KONIEC ŚWIATA

            Wszyscy się teraz zastanawiają nad konsekwencjami końca świata. Moje pierwsze myśli podążyły w kierunku:, czego będzie mi brakowało?. Pomyślałem o jeździe na rowerze, najbliższych, śmiechu, słońcu, muzyce, pierożkach od Chińczyka z Niekłańskiej i wszystkim, co sprawia mi przyjemność.

Ale jak to ma być koniec ŚWIATA, to jest to chyba koniec bezwzględny. Jak wszystko się skończy, to nie ma, za czym tęsknić? Pana Chińczyka też już nie będzie, zatem i pierożków nie.

            Ale jak się tak zastanowiłem, to może jednak jakoś się uda. Nie jest to już pierwszy koniec świata w moim życiu. Choć wszystkie poprzednie pojawiały się niespodziewanie, zaskakując mnie w najmniej oczekiwanych momentach, to może ten, mimo, że zapowiedziany jednak się nie pojawi?.

            Pierwszy raz mój świat, choć niedawno zaczęty zakończyłby się w wieku dwóch lat. Wróciliśmy ze Zdzisławą z Wianków, to taka impreza w Kaliszu, gdzie na rzece puszcza się wianki, ale nie wiem, w jakim celu. Tego zresztą nie pamiętam, sama mi powiedziała, ale wierzcie mi pamiętam moment po powrocie do domu, pomimo bardzo odległego czasu. Mieszkaliśmy wtedy na trzecim piętrze starej kamienicy, wysokość mniej więcej piątego piętra w nowych blokach. Mama robiła mi coś do jedzenia a ja wlazłem na okno. Chciałem zobaczyć, co jest na dole, wychyliłem się, przytrzymałem sznurka na pranie, który nagle się zerwał. W ostatniej chwili Zdzisława chwyciła mnie za jedną nogę, ale przysięgam, że do dziś pamiętam widok długiej, ciągnącej się w dół ceglastej ściany. Przerażoną minę matki i strach, kiedy już wciągnęła mnie do domu też zapamiętałem doskonale.

            Drugi raz mój świat omal nie zakończył się kilka lat później. Pojechałem nad rzekę w Piwonicach, pod Kaliszem z moją chrzestną matką. Ona miała się opalać a ja bawić w wodzie, bo tam najgłębsze miejsce miało zaledwie metr. Ciocia zupełnie pochłonięta lekturą książki i opalaniem pozwoliła mi długo siedzieć w wodzie. Ja zaś korzystając ze swobody, poszedłem w górę rzeki, do tamy. Malownicze miejsce wydawało się małym wodospadem, pod który strasznie chciało mi się wsadzić głowę, albo wejść pod spód i zobaczyć jak wygląda świat przez szybę, lecącej w dół tafli?. Udało mi się niestety tylko lekko zanurzyć czubek głowy i lecące z góry tony wody wciągnęły mnie pod spód. Nie umiałem jeszcze wtedy pływać i usiłowałem się wydostać. Chyba kilkakrotnie wynurzyła mi się ręka, bo zobaczył mnie jakiś facet, który mnie wyciągnął. Zabrał mnie na brzeg, gdzie jego żona uporczywie dopytywała, czy jestem tutaj sam?. Upierałem się, że tak, nie tyle z troski o ciocię, której chciałem oszczędzić awantury, ale ze strachu, że na końcu i tak mnie się dostanie. Do dzisiaj nikomu o tym nie mówiłem.

            O śmierć po raz trzeci otarłem się w wieku lat dziewięciu, czy dziesięciu. Z najlepszymi kolegami, Piotrkiem i Dominikiem siedzieliśmy pod blokiem, kiedy robiło się ciemno. We trójkę przez całe dzieciństwo byliśmy nierozłączni, ale to materiał na osobnego posta. Nagle na nasze podwórko wpadło dwóch facetów. Mogli mieć po dwadzieścia lat, ale wtedy widziałem to inaczej. Trzydziestolatki to dla mnie byli starcy. Idiota. Jeden z nich złapał Piotrka i Dominika a drugi dociskał mnie plecami do siebie zakrywając mi dłonią twarz a drugą przykładał mi do głowy pistolet. Do dziś nie wiem na ile ta broń była prawdziwa, ale zimnej lufy przy skroni nigdy nie zapomnę. Musieli być chyba czymś nafutrowani, bo kto normalny łapałby dziesięciolatków na ich własnym podwórku?. Chcieli od nas pieniędzy. Jedyny z nas przytomny, Piotrek wskazał na drzwi na parterze (od własnego mieszkania). Puścili go. Kazali wejść i przynieść kasę. Piotrek wpadł do domu i ryknął: TATO, CHCĄ NAS ZABIĆ!!!. Więc tato Piotrka, pan Mirek, bez butów i z golonką w ręce wyleciał na klatkę. Okupanci struchleli i rzucili się do ucieczki. Niestety udało im się zbiec, choć jednego z nich dosięgnęła lecąca golonka.

            Niedługo później omal nie umarłem ze strachu, przed Ojcem. Najlepszy kolega mojego taty, pan Andrzej, mieszkający w drugiej klatce przyłapał nas na paleniu papierosów. Powiedział tylko: - czy ty wiesz, ile twój ojciec dałby za to, żeby nie palić?. Zresztą sam z nim o tym porozmawiasz. Wtedy był to dla mnie koniec świata. Poszliśmy obgadać temat do mojej klatki i czekać na idącego do ojca pana Andrzeja. Kiedy myśleliśmy, że jesteśmy już na samym dnie i nic gorszego stać się nie może, otworzyły się drzwi Piotrka. Wychyliła się z nich jego mama, Zuzanna, która przysłuchiwała się naszej dyskusji.

- Czy Piotrek też z wami palił?

- Nie ciociu, Piotrka nie było, ale nie mów moim rodzicom

- Dobrze.

Wiadomo było, że dowiedzą się wszyscy.

            Piaty raz nastąpił już, kiedy byłem po maturze. Na jednej z licznych imprez, jakie odwiedzałem wtedy, co weekend z kolegami były rosyjskie tancerki. Każdy, kto mnie zna wie o wielkim sentymencie, wręcz fetyszu, jakim darze język rosyjski, więc władowałem się na scenę. Tancerki były zadowolone, ale ochrona nie. Jakiś czas udawało im się dać do zrozumienia, że ja na tej scenie tylko wzbogacam show, ale nie długo. W pewnym momencie jeden pociągnął mnie za nogę i wywrócił na scenie. Pozycja horyzontalna, pozwoliła mi się jednak chwycić barierki na scenie i on ciągnął mnie za nogi usiłując mnie od niej oderwać. Ja wykrzykując, że jestem dorosły i wyjdę kiedy sam uznam za właściwe, dostałem kopa w brzuch. Pięści jakoś same się zwolniły i wytargali mnie na zewnątrz. Trochę okopali mi brzuch i niestety częściowo twarz, po czym zostawili w śniegu. Rano miałem usta jak Ewa Kuklińska a powieki moje zdobił zupełnie nie na czasie, sylwestrowy fiolet. Zdzisława przerażona robiła wszystko, żeby poprawić mi humor i wykorzystałem ten poranek, żeby pójść i kupić psa. Tydzień później wpadłem na pomysł zgłoszenia się do wojska a psa mają do dzisiaj. Koledzy pod blokiem mówili, że kupiłem psa, żeby mnie już nikt nie pobił. Fumfel jest jamnikiem.

            W dużo poważniejszych okolicznościach i niestety już z użyciem prawdziwej broni, po raz szósty życia chciano pozbawić mnie w wojsku. Wracałem do jednostki z winem, więc nie przez bramę i zawisnąłem na płocie robiąc sporo hałasu. Pododdział alarmowy (pluton egzekucyjny) zbiegł się tam, celując we mnie z karabinów w ilości jedenaście sztuk. Trochę ich wystraszyłem, a trzeba wam wiedzieć, że taki początkujący żołnierz jest nieobliczalny. Oni jeszcze wtedy myślą, że jak się kogoś zabije, to dostaną przepustkę do domu. Nie ma tu cienia żartu. Młody elew, krzyczący na warcie: stój, bo strzelam!, jest niebezpieczniejszy od biegania po strzelnicy na poligonie. Na szczęście ich dowódca pozwolił mi uciec, co opisywałem w postach o wojsku.

            Siódmy raz spotkał mnie już, kiedy mieszkałem w stolicy. Jak każdy słoik po przyjeździe do Warszawy, chciałem być bardziej warszawski od tubylców. Mówiłem: u nas w Warszawie, co denerwowało ojca i nosiłem szalik Legii. W tym szaliku wszedłem do sklepu z kolegą. On stał w kolejce a ja oparty o ścianę. Szalikiem miałem zasłoniętą twarz, więc nie było na niej widać przerażenia spowodowanego przez idącego ku mnie Prażanina, bo rzecz działa się na Pradze. Facet miał wytatuowane wewnątrz oczy, co nazywa się fachowo mgiełki. Ja się tego bardziej boje od noża w ręce przeciwnika. Szedł szybkim krokiem w moja stronę i nie było już gdzie uciekać, bo za mną była ściana. Tuż przede mną zamachnął się, jakby chciał chlapnąć mnie w papę, ale ręka zastygła, chyba w celu przybicia piątki. To przybiłem, więc przemówił:

- Legia jest mistrzem, nie?

- Kurwa, nie inaczej.

Kolega tylko na mnie spojrzał i wiedział, że nie ma, co już stać w tej kolejce, bo zaraz będę miał upstrzone gatki. Szalika nigdy więcej nie ubrałem.

            Ostatni raz, jaki pamiętam nastąpił kilka lat temu na Bemowie. Kiedy kupiłem komputer jeździłem z nim do kolegi informatyka, żeby raz w miesiącu zobaczył, czy czegoś nie pościągałem i nie zainstalowałem. Po jednej z wizyt, pożegnaliśmy się jak zawsze i kiedy zatrzasnąłem za sobą drzwi od jego klatki zobaczyłem stojące przede mną trzy wielkie dziki. Mnie przerażają nawet kury, więc dzik na trawniku, to tak jak dla przeciętnego obywatela mamut. Stały ode mnie około dziesięciu metrów, ale ze strachu straciłem władze w nogach. Drzwi za mną zamknięte były na głucho, wiec pozostał domofon:

- Czego zapomniałeś?

- Otwieraj, dziki!

- Kto jest dziki?

- Otwieraj do cholery, tu są dziki!

- Ty się czymś zdążyłeś w windzie naćpać?.

Na szczęście pojawiła się za szybą jakaś kobieta, która mnie wpuściła. Wróciłem na górę i długo siedziałem zanim zdecydowałem się na taksówkę, która musiała podjechać prawie pod windę.

            Sami widzicie. Jak straszny ma mi być koniec świata, jak okazało się, że mam więcej żyć niż kot?. Tamte przypadki były przerażające, bo odszedłbym sam, zostawiając bliskich. Ten koniec ma być jednak bezwzględny, czyli koniec ze wszystkim. Więc nie ma się, co zastanawiać, czego nam będzie brakowało, bo niczego nie będzie (jak mawiał klasyk).

            Należy się za to zastanowić, co takiego możemy jeszcze zrobić do piątku?. Ja z rodziną się już nie spotkam, bo bilety mam na sobotę, więc po wszystkim. Mogę, co najwyżej połączyć się z nimi (jak mawia Zdzisława) na Skajpel. Nie zamierzam także i wam też odradzam: myć okien, obcinać paznokcie, trenować czy trzymać dietę. Planuję natomiast ostatnie trzy dni na tym padole spędzić w towarzystwie niemieckiego kolegi, który odwiedza mnie przed świętami. Te ostatnie dni mam wolne, bo nie widzę sensu chodzenia do pracy w obliczu armagedonu. Będziemy więc przemierzać szlag gastronomi stołecznej, nie licząc kalorii i ignorując uczucie sytości, które jego podobnie jak mnie rzadko spotyka.

p.s.

Nie słuchajcie w domach głupot pt: „Nie jedz tego, to jest na święta”

Świąt nie będzie.

MIKOŁAJ, GWIAZDOR CZY INNY DZIADEK MRÓZ

Grudzień jest czasem obdarowywania naszych bliskich. Wybór odpowiedniej rzeczy jednym przychodzi z łatwością, dla innych jest koszmarem. Zawsze uważałem, że dawanie pieniędzy czy kart upominkowych jest bezosobowe i nieeleganckie, ale po uzbieraniu sporej góry bzdetów już tak nie myślę.

Odkąd pamiętam zawsze przychodził do nas mikołaj w wigilię. Dawał prezenty albo rózgi i bałem się go jak ognia czekając, co roku na klatce schodowej, z ciocią Teresą za rękę. Co to za głupi zwyczaj straszenia dziecka czymś, co powinno sprawiać mu przyjemność?. Jeszcze głupsze jest straszenie policjantem, widziałem kiedyś jak pod Galerią Centrum kobieta darła się na dziecko: - „jak będziesz niegrzeczny, to pan policjant cię zabierze”. Na co podszedł policjant, pogłaskał dziecko a do matki powiedział: - „babą jagą niech pani straszy a nie policją, bo jak się dziecko zgubi, to do kogo wtedy podejdzie?”. I babsku było głupio.

Kilka razy w życiu zdarzyło mi się robić za mikołaja w pełnym kostiumie. Łatwo było w domu, kiedy dzieciaki jeszcze były małe, bo wystarczyło przebrać się na piętnaście minut, przepytać każdego bąbla z wiersza czy piosenki i jarać się tym jak teraz oni są przerażeni. Znałem ich osobiście doskonale, więc wiedziałem, o co kogo pytać, a oni oczami jak złotówki wpatrywali się we mnie i czekali tylko aż zdejmę z pleców worek. Strasznie jestem łasy na prezenty i bardzo lubię je dostawać, ale dawanie ich dzieciom jest zupełnie inną sprawą. Nie ma żadnej polityki poprawności, dyplomacji i ściemniania. Albo buzia jest różowa ze szczęścia i szklą się oczy, albo całą swoją sylwetką wyrażają niezadowolenie i zawód z otrzymanego podarunku.

Gorzej było, kiedy Iwona, przyjaciółka mojej siostry poprosiła mnie o robienie za mikołaja w przedszkolu u jej syna. Kostium miałem profesjonalny, tylko strasznie ciepły. Nawet takie małe okularki na nosie, które od potu zjeżdżały i zaparowywały, zatrzymując się na brodzie. Kacper (syn Iwony) poznał mnie po butach i udawał, że nie wie, kto to jest. Dzieci w ilości hurtowej darły się i bały panicznie, zachęcane przez matki do siadania mi na kolanach, słowa nie mogłem z siebie wydusić. Ze słodyczy się jednak cieszyły.

Inaczej jest z dorosłymi. Co roku Zdzisława daje nam gatki w takich wzorach i kolorach, że tylko ona wie gdzie jeszcze można je nabyć – zastanawiasz się później nad okazją, gdzie można by je włożyć?. Myślałem, żeby w nich biegać, ale co założę to myślę: a co by było jakby potrąciło mnie auto i na pogotowiu zdejmą mi spodnie?. Więc leżą w szufladzie. Jest też mistrzynią w zaopatrywaniu nas w łapcie i wody toaletowe o ciekawych zapachach.

Wiem, że mówi się kapcie, ale ja jestem z Kalisza, dlatego mówimy łapcie, a wyrazy zdrabniamy trochę inaczej niż reszta kraju: kamień, kamyk, kamyszek – chłopak, chłopiec, chłopaszek.  Mój kaliski dziadek w każde święta powtarzał mi, że trzeba mięć w kieszeniach kasztany, albo kamyszki i trzymać kulosy na stole, co u niego było dozwolone a jak wracaliśmy do domu Zdzisława korygowała jednym ostrzeżeniem w łopatkę i trzymałem łapcie na dywanie.

Moja siostra, która w dyplomacje nie bawiła się nigdy, nie wytrzymała kiedyś i patrząc na moją minę powiedziała do matki: „czy ty nie widzisz, że on już nie wie, jakie robić miny, skąd ty bierzesz te zapachy?”. Zdzisława w ogóle nie zrozumiała, o co jej chodzi. Jedyną dorosłą osobą w naszej rodzinie, która potrafi cieszyć się z prezentu jak dziecko jest mąż mojej kuzynki. Siedział ze mną kiedyś przy choince i macał miękką paczkę ze swoim imieniem: „jak mi powiesz, co jest w mojej, to powiem ci, co ty dostaniesz. Dresik jest u mnie, nie?”. Odpowiedziałem, że tak. On powiedział mi, że dostanę walkmana. Okazało się, że w jego prezencie było opakowane w ręcznik radio samochodowe a u mnie zegarek – chyba nie chcieliśmy jednak popsuć sobie zabawy.

Wracając jednak do mojej siostry. Izka zawsze kupowała naprawdę to, co obdarowana osoba najbardziej chciałaby dostać. Doskonale zna potrzeby najbliższych. W okresie mojej fascynacji lalkami Barbie dostałem od wszystkich sterowane samochody i klocki. Izka kupiła mi kolejną lalkę i różowy motor z pilotem na kablu. Samochody musiały długo czekać, bo nie mieściły się do nich lalki, które posadzone na motorze zwiedzały bezkresne połacie dywanów Zdzisławy. Tato nie był zachwycony. Na komunie dostałem od niej super zegarek kieszonkowy, który trzeba było rozsuwać, żeby sprawdzić godzinę, niestety usiadłem na nim na lekcji gimnastyki.

Ja troszkę mniej myślałem o innych i kupowałem im prezenty jak dla siebie. I tak mama dostawała płytę Edyty Bartosiewicz, choć nie miała odtwarzacza CD, a tato perfumy, które i tak stały we wspólnej łazience. Izce kupowałem lakier do paznokci, ale dzieliliśmy wtedy pokój a ja często wstawałem bardzo wcześnie i jak zwisała jej noga z łóżka to malowałem jej paznokcie, więc też nie do końca był to prezent dla niej.

Uważam, że najpiękniejszym prezentem jest rzecz zrobiona własnoręcznie. Ktoś potrafi upiec ciastka i zapakować je w zrobione przez siebie pudełka, inni robią na drutach i obdarowują unikalnymi szalikami zachwycone fashionistki, które maja coś, czego nie ma nikt inny. Można zrobić nalewkę w pięknej starej butelce (dostałem taką kiedyś). Pomysłów na prezenty jest pełno na poświęconych temu blogach. Widziałem zabawkę samolot, zrobioną za grosze a wyglądającą tak kusząco, że sam chętnie bym się pobawił. Nie trzeba mieć specjalnego talentu, każdy posilony takimi wskazówkami potrafi wykonać coś pięknego, choćby potpourri z pończochy i suszonych skórek mandarynek. Taki prezent zachwyci każdego.

Jeżeli jednak nie masz stuprocentowej pewności, co do podarunku, dawaj karty do Sephory i Traffica i nie zagracaj ludziom domów niepotrzebnymi rzeczami. Im później będzie głupio to wyrzucić, kasa jest zmarnowana a planeta zaśmiecana.

Ja w tym roku obiecywałem sobie, że zrobię coś dla każdego, ale jakoś wystarczyło mi energii na jeden, reszta ma upominki ze sklepu. Przez pół roku malowałem obraz dla Zdzisławy. Nie żeby był taki pracochłonny, ale wena zanikała mi czasami na kilka tygodni. Obraz miał przedstawiać dziewczynkę na łące. Głowa, sukienka i tło poszło szybko, ale najgorzej było z kończynami. We wrześniu przyjechała do mnie siostra z mężem i oglądali niedokończony obraz. Ręce namalowane były do nadgarstków a nogi do kostek, bo okazało się, że nie umiem namalować dłoni i stóp. Izka szybko znalazła rozwiązanie:

- Tak zostaw

- Z kikutami?

- Pewnie, matce się spodoba

- Kaleka?

- Mhm, wzruszy się

- Paraolimpijka, tak jej powiemy

- No właśnie.

Nie chciałem jednak żeby Zdzisława budziła się codziennie patrząc na upośledzoną ogrodniczkę, więc w dłonie, których nie ma wepchnąłem jej bujny bukiet a brak stóp został przykryty najbardziej umajoną łąką na świecie. Ucieszy się.

Jest dopiero jedenasty, może uda wam się zrobić coś własnoręcznie, zobaczycie, jaką sprawicie bliskim radość. Może uda nam się, choć trochę zmniejszyć ten cyrk, który dzieje się w galeriach handlowych.

p.s.

Członków rodziny czytających bloga uprasza się o milczenie przy Zdzisławie w sprawie „Paraolimpijki”.

CO Z TO POLSKO?

Cały wczorajszy wieczór przysłuchiwałem się dyskusji o nowinkach technicznych i o tym, co już niedługo będzie w naszym zasięgu. Nie będzie już potrzeby nosić ze sobą laptopa, tabletu czy nawet smartfona z dostępem do internetu – do wszystkiego wystarczą nam specjalne okulary.

           

Okulary takie będą zawierać w sobie wszystko, podobno są już ich prototypy. Będzie w nich termometr, zegarek, kalendarz, nawigacja, telefon, dostęp do internetu, mapa sklepów i co jeszcze, komu przyjdzie do głowy.

       

     Wszystko, z czego korzystamy, zawsze pierwsze wykorzystywało wojsko. Więc jeżeli zwykły śmiertelnik dysponuję w tej chwili takimi gadżetami jak telefon komórkowy wielkości pudełka zapałek, z którego można połączyć się z każdym miejscem na ziemi, nawigacją satelitarną i samolotami odrzutowymi to, co armia rosyjska czy amerykańska musi w tej chwili wykorzystywać?

   

         Mają już pewnie takie kamery, które są w stanie monitorować nasze życie kompletnie niezauważalnie. Nie mam pojęcia, czego używają do komunikowania się i transportu, nie mówiąc już o broni, jaką muszą dysponować.

    

        Tak się wczoraj nakręciłem tym wszystkim, że śniły mi się bardzo dziwne rzeczy. Nie wiem czy cieszyć się z tych „ulepszeń” czy się ich bać?. Na pewno bardzo nam ułatwią życie takie okulary, ale nie wiem czy przez to nie będziemy już jak roboty?. To wszystko nie jest wcale takie odległe, jakby nam się wydawało, czy ktoś wyobrażał sobie dwadzieścia lat temu, że każdy, nawet dziecko będzie miał dzisiaj w kieszeni telefon?.

       

     Obudziłem się dziś, myślami ciągle jeszcze w przyszłości i zacząłem zastanawiać się nad innymi dziedzinami życia, jakie zostaną usprawnione. Jak szybko będziemy się przemieszczać, może tak jak w książkach Dana Browna?. Co wymyślą, żeby ułatwić życie niewidomym, albo głuchym?.

      

      Jak wysoko nie uleciałbym z tymi fantastycznymi myślami, zawsze na dół ściąga mnie twarda polska rzeczywistość. Dziś wizyta na poczcie.

     

       Jakim cudem taki moloch jak Poczta Polska ciągle działa w tak fatalnym stanie?. Na całym świecie urzędy pocztowe pracują normalnie, tylko u nas nie. Najbardziej boli to, że zmiany, jakich wymaga poczta nie są aż tak duże, tyle, że powinny być przeprowadzone uczciwie i konsekwentnie. Tam jednak z pokolenia na pokolenie wszystko się pogłębia. Przychodzi do pracy nowa pracownica i nikt nie trudzi się, żeby nauczyć ją uśmiechu i życzliwości dla klienta po drugiej stronie okienka, tylko nabywa chamowatych manier od starszych koleżanek, które zatrzymały się w czasie trzydzieści lat temu.

     

       Po co w nowych urzędach robi się po dwadzieścia okienek, jak czynne są najwyżej trzy?. Widział ktoś, żeby otwarte były wszystkie?. Nie wiem, co robią pozostałe pracowniczki, Graja w karty na zapleczu?.

      

      Najbardziej denerwują mnie podsumowania na koniec roku i te głupie komunikaty: „W ubiegłym roku na poczcie zaginęło dwieście tysięcy paczek”. Co to znaczy, że zaginęło?, jakoś w UPS nie giną, bo na każdym etapie transportu ktoś jest za paczkę odpowiedzialny. Dlaczego nie można powiedzieć, że ktoś te paczki zwyczajnie ukradł?.

      

      Listonosz paczek nie nosi, bo mu się nie chce, więc nawet jak siedzisz w domu wsadzi ci do skrzynki awizo, a na poczcie wmówią ci, że na pewno cie nie było, bo: „nasz pracownik był i nikogo nie zastał”.

     

       Jeszcze lepsze jest PKP. Tu już kompletnie nie wiadomo jak i u kogo dochodzić swoich praw. Nie wiem czy jest ktoś, kto potrafi powiedzieć z ilu spółek składa się cała ta firma. Na eurze obcokrajowcy nie mieli pojęcia, jaki bilet kupić i do którego pociągu wsiąść. Trudno się dziwić, skoro ja we własnym kraju nie wiem. Moja siostra wsadziła do pociągu swoje dziecko z biletem na przejazd Kalisz – Warszawa, ale po drodze konduktor chciał dziecko wysadzić, bo okazało się, że to na pociąg jeżdżący na tej samej trasie, ale inny.

     

       Zbliżają się święta, więc znowu na dworcach będzie cyrk jak w Bangladeszu. W pociągu relacji Warszawa – Wrocław, którym jadę do Zdzisławy ludzie podają sobie bagaże i dzieci przez okna. O tym, żeby usiąść nie ma już mowy, bo widocznie tak trudno jest przewidzieć, że w okresie świątecznym jest więcej podróżujących, a jeszcze bardziej skomplikowane jest, żeby dołożyć kilka wagonów więcej.

      

      Ten gorący okres na kolei poprzedzają rozmowy w mediach dotyczące usprawnień. Ostatnio w radio dziennikarka rozmawiała z przedstawicielką kolei, która zapewniała ją, że rozwój PKP i zmiany są ogromne. Na pytanie, co takiego zmieniło się w przewozach w tym roku, padła odpowiedź: „mamy nowe logo”. Jakby to była różnica dla pasażera czy okradną go pod takim czy innym znakiem graficznym. Mnie kiedyś jadąc przepustki przymarzł rękaw od kurtki do szyby. Żeby nie spóźnić się do jednostki, musiałem ten rękaw rozedrzeć i wysiadłem na czas. Ale to pewnie, dlatego, że jechałem jeszcze pod starym logo.

      

      Nie wiem, po co w naszym kraju te ciągłe dyskusje dotyczące nowatorskich usprawnień życia, jak nie potrafimy ogarnąć tych najprostszych rzeczy. Całe życie śmialiśmy się z Czechów, którzy są przynajmniej pięćdziesiąt lat przed nami. Nikomu tam nie przeszkadzają związki partnerskie czy marihuana, nie mają Smoleńska i służby zdrowia, gdzie nie można się dostać do żadnego lekarza. Mają za to uśmiechniętych ludzi i bardzo fajną telewizję. Teraz to oni mogą się z nas śmiać.

      

      Tak jeszcze wracając do tych okularów, to mam nadzieje, że jednak za mojego życia nie wejdą do powszechnego użytku. Jakby wyglądało gdybym szedł sobie po Nowym Świecie w czymś takim?

Jest słoneczny jesienny dzień a ja maszeruję sobie po ulicy z tym wyświetlaczem przed oczami. W lewym górnym rogu wyświetla się komunikat: „ Za trzydzieści metrów cukiernia Blikle, dziś w promocji pączki, pięćdziesiąt metrów dalej kobieta sprzedaje porzeczki, kwaśne. Nagle miga słuchawka w prawym górnym rogu, matka dzwoni, te urządzenia są oczywiście kompatybilne i ona doskonale widzi na swoich, to, co wyświetlane jest u mnie:

- Cześć synek, uważaj kałuża zamarznięta przed tobą, ale u was ładna pogoda, takie słońce. Zatrzymaj się i wejdź do tego sklepu po lewo, bo chce zobaczyć tę apaszkę z wystawy i kurtkę rozepnij, przecież ci gorąco.

Znane są jej oczywiście wszystkie parametry dotyczące mojego ciała.

- Ty mało dzisiaj zjadłeś, ale za to pospałeś sobie, co?, nie widzisz, że masz zupełnie różną temperaturę stóp i głowy. Na nogach grube skarpety a głowa goła.

Znany jest jej także grafik mojej pracy i treningów, więc nic już nie można ukryć.

- Przyspiesz dziecko trochę, bo nie zdążysz na tramwaj, zresztą lepiej zwolnij, bo on jedzie cały zapchany. Jaki ty masz niski poziom tlenu, nos wydmuchaj.

W tym czasie na górze po środku miga czerwony kwadracik: Użytkownik Izabela Laskowska skomentowała twój status na Facebooku. A w dolnym po lewej stronie zielone kółeczko: Już za trzy dni rocznica ślubu rodziców. W dole wyświetlacza leci migający na żółto pasek: do świąt pozostały dwa tygodnie, nie masz jeszcze prezentu dla siostrzeńca i szwagra, wieczorem będzie padał deszcz, nie zapomnij kupić soli i papieru toaletowego, nie masz już czystych skarpet…

Nie wiem czy ja chcę dożyć takich wynalazków.

p.s.

W Uniwersamie na Grochowie jest nowy praktykant. Chłopak ma prawie dwa metry wzrostu i jest strasznie chudy. Ma za to bardzo głęboko osadzone oczy i nie widać mu wcale białek tylko takie ciemne brązowe oczy. Nachyla się nad ludźmi i mówi niskim głosem: „Zapraszam do promocji soków”, dzieci się go boją.

Ja nie jestem specjalnie utalentowany w fotografowaniu, ale jak ktoś z was robi zdjęcia to namówcie go na sesje, bardzo ciekawa twarz. Dzisiaj ubrali go w strój mikołaja i rozdawał krówki. Sam się go boje, ale krówkę wziąłem.

TELEWIZJA KŁAMIE… TAK JAK RADIO I GAZETY

            Uwielbiam telewizję. Mogę oglądać non stop. Nie jestem jednak bezkrytycznym gapiem i to, co się ostatnio stało ze srebrnym ekranem zmusiło mnie do buntu. Mój telewizor będzie teraz coraz częściej wyłączony. To, że skończyła się jesienna ramówka bardzo mi to ułatwi.

         

   W porannych programach sama chała. Zawsze miałem problem z nadążaniem za strumieniem informacji, jaki leci bez ładu i składu, ale teraz to już przesada. Wkręcam się w każdy przekazywany temat, tylko jak to zrobić, kiedy w jednym momencie mówią przy stole o stwardnieniu rozsianym z nieszczęśliwą rodziną i ja płacze, po to, żeby za chwilę ich olać, bo musimy przenieść się do kuchni gdzie wesoły, kaleczący język polski młody chłopak miesza breje w garnku.

          

  Wejścia korespondentów są jeszcze bardziej wkurzające. Czy oni myślą, że my nie widzimy, że poustawiani dookoła statyści zaczynają się ruszać dopiero, kiedy wypowiedzą pierwsze słowo?. Czy ja się zrobiłem uważniejszy, czy to zawsze było tak żenujące?.

          

  Goście, to stały zestaw tych osób, które nie mają, co robić i łażą po porannych programach w charakterze ekspertów od wszystkiego. Eko mama, sexi mama, fashion mama, dodatkowo zapraszane wymiennie. Czy kiedyś szanująca się aktorka, Tyszkiewicz, Andrycz czy inna Kwiatkowska wstałaby o szóstej rano, żeby już o dziewiątej siedzieć umalowana i opowiadać o tym jak gotuje się ryż?. Aktorka była aktorką. Nie chodziła po telewizjach, żeby opowiadać jak tanio i ekologicznie się ubrać, bo to wiemy sami, ona była po to, żeby ją podziwiać. W tych wszystkich fantastycznych kreacjach i biżuteriach, czasami na rauszu, zajmowała opinię publiczną snuciem domysłów na temat swoich romansów i przygód a nie dietą.

           

 Teraz prym o poranku wiedzie Reni Jusis, niegdyś znakomita pieśniarka teraz ekspert od wszystkiego. Bawiłem się przy jej przebojach na szkolnych dyskotekach a teraz mogę tylko słuchać jak robi korale z fasoli. Kiedy ostatnio na nią trafiłem mówiła jak szkodliwy wpływ na nas i na dzieci ma telewizja, dlatego zrezygnowała z kablówki. Nie przeszkadza jej to jednak przyłazić do studia trzy razy w tygodniu.

          

  Mają jednak sposób, żeby oglądać ten cholerny program, bo pokazywane, co chwila zwiastuny zapewniają, że najlepsze jest na koniec. Dziś znowu czekałem jak osioł, bo zapowiadali Edytę Bartosiewicz. Nie wystąpiła jednak na koniec, bo pewnie się wkurzyła i nagle pojawiła się w środku programu. Uwielbiam ją. Kibicuje jej powrotowi i czekam na nową płytę, ale jakbym wiedział jak głupie pytania będą jej zadawać wyszedłbym z domu wcześniej.

         

   Dowiedziałem się, że niedługo będę mógł pójść na jej koncert. Nareszcie. W dodatku w Warszawie. Sprawdziłem jednak cenę biletu i mi się odechciało. Nie żeby nie była tyle watra, ale nie mogę zrozumieć, dlaczego bilet na międzynarodowe gwiazdy takie jak Gossip czy Pam Ann, nawet w małych klubach kosztują około stówy a za lokalną śpiewaczkę, choćby była genialna mam zapłacić sto sześćdziesiąt, albo jak na Kayah – czterysta?.

Kolejną rzeczą jest product pleacment.

Nie od dziś pokazuję się różne produkty w programach i serialach, ale nie w tak chamski i ostentacyjny sposób. Niedługo zbędne będzie przerywanie programu reklamami, bo tak naćkają nimi serial, że reklamodawców nie wystarczy. Głównymi sponsorami są teraz producenci soków, ciastek, leków na zgagę a także dostawcy prądu.

W dzisiejszym poranku, żeby jeszcze upchnąć pokazywanie soku, wymyślono „Kuchnię z sokiem pomarańczowym”. Poza tym, że do wszelkich możliwych naczyń pokrywających stół nalano soku, kucharze mieli pomarańczowe rękawiczki i fartuszki. Nie wiem, dlaczego nikt nie wpadł na pomysł ufarbowania na oranż Magdy Mołek, albo w ogóle ogolenia jej na łyso i wytatuowania logo producenta soku na połyskującej glacy.

Blond kreatorka smaku niedługo przyprawy Prymatu powpina sobie jeszcze we włosy. Jak w ostatnim odcinku dosypywała czegoś do garnka, usłyszała od właścicielki lokalu:

- Ja mam do tego lepszą przyprawę

- Wiem, ale tej też dosypiemy, odpowiedziała.

W Masterszefie dzwonią do rodzin z tabletu czy innego laptopa, w każdym razie dużo większego od normalnego telefonu i ze znacznie większą nazwą producenta owego ustrojstwa.

Doskonała sprzątaczka reklamuje już wszystko. Nie jest dziwne jak pokazuje produkty czyszczące, bo to nie razi, ale ostatnio reklamowała nawet krople do oczu. Zrobione to było wyjątkowo bezczelnie. Do domu przyszła jedna z trolic – bohaterka odcinka:

- Ojej Gosiu, jaka jestem zmęczona

- Pewnie cały dzień pracowałaś?

- Och tak, na oczy nie widzę

- Tak się składa, że mam tu krople.

Jakby tego było mało, zaraz po tym dodatkowa informacja. Porada domowa:

„Jeżeli wyjeżdżasz na wakacje, w twojej kosmetyczce nie może zabraknąć kropli do oczu, a jeśli nosisz szkła kontaktowe najlepsze będą te oto praktyczne małe opakowania jednorazowych soczewek”. Obowiązkowy zoom na nazwę produktu, tak, że zobaczyłby go nawet ślepy.

 Soki upadające w serialach, żeby pokazać, że nie są w szkle czy łatwo rozpakowujące się ciastka o ile nie są podstawione pod sam obiektyw kamery to ich nazwa powtórzona jest osiem razy, żeby koniecznie zapamiętać.

Nie tylko telewizja tak na mnie ostatnio działa. Radio wkurza mnie równie mocno.

          

  Odkąd pamiętam słucham Radia Zet. Lubiłem tę stację za Monikę Olejnik, Janusza Weissa i teraz już nie pamiętam, za co jeszcze. Jak słucha się tak jak ja jednej stacji przez dwanaście godzin w pracy to puszczane przez nich trzydzieści piosenek zna się na pamięć. Zetka puszcza tylko wyselekcjonowaną grupę wykonawców i kilka starych kawałków dla kontrastu, niestety od lat te same. Nie istnieje dla nich Maanam, Rodowicz czy choćby Doda, nie mówiąc już o Disco Polo, którym podobno według nowego kanału TV naród się zachwyca. Skoro ludziom się to podoba, to, dlaczego tego nie ma, dla kogo jest radio?.

Podobnie było z piosenką na Eurze. Ludzie zdecydowali, że chcą słuchać zabawnych staruszek zamiast przynudzającego Gawlińskiego, co nie było po myśli rozgłośni i sponsorów, więc babcie olano i nikt tego nie puszczał, nawet w strefie kibica.

Gazety, tzn. ulubione przeze mnie „lepsze szmatławce” też mnie zawiodły.

„Party”, „Show”, „Flesz” są robione przez te same osoby. Lubię na początku tygodnia pooglądać kolorowe zdjęcia ładnie ubranych ludzi na imprezach na błyszczącym papierze. Nie przeszkadzało mi, że czasami te zdjęcia się powtarzają, gazeta kosztuje dwa złote, więc mniej niż sok z marchewki, artykułów nie czytam, bo głupie, a mam jeszcze krzyżówkę. Bardzo ucieszył mnie nowy tytuł, niejaka „Grazia”. Wystarczy ją przekartkować, żeby zobaczyć, że tworzą to dokładnie te same osoby, co trzy pozostałe.

Czy w czterdziestomilionowym kraju nie ma kreatywnych ludzi, żeby stworzyć z nich redakcje nowego pisma, po to by mogło konkurować z innymi?. Okazuje się, że tylko dwie osoby mogą oceniać styl ubierania się gwiazd, więc jak w jednej gazecie się wypowiedzą a w drugiej potwierdzą to, co sami napisali to jeszcze zaproszą ich do telewizji, żeby mogli utwierdzić ludzi w przekonaniu, że mieli rację.

To pojmowanie mody też jest oryginalne. Na każdej stronie powtarza się, że najważniejsze to czuć się dobrze w tym, co ma się na sobie i nigdy nie dopuścić by być przebranym. Nie przeszkadza to jednak publikować, na co drugiej stronie tak zwanego must have miesiąca, bez którego będziemy wyglądać jak dziady.

Zamierzam zaprzestać dokładania do tego procederu moich czterech złotych tygodniowo. Pozostanę tylko przy kupowaniu codziennie Wyborczej i raz w miesiącu Logo i In Style, które jako jedyne trzyma poziom, choć zmieniono w nim genialnego redaktora naczelnego. Te dwa tytuły porzucę dopiero, jak w Polsce pojawi się Vogue.

Wtedy postaram się tam o pracę, choćby dobroczynnie i udowodnię, że czytanie od piętnastu lat wszystkiego kolorowego daje znakomite efekty.

p.s.

Jedynie książki nie zawodzą.

TOREBKA

- Mamo, jaką Ty masz torebkę?

- A, co?

- Powiedz, jaką?

- Czarną

- A płaszcz?

- Jasny

- Kolor?

- Popielaty

- To po polsku szary?

- Tak

- A kozaki?

- Jaśniusieńkie

- O rany, kolor!

- Z białym misiem

- A chcesz torebkę na gwiazdkę?

- Jaką?

- Ładną

- Czarną?

- Nie ma czarnych

- A jakie są?

- A jaką chcesz?

- Znowu będziesz krzyczał

- To mów kolory po polsku

- Ciemny popiel

- A brązowa?

- Super

- To cześć.

GENDER – SRENDER

W ostatnim tygodniu zaliczyłem trzy bardzo dobre imprezy. Jedna lesbijska, druga gejowska a na trzeciej byli wszyscy.

Zaczęło się od czwartkowego koncertu Gossip. Tyle lesbijek naraz można chyba zobaczyć tylko na wyścigach żużlowych. Ale zaszła bardzo poważna zmiana, która zaskoczyła mnie zaraz po wejściu na Torwar. Okazuje się, że lesbijka to nie jest już ogolony babsztyl z zabandażowanym biustem i wiecznie zaciśniętymi wargami, w bluzie od dresu i spranych jeansach w kieszeni, których jest Warka Strong.

Dziewczyny wyglądają teraz zupełnie inaczej. Większość z wygolonymi po bokach włosami i długą zaczesaną do tyłu grzywką, to się chyba kiedyś nazywało na poppersa?. Są szczupłe, uśmiechnięte, na twarzy delikatny make up. Ale największą uwagę przykuwa ich outfit. Zero Adidasa czy Pumy za to można było zobaczyć takie kwiatki jak Zuo Corp, albo sieciówkę, ale z lepszych kolekcji, Margieli i Marni.

Sam koncert powalił. Niepotrzebne były wizualizacje, tancerze czy inne lasery. Wokalistka sama wypełniała tę scenę na tyle, że nic innego nie odwracało uwagi. Charyzmatyczna, zabawna z niezwykłym głosem, zdobyła serca publiczności już po dwóch pierwszych utworach.

Weszła na scenę z lekkim opóźnieniem: - „O kurwa jak tu gorąco, dobrze, że nie założyłam bielizny. Dzięki, że poczekaliście.”

Ubrana w otulające jej bujne kształty wielobarwne cekiny przekazywała wielką energię nie tylko rytmicznymi hitami, ale swoją niezwykle lekką i oryginalną choreografią. Bardzo często starała się używać polskich słów. Podnosząc szklankę z whiskey padło pierwsze: „Na zdrowie”. Szklanka była uzupełniana kilkakrotnie.

Pomiędzy piosenkami starała się coś opowiedzieć, przedstawić zespół i kilku członków publiczności. Zapytała: „Gdzie jest ta dziewczyna w grubych oprawkach, która zawsze jest na moich polskich koncertach?, tylko nie mówicie nikomu, bo w Polsce nie można, ale to lesbijka”. Dziewczyna znalazła się pod sceną, więc przekazała jej mikrofon prosząc o tłumaczenie na polski:

- "Powiedz: dziękuję mojemu fantastycznemu zespołowi”

Po czym usłyszeliśmy jakieś szmery w mikrofonie, okazało się, że dziewczyna jest wstydliwa i na konferansjerkę się nie nadaje. Zabrała jej mikrofon, zeszła w tłum, dorwała młodego chłopaka, który w tej roli odnalazł się wyśmienicie.

- Podziękuj mojemu zespołowi

- Słuchajcie, wszyscy śpiewamy sto lat!, po czym wszyscy zainspirowani zaczęli śpiewać, a z tłumu padła nawet propozycja, żeby zaskandować także „zostań z nami”. Klimat jak na mszy papieskiej, ale „Barki” nie śpiewano.

- Ty na pewno mówisz to, co ja?, powiedz teraz:, dziękuję moim ochroniarzom, za to, że mogę spacerować wśród publiczności

- dziękujemy panom ochroniarzom, za to, że chodzą w tłumie i możemy ich macać.

Chłopak jak widać urodził się po to, żeby brylować z mikrofonem w tłumie, bo oklaskiwali go prawie równie intensywnie jak zespół.

Po kolejnych piosenkach podziękowała także cateringowi, za to, że z okazji odbywającego się tego dnia Święta Dziękczynienia dostała indyka i tłuczone ziemniaki a nie jak zawsze w Polsce pierogi.

Odtańczyła kilkakrotnie Gangnam Style, bo jak powiedziała, to jej koreański kuzyn jest autorem tego przeboju. Śpiewała także utwory Tiny Turner i „Bad Romance” Lady Gagi, z którym poradziła sobie bez użycia komputera.

Na koniec po krótkiej przerwie zaprezentowała cztery bisy i swój najbardziej chyży przebój, jako ostatni, po dwugodzinnym koncercie. Energia nastolatki. To chyba najlepszy koncert, na jakim byłem.

Na kolejna imprezę ruszyłem w sobotę. W odnowionych wnętrzach starej fabryki wódek swoje urodziny świętowała moja znakomita koleżanka. Ta sama, która jest sprawczynią tego, że piszę bloga, bo Ona sama robi to wyśmienicie od lat. Na tej imprezie przez moment okazało się, że bycie hetero znowu jest modne, pewnie jakiś chwilowy trend.

Witała gości w towarzystwie swojej przyjaciółki. Obie mają na głowie tyle włosów, co cztery Magdy Gessler na raz, tylko, że jubilatka to szatynka a przyjaciółka blondynka. Prawie jak na urodzinach w czwartej klasie podstawówki, gospodyni częstowała gości ciasteczkami czekoladowymi z papierowej torebki (skądinąd wyśmienitymi), a koleżanka podrasowaną colą.

Inaczej niż na imprezie poprzedniej prezentował się zestaw gości. Trochę się na początku zrobiło jak na Arce Noego – wszyscy w parach.

Pierwsza para przyjechała z Anglii, znam ich już od dawna. Są jak Tony Halik i Ela Dzikowska, On fantastyczny, Ona jeszcze lepsza. Też są trochę egzotyczni, przez co, interesujący, Ona zawsze z ciekawą biżuterią, On z pięknie wytatuowanymi nogami, które w listopadzie niestety ukrywa.

Drugą parę znałem z widzenia, tzn. Jego. Taki duży luj, ale zaczął rozmawiać ze mną o samolotach, więc zrozumiałe, że polubiłem go natychmiast i większość imprezy przestałem na zewnątrz. Ale diamentem tej pary okazała się Ona. Słodka, drobna o ogromnych oczach Kaliny Jędrusik podeszła do mnie:

- Ty mnie nie znasz, ale ja czytam twojego bloga – i jak Jej nie kochać?.

Staliśmy przed wejściem sympatycznie dyskutując o Dreamlinerze zakupionym przez LOT i pojawili się następni.

To jeden z takich duetów, który zawsze wygląda, jakby wracał z Viva Najpiękniejsi. Ona szczuplejsza i młodsza wersja Ani Przybylskiej, On - anioł nie człowiek, permanentnie uśmiechnięty blond cherubin. Żeby dopełnić szczęścia ogłosili, że są w ciąży. Cóż to za nierozsądek dobierać się w ten sposób?. Mogliby przecież osobno uszczęśliwić dwie inne przeciętne osoby. Ludzie są jednak egoistyczni.

Dj puszczał stare genialne kawałki, zawiesił mnie tylko na kilka dni, bo do dziś zastanawiam się, co za przebój z lat dziewięćdziesiątych śpiewała czarna wokalistka z bujną kitką?, T- Mobile, T- Motej, w każdym razie na pewno coś z T.

Wbrew lesbijskiemu ascetyzmowi z czwartku tu okazało się, że modne są rogowe, lakierowane oprawki w kolorach czerni i bieli i silnie uszminkowane na krwisto usta. Bardzo kobieco.

Przed wyjściem poszedłem pożegnać się jeszcze z gospodynią, która powiedziała: „jest tu parę osób, które chcą cie poznać”, ale pewnie znając mnie wiedziała, że wrodzona skromność pozwoli mi tylko uciec do taksówki.

W samochodzie z odwożącym mnie kolegą i kierowcą mieliśmy tylko jeden temat rozmowy:

- Ty widziałeś, jaka ta Przybylska piękna?

- Skąd ty wiesz jak ona się nazywa?

- Nie wiem, podobna jest do Przybylskiej

- A kto to jest?

- Aktorka, wielkie oczy, ciemne włosy, piękna

- A w czym grała?

- W Złotopolskich

- Nie znam, A pan wie, kto to?, Padło pytanie do taksówkarza

- Nie, ale z tego, co panowie mówią to dobra dupa jakaś

- Żona Bieniuka, piłkarza

- Ja się nie interesuje piłka nożną.

Ten świat zdycha w oczach. Dresiasty taksówkarz nie interesuje się piłką. Pora umierać.

Po powrocie klikając pilotem zatrzymałem się na programie „Seks – jak przyznać się do siebie”. Bohaterami byli: pryszczata dziewczyna, która zmieniła się w chłopaka i koleś ze spinkami, którego matka wywaliła z domu. Smutne to było. Mnie Zdzisława nie wywaliłaby nawet jak zdecydowałbym się nosić na łbie koafiurę z rudych loków.

Niedziela upłynęła na małym treningu i zjedzeniu połowy lodówki (chyba rozochocenie ciastkami z imprezy). Wieczorem udałem się na spotkanie z Pam Ann, australijską stewardesą, na którą czekałem od dwóch miesięcy.

Tu goście prezentowali się zupełnie nie jak na Arce. Chodnik przed teatrem na Solidarności wyglądał tak jakby zatrzymała się tam parada równości. Można też było odnieść wrażenie, że w środku odbywa się sympozjum fryzjerów dotyczące problemu rozdwajania się włosów. Wszyscy, w zdecydowanej większości panowie, owinięci zdobnymi szalikami i błyszczącymi od pomadek ochronnych ustami.

Królowa wieczoru pojawiła się w stroju inspirowanym naszymi barwami narodowymi, z flagą we włosach i białych louboutinach. Pierwsze, o co zapytała czterystupięćdziesięcioosobową rozemocjonowaną publiczność było:

- Czy jest na sali jakiś mężczyzna hetero? I w odpowiedzi zobaczyła nieśmiało podniesioną jedną rękę.

- No, więc uważaj.

Zaczęła od upewniania się, na jakim poziomie włada językiem polskim. Korzystając z wypisanych pod rękawiczką słów pytała głośny tłum o takie wyrazy jak: robić loda, kocham was, mineta i Modlin, którego wymowy nie opanowała do końca spektaklu.

Dla fanów zaprezentowała zupełnie nowy i zaskakujący program, upstrzony tylko o znane wszystkim postaci i powiedzenia. Parodia angielskiej stewardessy, która ma wadę wymowy przez za długie zęby sprawiła, że ludzie zjeżdżali z foteli. Bohaterka skeczu pocieszała się tym, że może nie chodziła w dzieciństwie do ortodonty, za to może teraz zjeść jabłko przez sztachety płotu.

Nie oszczędziła też polski i polaków. Nabijała się z obsesyjnego sprzątania i zabierania pracy anglikom, po czym poleciła, żeby pojechało tam tak dużo polaków, żeby kupili ten cholerny kraj.

Quiz z wymyślonymi bohaterkami: Cecylią i Susan, o nazwie:, „Co zrobiłaby Kate? (Middleton)” o nietypowych sytuacjach na pokładzie doprowadził do konkluzji, że Kate nie zrobiłaby nic. Jest pieprzoną księżniczką, która nie musi niczym się przejmować i jeździ pokazywać cycki w Saint Tropez.

Bawiły Ją polskie nazwy i nazwiska: „Wszystko kończy się u was na ącki, bącki.” Doceniła urodę polaków i pochwaliła brak obrzezania.  Szczególnie podobały jej się duże dłonie i uśmiechnięte buzie. Jednego mruka wypatrzyła w dalszych rzędach i faktycznie okazało się, że to anglik.

Na koniec obsypywała ludzi brokatem i obrzucała cukierkami i polską kiełbasą. Najbardziej doceniła tych, których wyśmiała w czasie przedstawienia. Co zaskakujące było to kilkanaście osób a pamiętała wszystkie imiona. Nawet takie jak: MI – CHAŁ, które uważała za azjatyckie.

Wyręczając się stewardessą z pierwszego rzędu częstowała szampanem i rzucała owocami i ciastem, złapała nawet ananasa, ale nie poleciał.

Jaram się na takie klimaty w Polsce. Wiara w ludzi wraca jak widzę publiczność klaszczącą, bo chłopak wywołany do mikrofonu przez Pam, jako Sean Penn chwali się, że jest ze swoim chłopakiem czternaście lat, co Ona komentuję, że to jak dwadzieścia osiem w latach gejowskich a ludzie biją brawo.

Szkoda tylko, że czasami trzymamy się tej tolerancji tylko na chwilę.

Po czterogodzinnym wykładzie Dalajlamy w Warszawie, na którym mówił o szacunku dla drugiego człowieka i pokoju, ludzie przytakiwali a po wszystkim pobili się o kurtki pod szatnią.

p.s.

Nareszcie sobie przypomniałem, że ta wokalistka nazywa się M – People, jednak T tam nie ma.

p.s.2

Mój dostawca kablówki przysłał maila, że nie będzie telewizji i netu w moim bloku od północy we wtorek, do środy rana. Wyłączyli mi kabel na ostatniej przerwie reklamowej na „Prawie Agaty”. Wściekły poszedłem spać i musze czekać do niedzieli na powtórkę.