szukasz.

            Większość naszych rozmów wygląda właśnie w ten sposób, chyba że jedno dziecko jest w przedszkolu a drugie śpi to rozmawiamy tylko ze sobą, ale ona i tak w tym czasie wyciera kurze, gotuje albo zbiera zabawki.

- Cześć.
- O cześć, właśnie ze Zdzisławą rozmawiałam. Mówi, że Turkiewicza wypuścili i ona się boi wychodzić z domu.
- Dzwoni do ciebie, bo ja jej powiedziałem, że nie będę gadał o głupotach.
- I jak jej powiedziałam, że on na dzieci poluje to powiedziała, że jak ona mu się trafi to też pewnie by skorzystał.
- Głupoty. A co u ciebie taka cisza, oddałaś dzieci do ochronki?
- Nie, Bawią się. Olka go dusi kocem.
- To ładnie.
- Noc za to miałam przebojową. Ryczał jak syrena, bo chyba miał gorączkę i dałam mu syrop, ale rano zobaczyłam, że ma czerwoną smugę od ucha do ust i teraz nie wiem czy mu się ulało, czy wlałam mu ten syrop do ucha.
- Ważne, że gorączka przeszła.
- To jeszcze nic, obudziłam się później a jego nie ma w łóżeczku, to się zerwałam, żeby go poszukać i jak wstałam to na niego wlazłam, bo się położył obok mojego łóżka.
- O rany, musisz uważać.
- Uważam, ale spodziewałbyś się dziecka pod łóżkiem?

            Pamiętam jeszcze rozmowy, kiedy była w ciąży i tematy dotyczyły głównie imion męskich i dolegliwości w stanie błogosławionym. To od niej dowiedziałem się, że matka czuje jak dziecko w brzuchu ma czkawkę. Dodatkowo w czasie tych wszystkich obowiązków jeszcze te dzieci fotografuje, zresztą pięknie.

             A propos zdjęć. Z fotoszopem to już powariowali na całego. Że też te laski się godzą na takie prasowanie. Nikt jej na ulicy nie pozna a jak się pojawi gdzieś na żywo, jako „ona” to się ludzie przestraszą. Sarah Jessica Parker na okładce nowego In Style wygląda jak Kasztanka Piłsudskiego. U dentysty złapałem jakąś gazetę, Rodowicz wygląda teraz lepiej niż jak zaczynała karierę. Albo Kozidrak, nastolatka.

            Byłem kiedyś z Sylwkiem na basenie i kiedy on wiązał buty ja czytałem plakat nad jego głową. Plakat dotyczył koncertu Kasi Kowalskiej, którą tak poprawili, że wyglądała jak Azjatka, gdyby nie nazwisko nikt by nie wiedział, czego to reklama. Sylwek zerknął, na co patrzę na chwilę unosząc głowę znad butów.

- Co to jest?
- Koncert, ale zobacz jak ona wygląda?
- Co ta Chylińska z siebie robi?

            Mężczyźni trochę mniej świrują z poprawkami. Choć Połomski nie wygląda tak na żywo jak się pokazuje. Za to Dorociński w nowym Logo zupełnie normalnie.

            Ale o dzieciach dzisiaj. Mam w Londynie koleżankę Rosjankę, która wyszła za mąż za Rumuna i mają bliźniaki. Tam też w domu jest absolutna wolność. Przy ostatniej wizycie jadłem u nich kolację. Żeby ona mogła spokojnie ją przygotować zaoferowałem, że pobawię się z dziećmi. Piłki były w całym domu, dzieci zaciągnęły mnie do namiotu rozstawionego na środku pokoju. Tam wolność panuje także w rozmowach. Do dzieci mówiłem po angielsku tak jak rozmawiam z ich matką.

- Normalnie do nich mów.
- Jak?
- Po polsku. Ja mówię po rosyjsku, Miron po rumuńsku a goście po angielsku i polsku.
- I one to wszystko rozumieją.
- Pewnie.

            Dzieci będą mówiły w czterech językach. Rewelacja. Przy temacie dzieci i języków muszę Wam jeszcze przedstawić Kubę, syna drugiej mojej kuzynki, która mieszka w Niemczech. On kształci się w języku niemieckim, w domu z rodzicami rozmawia po polsku. Teraz ćwiczy pisanie korespondując ze mną. Daj boże, żeby nam tak łatwo wchodziły nowe języki jak dzieciom. On pisze lepiej po polsku niż kilku moich kolegów.

           
P.S.
Wróciłem właśnie z koncertu Masłowskiej. Kosmitka, śmieszne teksty i wyglądała jak Lady Gaga z lalką przyczepioną do włosów. Nikt niestety nie pomyślał o nagłośnieniu i nic nie było słychać.

Przed klubem kolejka na sto metrów. Miałem bilet od trzech dni, więc ją ominąłem.

- Pan jest na liście?
- Oczywiście.
- To zapraszamy.

            Wyszedłem po trzech piosenkach, bo nic nie słyszałem. Na zewnątrz w kolejce wypatrzyłem laskę, która z nikim nie rozmawiała.

- Sama pani jest?
- Tak.
- To niech pani weźmie bilet, bo mnie nie sprawdzali i wejdzie bez kolejki.

- Dzięki.

niedziela, 2 lutego 2014

PAMIĘTNIKI Z WAKACJI – OSLO

            Taki wróciłem nakręcony z Norwegii, że o niczym innym teraz nie myślę. Najgorsze jest to, że wszystko w Warszawie porównuje do tego, co widziałem w Ośle i strasznie na tym tle nasza stolica wypada blado.

            Dzięki zaproszeniu znajomego, który mieszka tam już bardzo długo mogliśmy spędzić weekend w Skandynawii. Szpara jak tylko się dowiedziała, że jest okazja wyrwania się z domu w godzinę znalazła bilety w cenie taksówki z centrum na Pragę. Gospodarz zaproponował, że po nas przyjedzie, więc koszt dostania się do miasta też odpadł i na szczęście, bo był pięciokrotnie wyższy od biletu.

            Straszeni aurą i cenami ubraliśmy się na wyjazd, co najmniej tak, że moglibyśmy jechać tam pod namiot. W drodze na lotnisko odwiedziliśmy także duży dyskont spożywczy w celu nabycia produktów, za którymi tęsknił kolega za wielką wodą. Zakupiliśmy tego znacznie więcej niż sobie tego życzył, bo wakacje wakacjami, ale jak wyczytałem, że Oslo od 2009 jest najdroższym miastem na świecie to postanowiłem jeść tam wyłącznie przywiezione przez siebie suszone kabanosy.

            Atrakcje zaczęły się już na lotnisku. Lecieliśmy we trójkę. Bagaż tylko podręczny z czystymi gatkami i kiełbasą, więc teoretycznie powinno pójść szybko. Nic bardziej mylnego. Szpara i Emil położyli swoje plecaki, oddali zegarki i komórki i hyc przez bramkę. Ja jak zwykle zostałem potraktowany jak terrorysta i diler narkotykowy. Nie wiem, dlaczego zawsze tak jest. Wyglądam zupełnie przeciętnie. Chyba przestanę przed wyjazdami golić głowę i zacznę podróżować ubrany na różowo, może wtedy dadzą mi spokój. Tradycyjnie zdejmowanie butów i macanko po całości. Sprawdzenie skarpetek, palec w majtkach, żeby sprawdzić gumkę okręcając mnie dookoła jak lalkę. Pan, który mnie kontrolował też trafił mi się wyjątkowy. Zawsze przy takiej kontroli należy podnieść ręce i stanąć tyłem, żeby on wygodnie mógł zacząć te pieszczoty. Ustawiłem się jak zawsze i dostałem ostrzegawcze klepnięcie w łopatkę.

- Przodem, to nie mecz.

            Żałuje, że nie zdecydował się zabawiać ze mną od tyłu, bo tak śmierdziało mu z ust, że odechciało mi się całego tego fruwania. Mama zawsze mi mówiła, że w podróż trzeba się ładnie ubrać, więc ja na lotnisku stawiam się starannie wyprasowany, nienagannie ogolony i w nowej bieliźnie. Po tych kontrolach jestem, wymiętolony i spocony z nerwów.

            Emil lecący ze mną chyba już trzeci raz częściowo odciąga ode mnie świrów. Tym razem romska pasażerka przyczepiła się do niego. Była oburzona, że nie pozwolono jej wnieść zakupionej jeszcze przed odprawą wiśniówki. Całą butelkę zmuszona była wyrzucić. A propos! Od wczoraj zmieniły się zasady wnoszenia płynów na pokłady samolotów. Pomijam już komentowanie tego kretyńskiego prawa. Nikt flakonem perfum samolotu nie wysadzi. Najprawdopodobniej, żeby zapobiec chlaniu z własnych butelek w czasie podróży, teraz wszystko zakupione będziemy wkładać w worki, które mogą być skontrolowane także przy wysiadaniu. Podejrzewam, że rodacy znajdą i na to sposób. Kupią jedną butelkę mniejszą, którą zrobią całą w czasie podróży i pustą flaszkę zostawią na pokładzie. W tanich liniach, gdzie samolot lata w tą i z powrotem i czasami nie ma czasu na sprzątanie teraz dodatkowo będą walały się jeszcze puste butelki.

            W dzień wylotu temperatura wynosiła minus dwanaście stopni, padał śnieg z deszczem i bardzo silnie wiało. Lecieliśmy z Modlina, więc do samolotu na nogach i dodatkowa kontrola dokumentów w drzwiach. Stałem na schodach i starałem się tak owinąć głowę kapturem, żeby ten marznący deszcz nie leciał mi w twarz. Cała podróż trwała półtorej godziny i jak tylko koła dotknęły pasa wewnątrz rozległy się oklaski. Owinąłem się dokładnie szalikiem, czapkę z daszkiem zamieniłem na polarową uszatkę i sprawdziłem czy dokładnie zapiąłem wszystkie guziki w kurtce. Kiedy stanąłem w drzwiach od samolotu przekląłem wszystkich, którzy straszyli mnie warunkami atmosferycznymi w Norwegii.

            Gdyby poustawiać tam trochę więcej lamp lotnisko mogłoby służyć za plan filmowy komedii romantycznej. Temperatura dwa stopnie na minusie, zero wiatru a z nieba leciały grube, ciężkie płatki śniegu spadając powoli i leniwie. Tak zaczął się mój zachwyt nad tym miejscem.

            Później było już tylko lepiej. Samochód czekał na nas przed samym wejściem i pędząc przez szare, betonowe tunele ruszyliśmy do miasta. Wjazd do Oslo wygląda podobnie jak we Frankfurcie. Tam w ogóle jest bardzo niemiecko. Ścisłe centrum to kilkanaście wieżowców bijących światłem widocznym już z daleka a dookoła kamienice trzy, cztero piętrowe poprzetykane gdzieniegdzie jakimś bardzo nowoczesnym budynkiem. Trochę nawet parysko.

            Pierwsze zdziwienie po wejściu do domu było takie, że wszyscy nas widzą. W mieszkaniach apartamentowca stojącego vis a vis były ogromne okna niczym nieprzesłonione. W większości na parapetach stały lampy oświetlające bardzo minimalistycznie urządzone wnętrza z mnóstwem książek. Przed budynkami pomimo zimowej aury pełno zaparkowanych rowerów. W każdym bloku palarnia na końcu korytarza. W naszym służył za nią duży taras, na którym przy okazji palenia fajki poznawałem nowych ludzi. Pierwszy był czarny Jezus z Kuby syn dentysty, później młody norweg a na koniec grupa nastolatek wychodzących z imprezy w sąsiednim budynku. Ja towarzyski jestem.

            Szpara nie ma problemów z tworzeniem ambrozji nawet na wyjazdach, więc czarowała w cudzej kuchni dokładnie tak jak u siebie podtykając mi tylko, co chwilę rzeczy z lodówki i przyprawy, żebym sfotografował. Pan domu był coraz bardziej zachwycony naszą wizytą. Wciągał specjały Szpary tak jakby nigdy w życiu miał już nie jeść i pilnował czy wszyscy mamy pełne kieliszki. Oslo oślem, ale to jest w końcu spotkanie rodaków z kraju gdzie tradycja jest silnie wpisana w krajobraz. W odróżnieniu od cyganki nakupowaliśmy wódy po odprawie.

            Łóżka też tam mają niestandardowe, albo tylko w tym mieszkaniu takie było, bo u nas najszersze mają dwa metry. Możliwe jest też, że było dwumetrowe tylko ja się tam zachowywałem jak odurzony, bo zachwycało mnie dosłownie wszystko. Obudziłem się rano i kiedy otworzyłem jedno oko zobaczyłem rozmarzoną Szparę wpatrzoną w padający za wielkim oknem śnieg.

- Lalka, idź po wodę.
- Gdzie?
- Do Żabki.
- Jesteśmy w Norwegii.
- Nie ma Żabek?
- Nie. Fiordki są.

            Nikt z nas nigdzie nie musiał chodzić, ponieważ gospodarz słysząc, że już wstaliśmy zaopatrzył nas we wszelkie napoje zimne i gorące zanim jeszcze wyszliśmy z łóżka. Mogliśmy, więc napawać się tym błogostanem nadal.

- Pięknie tu jest, co?
- Bardzo.
- Mógłbyś tu mieszkać?
- Tak.
- Pewnie już o tym myślałeś?
- Nawet mi się śniło.
- Dawaj.
- No, że poznałem kogoś i wychowywaliśmy dziecko w normalnym kraju.
- Ty nie donosisz ciąży, jesteś za nerwowy.
- Nie psuj mi zabawy.
- Ale zapowiadam ci, że jak przyjadę a ty będziesz cały taki norweski w skórze jeża i powiesz: jestem Bjork, to natychmiast wracasz do kraju.

            Po śniadaniu ruszyliśmy zobaczyć miasto. Jak zobaczyłem ceny w sklepach to zakupy ograniczyłem do magnesu na lodówkę. Goszczący nas Irek opowiadał o historii kraju, tradycjach, rodzinie królewskiej i pokazywał najciekawsze miejsca. Jednak okazało się, że nawet w tak odległym miejscu ściągam świrów. W metrze dosiadła się do mnie narkomanka i zaczepiała mnie mówiąc mi coś do ucha po norwesku. Ja się boje narkomanów i nie czułem się komfortowo. Nie chcąc wdać się w konwersacje, choćby z tego prostego powodu, że nie rozumiałem ani słowa udawałem głuchego. Szpara siedząca naprzeciwko gorąco mnie do tego zachęcała.

- Nie bądź bucem, porozmawiaj z panią.

            Kiedy kobieta wreszcie wysiadła wróciły mi kolory na twarz.

- Ale miałem pietra.
- Dlaczego?
- Bo mi od dziecka matka wmawiała, że narkoman może mnie ukłuć strzykawką i będę chory.
- Ona chciała tylko z tobą pogadać.
- Nie mam pojęcia, co do mnie mówiła.
- Ja tam połowę rozumiem.

            Jak na życzenie w wagonie rozległ się komunikat brzmiący jak język niemiecki z gulgotaniem indyka.

- To, jaka teraz będzie stacja?
- Wawrzyszew.

            Uparłem się, żeby zobaczyć także to miejsce gdzie trzy lata temu był zamach. Nikt tam oczywiście nie pali zniczy, nie ma nawet żadnej tablicy. Ludzie starają się żyć dalej nie utrudniając sobie egzystencji wspominaniem traumatycznych wydarzeń. Irek nadal wszystko objaśniał.

- Tu stał samochód, w tym budynku wyleciały szyby.
- Wiesz, że on część materiałów podobno zakupił w Polsce?
- Wiem, mocznik.

            Zamarłem i sięgnąłem do kieszeni kurtki. Na małej tubce, jaką miałem ze sobą jak wół widniał napis: Specjalistyczny krem – maska do rąk z mocznikiem i gliceryną. Teraz już wiem, dlaczego macają mnie z taką starannością na wszystkich lotniskach.

            Odwiedziliśmy jeszcze znajomych Szpary z podstawówki mieszkających na tamtejszym Ursynowie. Dotychczas sceptycznie podchodziła do moich zachwytów nad tym krajem aż wróciła z łazienki.

- Satynowa lilia otulona księżycową nocą.
- Upiłaś się?
- Nie, zapach do kibla się tak nazywa.
- Mówiłem ci, że tu jest ekstra.

            Wróciliśmy do domu. Wysiadając z autobusu byłem już nakręcony na całego. Śnieg, który leży zgarnięty na poboczu jest czysty a nie ufajdany od piachu jak u nas. Chodniki też nie straszą zaciekami od soli, bo tam sypie się takie czarne kuleczki jak kozie bobki i też nikt się nie ślizga.

            Kolejna kolacja. Tym razem zapiekanka z ziemniaków, wieprzowiny i miliona warzyw i ziół. Do tego sałatka grecka, do której pan domu zasugerował dołożenie tuńczyka. Spotkało się to z sykiem ze strony kucharki, ale się zgodziła i bardzo ciekawie to smakowało.

            Dzięki łączeniu przez Skype mieliśmy okazję poznać wybrankę serca pana domu, która przebywała w tym czasie w Kijowie i była prosto po powrocie z Majdanu. Mieliśmy Fakty w Internecie, tyle że przekazywane przez urodziwą blond Ukrainkę.

            Kolejnego dnia w drodze na lotnisko rozmyślałem o tym, dlaczego u nas to wszystko się nie udaje? Tutaj każdy ma cztery reklamówki pod zlewem i segreguje śmieci, bo innych nie odbierają, co zresztą okazuje się bardzo łatwe. W Warszawie jest już chyba czwarty przetarg na wywóz odpadów i ciągle większość ludzi wszystko wpycha w jeden worek. Dzieci w szkole uczy się praktycznych rzeczy, choćby jak oddzielić odpadki surowcowe od papieru i plastiku a nie na katechezie jak umyć się octem po stosunku. Zarabia się godziwie, firmę zakłada w trzy minuty siedząc z komputerem na kanapie we własnym domu. Zresztą mnóstwo rzeczy załatwia się przez internet . Ludzie też jacyś ładniejsi chodzą po ulicach.

            Zachwyt mój troszkę się zmniejszył jak kazano mi zdjąć buty na lotnisku i po raz kolejny sprawdzali mi skarpety. Szpara i Emil przeszli normalnie. Nie rozgryzę tego nigdy. Według mnie to Szpara bardziej wygląda na przemytniczkę a zawsze swobodnie przechodzi przez wszelkie kontrole. Mi nawet w Anglii takimi wilgotnymi patyczkami jak do uszu sprawdzają czy nie mam w portfelu śladów narkotyków albo środków wybuchowych. Otóż nie mam.

            Z zakupów na lotnisku też nic nie było, bo musiałbym po powrocie jeść tylko marchew. Zakupiłem jednak hot doga, wodę i najdroższego w swoim życiu batonika. Suma, jaką zapłaciłem za te trzy rzeczy wystarczyłaby na niezły obiad w Warszawie. Szpara kupiła jakieś małe dziwne solone cukierki w cenie kilku polskich bombonierek, bo chciała zjeść coś tutejszego. Po pierwszym miała odruch wymiotny, Emil swojego wypluł natychmiast. Ja ze skąpstwa chciałem je zjeść, ale dałem radę tylko jednego i wyrzuciłem cała paczkę do kosza. Aż tak chytry nie jestem na forsę, żeby jeść galaretowate kosteczki soli, które nie chcą odkleić się od zębów.

- To żeś kupiła cukierki.
- Nie denerwuj mnie.
- Trochę te ceny mnie tu przerażają. Z zakupów szybko bym się tu wyleczył.
- Jakbym do ciebie przyleciała i kazałbyś mi iść do sklepu po produkty na obiad to z biletami lotniczymi taniej byłoby śmignąć po nie do warszawy.

            W samolocie moja ekipa chciała spać, więc usiałem za nimi. Dosiadł się do mnie chłopak, który chwile pogadał o pogodzie i obaj zajęliśmy się lekturą książek. Zdążyłem przelecieć trzydzieści stron i zaczęliśmy schodzić do lądowania.

            Chciałem bardzo, żeby ten stan zachwytu nad miejscem, jakie miałem okazję podziwiać przez weekend potrwało jeszcze trochę, więc dostałem naszym krajem w pysk ze zdwojona siłą
.
            Pierwszy raz leciałem Ryanair, więc zaskoczył mnie dźwięk ryczący z głośników po lądowaniu. Szpara śmiała się już przy oklaskach. Ja byłem zdziwiony.

- Co to za ryk?
- Taki sygnał tu jest po lądowaniu.
- Na serce można zejść.
- Lecisz za trzy dychy, nie narzekaj.
- Nie narzekam, tylko nie wiem, co to oznacza.
- Zaraz przyjdzie ta baba, co sprzedaje koce i patelnie.

            Poczekaliśmy aż ci, którym najbardziej się spieszy skończą tratować się w drzwiach i schodziłem po schodach za panem mniej więcej w moim wieku. Kiedy zszedł już na płytę lotniska rozpiął spodnie i wysikał się na śnieg. Nie rozumiem. Dwie minuty temu był w samolocie a za dwie będzie w terminalu gdzie są łazienki.

            Kolejne zderzenie z krajem już po przejściu przez bramki. Podszedł do nas dziwnie rozglądający się koleś.

- Transport potrzebny?
- Dziękujemy, mamy samochód na parkingu.
- Ja mam taki bilet, że jak mnie państwo wezmą ze sobą to przejedziecie przez bramkę za połowę ceny.
- Zapłacimy całość, dziękujemy.

            Na parkingu staraliśmy się sobie przypomnieć, jaki kształt ma samochód Emila, bo nie chcieliśmy odkopywać cudzego. Widać mocno w weekend padało. Podjechaliśmy jeszcze do supermarketu, bo przed wyjazdem opróżniliśmy swoje lodówki. Kiedy zobaczyłem, że w koszu ze świeżo upieczonymi bułkami młody chłopak grzebie gołą ręką macając, która będzie dla niego najlepsza, odechciało mi się pieczywa. Rozumiem jeszcze starsze osoby, bo kiedyś tego nie było, ale czy młodzi ludzie nie widzą rękawiczek wiszących z boku? Miałem straszną ochotę go opieprzyć, ale stał z dwoma kolegami a ta takie atrakcje po powrocie nie miałem już siły. Nabyłem wino i parówki.

            Wczoraj z polecenia mamy pojechałem do Ikea. Ucieszyłem się, że znowu skandynawsko się poczuje. Miałem kupić lampę, na którą w tym kraju mnie stać. Do śniadania napoje serwowane są za darmo, więc ludzie tam wariują. Kobieta przede mną wcisnęła guzik z kawą, która natychmiast zaczęła lecieć. Postanowiła dopełnić ją mlekiem. Mleko nie leci natychmiast, jak kawa, ale słychać jak jest spieniane. Babsko wciskało guzik raz za razem a ekspres wyświetlał ile porcji mleka jeszcze wyda. Kiedy już jej się przelewało z kubka zwyczajnie odsunęła go od nalewaka i lecące mleko upierdoliło cały ekspres. Przy kolejnej zrobiła to samo. Siedziałem i liczyłem. Wypiła siedem kaw. Mam nadzieje, że jak nie dostała palpitacji od kofeiny to przynajmniej postrała się po tym mleku.


            W Ośle nie do pomyślenia.