ZMIANY ZMIANY

- halo?

- no to jesteśmy po wigilii

- co?, Mamo jest listopad

- ale my tu sobie siedzimy z Elą i opowiadamy, co która robi na wigilie

- opowiedz Jej o makiełkach u nas

- już wzięła przepis, a u Niej podaje się groch z mlekiem, ale ja nie będę tego robiła, bo się posramy

- no raczej

- lekarka powiedziała na badaniach, że mam krzywy kręgosłup, bo źle śpię i zapytała, na czym, to mówię: poduszka, jasiek i misiu

- i co ona na to?

- zaczęli się śmiać a najbardziej gruba

- to odłóż tego misia i śpij na poduszce

- to będzie mu smutno

- posadź go z boku i będzie Cie widział

- może racja, a grubej się lekarka pytała, czy spaceruje i chodzi po schodach?

- i co?

- i ona, że tak, bo to zdrowo i tak pieprzy, a ja na to: co pani kłamie jak jechałyśmy razem windą. Za to, że się z misia śmiała

- bardzo słusznie

- idziemy teraz robić łabędziom zdjęcia

- a jeszcze im nie robiłaś?

- ja nie, Ela robiła

- dostałem dziś kartkę od Ciebie i list od kolegi z więzienia

- pewnie mu nudno?, ale jak winny to dobrze niech siedzi, ale jak niewinny to niedobrze

- niewinny

- to niedobrze, a kartka ode mnie?

- „Kochanemu synkowi z pobytu wypoczynkowego, przesyła zawsze kochająca mama. p.s. kocham Cię mocno.”, tylko nie wiadomo, co przesyła?

- to sobie dopisz

- ale dziękuję, pięknie tam musi być

- ile ja tu odpoczywam, w domu to tylko latam ze ścierą

- to też się naucz w domu odpoczywać, macie czas na to z Ojcem

- zaczynam radykalne zmiany w życiu, Ojciec mnie nie pozna jak przyjadę

- aż tak poważnie się zmienisz?

- tak, obcięłam włosy na krótko i zrobiłam się na blond

- to faktycznie radykalnie

- a na obiedzie dzisiaj schowałam chudemu góralowi obiad, bo się spóźnił

- przestań ich stresować, oni są chorzy

- ale się śmiał, pokazał mi palec

- zależy, który?

- ten mały, to znaczy, że ok., nie?

- tak.

LOTTO

- Mamo, co byś zrobiła jakbyś wygrała pięćdziesiąt milionów w lotto?

- ja nie wiem ile to jest

- bardzo dużo

- Ojcu bym dała, On by wiedział. A ty, co byś kupił?

- futro z jagniąt tybetańskich i wszystko z H&M

- a przy takiej kasie to ja byłabym już biznesmenką?

- pewnie

- to kupiłabym teczkę i klaptopa i spieprzała z Krynicy

- dlaczego?

- bo mafia by mnie zabiła, tylko bym tu sobie poszła kupić kożuch

- na bogato

- a gdzie te pieniądze się odbiera?

- w warszawie

- o, to u Ciebie bym się zatrzymała

- u mnie nie…, albo dobra

- no, uważaj. A Karolinie wyprawiłabym takie wesele, że niech się Kwaśniewska schowa a Bartkowi kupiłabym strój do piłki i zadzwoniła do Ronaldino i umówiła go z Nim na spotkanie

- ekstra

- i jeszcze bym pojechała z Tatą tam gdzie ciepło

- połowa świata ma ciepło, gdzie?

- na wyspy…, a nie, bo co bym z psem zrobiła?.

GROBBING

Jakub Sobucki linią cmentarną C51 udał się na miejsce Stare Powązki.

Dzień od rana był ciepły, niebo czyste, więc pogardziłem kurtką na rzecz dmuchanej kamizelki nałożonej na koszulę ze swetrem i taki cały, preppy look poszedłem szukać właściwego autobusu. Przy Wiatraku, co roku z okazji święta zmarłych ustawiony jest cały szpaler nowych Solarisów. Zawsze miały napisy: cm. Północny, Powązkowski czy Bródnowski, w tym roku były jakieś oznaczenia. Uprzejmy pan wytłumaczył mi, że pożądany przeze mnie kierunek obsługuje linia C51, ale nie z tej strony, tylko naprzeciwko.

To, że musiałem sobie pomaszerować zanim znalazłem właściwy autobus wcale nie popsuło mi humoru, zawsze mam zapas czasu, gorzej zrobiło mi się jak zobaczyłem, że zaraz po zajęciu miejsca promienie słońca zaczęły załamywać się na kroplach, pojawiających się coraz gęściej na szybach. W połowie drogi lało już konkretnie. Znajomi, z którymi umówiłem się na grobbing nie dzwonili, więc ja też wyłamać się nie mogłem. Po wyjściu z autobusu pod cmentarzem jasnoniebieskie rękawy mojego sweterka natychmiast zrobiły się granatowe.

Idąc do bramy św. Honoraty, umówionego miejsca spotkania, mijałem stoiska ustawione pod murem najbardziej znanego w Polsce cmentarza. Znicze nabyłem przy pierwszym stoisku po wyjściu z autobusu, kiedy jeszcze byłem w miarę suchy. Zaproponowano mi też wianek, ale powiedziałem, że ja mam jeszcze swój. Im dalej wzdłuż muru tym trudniej byłoby te znicze znaleźć. Kiedyś stały tam tylko stoliki ze świeczkami i kwiaty, teraz można już kupić:

świeże pieczywo, ustawione w koszach, drążone dynie w stylu helołin, nie wiem, do czego, żadnej na grobie nie znalazłem, świeżo wypiekane w namiocie gofry z dodatkami maści wszelkiej, metrowe, żelowe ciągutki, obwarzanki a także nieśmiertelny deser o najbardziej nieapetycznej nazwie na świecie – pańska skórka.

Zaraz po wejściu w alejki doceniliśmy te ulewę, bo co roku trzeba się przeciskać w tłumie i uważać, żeby eleganckiego ubrania nie poplamić woskiem a teraz było prawie pusto. W mniejszym tłoku łatwiej o atmosferę zadumy a także łatwiej usłyszeć te pełne nostalgii i uniesień rozmowy o tych, co odeszli:

- po ile brałaś znicze?

- po trzy

- ja w tym roku pomyłam te słoiki i tylko wkłady musiałam kupić.

Można wizytę na cmentarzu wykorzystać do przekazania wartości:

- gdzie mam zapalić znicz?

- na jakimś grobie gdzie nie ma żadnego

- o, ten jest pusty

- poczekaj poświecę, bo jeszcze jakiemuś Żydowi zapalisz.

Albo do nauki:

- Dąbrowskiej zapal

- a co ona napisała?

- „Nad Niemnem”

- to Orzeszkowa

- a ta, co?

- lesbijką była

- to zapal, bo ciemno ma.

My poszliśmy utartym od lat szlakiem, odwiedzając tych, których co roku chcemy uczcić. Niestety uciekli też kwestujący a to zawsze jest dodatkowa atrakcja. Podchmielona znana piosenkarka, zawsze w nowym futrze, albo pani Prezydent Warszawy, która musi słuchać wyborców:

- czy Pani wie, że ten autobus na Zaciszu ciągle nie dojeżdża do ostatniego przystanku?

- nie wiedziałam, ale niezwłocznie to sprawdzę.

Czasami znajdzie się także prawdziwy katolik, który uważa, że cmentarz jest najlepszym miejscem na wygłaszanie poglądów politycznych:

- mało żeście nakradli i jeszcze tu stoisz?!

Ja ze znajomymi mamy swoje kryteria przyznawania zniczy. Zaczęliśmy od Waldorffa - za grzywkę, później Kalina - za wszystko, Żwirko i Wigura – bo lotnicy i to taka miła para. Dalej idziemy do Jarugi Nowackiej a także zapalamy komuś, o kim nikt nie pamiętał. Pierwszy raz w tym roku przestali się nabijać ze mnie, że zawsze mam ze sobą latarkę, bo bardzo się przydała. Mam nadzieje, że jeszcze kiedyś docenią, że nosze ze sobą nóż, ale nie wiem, jakich życzyć sobie okoliczności.

Jeden z moich kolegów silnie umięśniony marchwianymi łapami wciskał denka od zniczy zamiast je nasadzać, ale intencje miał dobre, tylko siły za dużo. Bardzo to było wszystko zabawne pomimo smutnego dnia, aż trafiliśmy wychodząc na grób Wioletty Villas.

Można się kochać w Jej repertuarze, można go nie lubić, ale nie wolno nie docenić tego jak wielką gwiazdą była. Żadna Górniak, Doda czy inna Steczkowska, z całym szacunkiem dla ich fanów i dorobku, nigdy nie zaszły tak daleko jak Ona. Była gwiazdą w Las Vegas, tak jak teraz jest Celina a ten poziom każdy chyba rozumie. Nosiła kontrowersyjne futra z krótkim rękawem w stylu starszych transwestytów i kapkę ześwirowała na koniec, ale kto z wielkich tego świata był zupełnie normalny?.

Niewspółmiernie do zasług jednych chowa się na Wawelu a innych przykrywa cegłami w bocznej alejce.

Smutne jest to, że po śmierci nikt Jej nie docenia. Za to jak Szczygielski pokazał Villas w swojej nowej sztuce, też powinien przeprosić. Jak pójdzie na ten spektakl ktoś młody, kto jej nie znał pomyśli, że całe życie tylko chlała i się modliła.

Staliśmy nad tym grobem z mieszanymi uczuciami, jeden z kolegów, wielki fan kanału Discovery nie rozumiał naszego zmieszania:

i pomyślcie sobie, co tam leży pod tą ziemią?

- że taki talent?

- nie, cały ten rozkład zwłok.

Ów kolega nie jest za bardzo obeznany w świecie popularnych gwiazd. Jak pierwszy raz był ze mną na Powązkach uciął sobie pogawędkę z kwestującą Ewą Kuklińską:

- nie wie Pani gdzie znajdziemy grób Hanki Bielickiej?

- prosto i w prawo

- dziękuję, a Rodowicz?

- Rodowicz żyje proszę pana

-jeszcze?, to chwała Bogu.

Wyszliśmy z tego cmentarza ze smutnymi minami. Poszliśmy na grobbingowego browara, żeby trochę się wysuszyć. Rano zadzwoniłem do sanatorium, do mamy:

- cześć

- cześć, jak na cmentarzu?

- Villas leży jak bezdomna, płaska ziemia, kilka płytek betonowych i krzywo wbity drewniany krzyż

- Jezu Chryste, a wczoraj oglądałam jak Ją wspominali i śpiewała „Mamo”…

- o rany, nie płacz teraz, zamierzam napisać do Ministra Kultury, żeby jej choć płytę położyli

- a znasz adres?

- w internecie jest

- a ja napiszę do ONZ, bo mi tu kaloryfery buczą całą noc i nie mogę spać, też znajdę adres w internecie

- chyba do NFZ?

- to ja pisze, nie ty

- a jak obiad dzisiaj?

- gruba siedziała i (zmiana głosu na cichy i drżący) „ja to chyba zupki nie zjem”, a i tak by nie dostała, bo ona jest na diecie i je sałatę

- przestań się z niej nabijać

- a co ja mam tu robić, ona jest nawiedzona

- a co było do jedzenia?

- marchewka z tym…

- groszkiem

- no, i sosikiem takim…

- oprószana

- to, po co się pytasz?

- a mięso?

- ryba, dziś piątek

- aha

- tutaj jest taka pani i jedzie na weekend do warszawy i ja pomyślałam…

- nie ma takiej potrzeby

- wiedziałam.

SANATORIUM CALLING

- cześć

- cześć, co nowego?

- ta gruba, co siedzi przy moim stoliku, to ciągle: „ja tylko jedną kromeczkę zjem…”

- Mama, nie przedrzeźniaj ludzi

- przestań, my się z niej nabijamy, bo tu są takie pokazy garnków za osiem tysięcy, ale jest promocja i teraz kosztują cztery i ona kupiła taki zestaw i opowiadała nam przy śniadaniu: „…nawet państwo nie wiecie, jaka trucizna jest w waszych garnkach…” a sama zjadłaby wszystko choćby z emaliowanego, nawet sam garnek

- o boże, lata dziewięćdziesiąte, jak Zepter

- czasami, ale są tez fajne rzeczy, piwiarnia wód jest

- pijalnia!, a zdjęcia robisz sobie czy znowu tylko meblom?

- mam zdjęcie z prezydentem Kaczyńskim

- przecież on nie żyje

- ale pomnik tu jest

- aha

- i jeszcze straszę tę Elę z mojego pokoju, jak się przebieramy na gimnastykę to mówię: „…Ela uważaj, bo Adam patrzy…”

- kto to jest Adam?

-  nikt, w konia ją robię, nie ma żadnego Adama, ale ona się wstydzi

- a jak dziś obiad?

- dobry, tylko na deser były jabłka z budyniem, ja tego zajzajera nie ruszę, ale gruba zjadła

- dzisiaj w gazecie jest reklama polędwicy za dwanaście złotych za kilogram, co tam może być?

- szmira jakaś, Kuba, kiedy jest helołin?

- dzisiaj!

- a dzieciaki mają kostiumy?

- nie wiem, powinnaś być przeciwna, kościół zabrania przebierać się za duchy

- nie będę o tym rozmawiała

- ale przyznaj, że to głupie?

- nie

- w warszawie jest jeszcze lepiej, kościół apeluje do wiernych, żeby zamiast kupować znicze powinni dawać do skarbonek, bo świeczki zmarłym nie są potrzebne

- no to już głupota, ale tutaj bym tego głośno nie powiedziała

- no widzisz, a co tam taki hałas?

- bo jesteśmy z Elą na koncercie

- i rozmawiasz ze mną?

- bo przerwa jest, ale jak czardasza grali, to aż chciałam tańczyć

- trzeba było

- z tymi trupami?, z Tatą bym zatańczyła, albo też nie, bo On by się źle ubrał

- a Ty jak jesteś ubrana?

- na czarno

- a no tak, helołin

- nie całkiem, kwiatki mam białe na tunice, …e tam, jednak jakby Tata był, to tak sobie marze, że bym z Nim walca zatańczyła, jakbyśmy byli młodzi

- to ekstra, kończymy już

- a która jest?

- czwarta

- o matko, to ja mam o wpół kolację

- to jeszcze czas

- a słuchaj, ten mój autobus jedzie przez Częstochowę?

- chciałaś się pomodlić?

- jedzie?

- nie wiem, czy ja pracuje w PKS?, to dopiero za dwa tygodnie

- ja już mam bilet, ale tu się taka pani pyta a ja nie pamiętam, bo chyba przysnęłam na chwilę jak jechałam w tę stronę

- pewnie, spałaś całą drogę

- nieprawda

- kto tam tak gada?

- Ruskie

- Rosjanki!

- albo Ukrainki, ale to tez Ruskie nie?

- tak

- po co one tu przyszły jak nic nie rozumieją?

- muzyki nie rozumieją?

- a, faktycznie, dobra zaczyna się, cześć

HELOŁIN CZ. 2

Nie było lizania śmietany z kolan ani rozwalania latarni po pijaku, ale jako kler też bawiliśmy się świetnie.

Było także takie halloween, na którego temat przewodni wybraliśmy duchowieństwo. Trzeba się było nieźle nakombinować, żeby nie wyglądać jak reszta, bo w tym temacie łatwo o dwa podobne kostiumy na jednej imprezie. Zastanawialiśmy się w domu z Arturem, co zrobić, żeby nie iść, jako zwyczajni księża?. 

Pojechałem do sklepu z dewocjonaliami na Wolę i nabyłem koszulę z koloratką a na Stadionie Dziesięciolecia odpowiedni sygnet. Żeby nie było nudno umówiłem się z kolegą charakteryzatorem, który zgodził się oszpecić mi twarz. Nie żeby miał dużo roboty, ale do tej, co mam już znajomi przywykli.

Artur kombinował, aż doszedł do wniosku, że łatwiej będzie mu podrasować siostrę niż księdza. Kupiliśmy kostium zakonnicy, tylko trzeba go było trochę stuningować. Wzbogacił się o bardzo odważny rozporek i ciekawe dodatki. Wysokie buty, kabaretki, różaniec i okulary ze sklepu ze śmiesznymi rzeczami, które mają na szkłach zmniejszające się kółka. W tych okularach bardzo źle się patrzy a przy wadzie wzroku nie widzi się prawie wcale, za to każdy wygląda jak debil.

Pojechałem, ubrany jeszcze normalnie, żeby zrobić charakteryzację. Połowę twarzy posmarowali mi kremem, takim że tak jak dotykali skóry, tak zostawała. Pomarszczono mnie z jednej strony i to wszystko zastygło, połowa ust, nosa i naciągnięte jedno oko. Później, żeby palić papierosa, musiałem go wetknąć w te sztywne usta pomagając sobie rękoma, bo nie miałem władzy nad własnym pyskiem.

W taksówce kierowca ciągle się na mnie gapił ze smutną miną. Nie mogłem z nim rozmawiać, bo z tymi ustami było mi trudno. Siedziałem, więc na tylnym siedzeniu z „poparzoną” twarzą, milcząc. Denerwował mnie ten jego wzrok, więc nie wytrzymałem:

- co się Pan tak na mnie patrzy?

- niech się pan nie denerwuje, ja mam żonę na onkologii.

Pomyślałem, że lepiej jednak będzie nie rozmawiać w czasie jazdy. W domu Artur usiłował przykleić sobie paznokcie, zlepiając wszystko, co było na stole. Zanim zakończył ten manicure ucierpiał na tym pilot, szklanka i częściowo telefon.

Ubrał habit, buty i okulary, ja włożyłem garnitur i płaszcz. Żeby się z siebie przestać śmiać walnęliśmy po dwa drinki dla kurażu i zamówiliśmy taksówkę. Okazało się, że On przez te okulary naprawdę nic nie widzi, bo żeby je włożyć musiał zdjąć swoje, więc do windy szliśmy pod rękę. Nie tylko okulary utrudniały mu chód, ale także buty, więc szliśmy na dół jak inwalidzi, On ślepy a ja ze sztywnym pyskiem.

Na nasze nieszczęście taksówka zatrzymała się dwie klatki wcześniej. Poleciłem mu czekać pod naszą, a ja pobiegnę i podjadę z kierowcą. Miałem na sobie płaszcz, ale jemu było zimno, bo habit był z cienkiego materiału.

Siedzący za kierownicą facet, zobaczywszy biegnącego w jego stronę księdza wyprostował się i przyczesał włosy. Wsiadłem do środka i mnie przywitał:

- niech będzie pochwalony Jezus Chrystus

- na wieki wieków amen, odpowiedziałem odruchowo chcąc wykorzystać podróż samochodem do wczucia się w rolę.

- dokąd?

- najpierw pod ostatnią klatkę, po siostrę a później do centrum

Kiedy tylko ruszył, naszym oczom ukazała się idąca środkiem ulicy zgarbiona siostra z wyciągniętą przed siebie dłonią. Arturowi znudziło się stanie samemu i chciał do mnie dołączyć, w butach było mu ciężko iść, więc trochę go zgięło, a że dodatkowo nic nie widział, to szedł z wystawioną do przodu ręką w nadziei, że natrafi na maskę od samochodu. Szofer zdębiał już całkiem, ale jechał na tyle wolno, że pozwolił siostrze namacać swoje auto. Macając po kawałku drzwi i dach wsiadł do środka. Nie miałem jak mu powiedzieć, że facet myśli, że jesteśmy prawdziwi, więc zacząłem nawijać jak tylko zamknął drzwi:

co też siostra wyprawia najlepszego, takie pielgrzymki uskuteczniać po całej ulicy?

- śpieszę się proszę księdza, bo jeszcze piczkę przeziębię.

(trochę mocniej zostało to powiedziane) Facetowi jednak już to wystarczyło i zaczął się śmiać

            - ale mnie nabraliście chłopaki, mówcie gdzie chcecie jechać, dzisiaj za darmo.

Jak trafiliśmy do knajpy było już dużo luźniej. Po kilku drinkach zrobiło nam się cieplej a Arturowi przypomniała się cała ta kościelna terminologia, więc był bardzo wiarygodny. Spotkaliśmy znajomą śpiewaczkę rewiową, która poprawiła Arturowi makijaż zmieniając go ze śmiesznej siostry w prostytutkę z lat osiemdziesiątych.

Wchodząc do następnego klubu zobaczyłem inną siostrę zakonną. To była francuska siostra, bo miła na głowie zamiast welonu coś na kształt łabędzia. Bardzo się to prezentowało ciekawie, więc obawiałem się konfrontacji z drobiącą za mną naszą poczciwą i ślepą karmelitanką bosą. Niestety zanim zdążyłem zasłonić jedną drugiej spotkały się twarzą w twarz mówiąc równocześnie

- ty Ruro! (tzn. troszkę ostrzej)

Jednak po wspólnym drinku nastąpiło ekumeniczne pojednanie, które pozwoliło siostrom spokojnie porozmawiać o poczynaniach Konferencji Episkopatu Polski.

W trzeciej knajpie mnie w połowie odkleiła się blizna z twarzy, co wyglądało jeszcze bardziej przerażająco a Artur zaczął spowiadać przy barze. Nie mieliśmy więcej siły na dalsze wojaże, więc zamówiliśmy naszego szofera, który pojawił się natychmiast spragniony dalszych atrakcji. W podróży powrotnej rozmawialiśmy niewiele, zapytałem tylko:

- siostra to już chyba zostanie u nas na parafii?

- a to już jak Pan Jezus pozwoli.

p.s.

Was też zastanawia, po co Radwańskiej torebka w reklamie kuchenek?

p.s.2
Zdjęcia z telefonu, robione nad ranem :)

HELOŁIN CZ.1

Nie jest łatwo być kobietą, nawet na jeden wieczór.

Facet w najpiękniejszej choćby sukni i biżuterii zawsze będzie miał w sobie coś śmiesznie – buraczanego. Niby światowo a jednak przyziemnie, ot taka: Cynthia Kowalczyk czy Gisele Mielczarek.

Dziewięć lat temu, w połowie października siedzieliśmy całą paczką na wódce i rozmawialiśmy o tym jak to dyniowe święto weszło w polski krajobraz. Postanowiliśmy urządzić wielką imprezę z przebieraniem się, świeczkami wetkniętymi w wydrążone dynie i innymi bajerami, jak suchy lód i sztuczna krew.

Nic tak nie śmieszy jak facet w sukience, więc pomysłem na pierwsze halloween były znane kobiety. Okazało się jednak, że skompletowanie kostiumu nie będzie tak łatwe jakby się wydawało.

Pobiegłem z Dominikiem do lumpexu o nazwie Butik Retro i zaczęliśmy grzebanie. Dziewczyny pracujące w tym sklepie szybko przyszły z pomocą w poszukiwaniach, bo wiedziały, że im głupsze rzeczy znajdą tym więcej zabawy będzie przy przymierzaniu. Weszliśmy do przymierzalni naprzeciwko siebie i odsłanialiśmy zasłonki na trzy cztery. Im głośniej się śmialiśmy tym ekspedientki bardziej nalegały, żeby się pokazać.

Z pełnymi reklamówkami sukienek w stylu od świtezianki, upstrzonej kwiatami do tancerki rewiowej z frędzli, wyszliśmy na ulicę. Znajomy załatwił nam torbę peruk i zaczęło się wybieranie.

Wszystko zostało wyrzucone na podłogę i sprawdzaliśmy, kto w co się wciśnie. Najwięcej zabawy było z zakładaniem peruk. Inne włosy sprawiają, że wyglądasz zupełnie inaczej i nie sposób było powstrzymać się od porównań.

- w tych ci ładnie, taka Jakubowska

- a ty weź te z tym siwym paskiem, stara Cher

Niestety czasami końcowy efekt jest zupełnie odwrotny od założonego. Usilnie kompletując kostium a la Mortishia Adams wyszła mi Katarzyna Kolenda Zalewska.

Kiedy każdy już miał dla siebie kreacje i włosy, na podłodze została ostatnia sukienka. Pojawił się jeszcze jeden z ekipy, wcześniej niewtajemniczony w zabawę i postanowił dołączyć. Wcisnął się w srebrną sukienkę, która ledwo zakrywała mu majtki

- a włosy jeszcze macie?

- nie, już nie ma

- to nic, będę taka Ewa Błaszczyk

Wydawałoby się, że najtrudniejsze za nami. Nic bardziej mylnego.

Kobieta składa outfit tygodniami, ale facet, który ma wyglądać jak kobieta ma pięć razy trudniej. W kompletowaniu rzeczy korzystaliśmy z najlepszych stołecznych domów mody. Po buty udaliśmy się do Deichmanna w galerii Mokotów, bo okazuję się, że tylko Niemki mają nogi jak transwestyci i coś da się znaleźć.

Ci z nas, którzy mieli rozmiar 41 mogli wybierać bez ograniczeń, ja niestety mam 43 i znaleźliśmy tylko jednego buta, dosłownie. Dominik w jeansach i kurtce z czarnymi szpilkami na nogach poganiał wszystkich pracowników, żeby szukali drugiego kozaka dla mnie, bo ja siedziałem i ciężko mi było chodzić w jednym traperze i jednym botku na obcasie.

Znalazł się.

W składaniu całego stroju pomagały także tak znamienite warszawskie miejsca jak Hala Banacha, czy rynek na Marymoncie.

Były jeszcze dwie świątynie szyku, które przy tak ważnej okazji nie mogły zostać pominięte. W KDT szukaliśmy biżuterii. Wciskałem kit sprzedawcy, że szukam czegoś dla dziecka:

- wie pan, takie kolorowe, żeby było i pstrokate

Kiedy dawał mi coś do ręki, usiłowałem rozciągnąć to maksymalnie mówiąc:

- a to wejdzie na taką małą szyjkę?

Bogatym w gadżety okazał się także stadion dziesięciolecia. Tam pojechaliśmy nabyć staniki. Pierwszy sprzedawca poproszony o stanik, dla mojej siostry (sory Izka) zapytał ile siostra ma pod biustem?. (chyba w szczytowej formie tyle nie miała) Musieliśmy kupić u Rosjan metalową metrówkę i za jakąś budą mierzyliśmy się nawzajem. Staniki nabyliśmy bez trudu.

Wieczór z szykowaniem się i charakteryzacją zdawał się trwać bez końca. Takie malowanie trwa około trzydziestu minut i trzeba leżeć bez ruchu. Kiedy malowany był ostatni z nas, ten pierwszy był już nieźle zezowaty, bo w domu zrobiła się z tego impreza.

Wygodnie nie jest. Na gębie miałem centymetrowy tynk, rzęsy niczym firany zasłaniają pół obrazu od góry, włosy grzeją jak czapka. Przez rajtki masz ochotę zdrapać sobie skórę z nóg, zwłaszcza, że mam na sobie dwie pary, jedne przykrywają włosy a drugie wyglądają jak siatka na baleron. Plus jest natomiast taki, że nikt z pewnością cie nie pozna, bo dzięki magicznemu cieniowaniu ma się nawet inny kształt twarzy.

Trzeba tylko pamiętać, że nie można dotykać pyska, choćby nie wiem jak cię swędziało, bo jeden niepewny ruch po oku czy policzku sprawi, że zmienisz się w misia pandę.

Okazuję się, że jak masz na sobie sukienkę i długie włosy naglę twój wiek ma znaczenie i wygląd otaczających cię kolegów. Stałem przed lustrem usiłując rozpoznać swoją twarz. Szukałem czegoś w torebce, ale nie był to model od Sabriny Pilewicz, tylko nieco tańsza wersja ze sklepu „wszystko po 5 zł” i jak chciałem wepchnąć do niej fajki to wypchnąłem jej dno i wszystko mi wyleciało.

    

        Ostatnio pytałem koleżankę na imprezie: jak ona zmieściła wszystko, co jej potrzebne w tym portfelu, który ma w ręce?. Odpowiedziała, otwierając to:

            - zobacz: klucz od domu, pomadka, zapalniczka – wszystko

            - a fajki?

            - fajki zawsze ktoś ma.

Kiedy stałem przed lustrem podszedł Ten od Ewy Błaszczyk. Obaj mieliśmy już lekko w czubie:

- Wy wszyscy wyglądacie super, a ja jak kopciuch

- no co ty, też masz ładną sukienkę

- a gdzie tam, wyglądam za skromnie, jadę do domu po lisa matki

(był już przebrany i w takim stanie, że lepiej było, żeby pozostał w domu, robiłem co mogłem)

- zostań, ekstra wyglądasz

- ty wyglądasz ekstra, a ja staro

- wyglądasz jak taka rycząca czterdziestka

- CO?!

Tak mnie zdzielił swoją torebką, że stłukł kineskopik w swojej komórce, a łba nie rozwalił mi tylko, dlatego, że miałem na sobie perukę. Na szczęście ten gest pozwolił mu się wyładować i został.

W taksówce ze śmiechu i wstydu wytrzeźwieli wszyscy. Taksówkarz (lat 60.) Cudem dowiózł nas na miejsce, bo wpatrywał się we wsteczne lusterko, albo moje nogi zakończone butami 43 ignorując drogę przed nami.

Pani Błaszyk nie mogła już wytrzymać gryzących ją rajstop, więc podwinęła do pasa swoją kreację i zaczęła drapać się po nogach, co w śliskich rękawiczkach nie daje specjalnego efektu. Kiedy w lusterku spostrzegła wpatrującego się w nią szofera postanowiła zdjąć jeszcze grzejące ją włosy i trzymając je w jednej ręce, drugą zaczęła układać fryzurę

- widzi Pan, taka robota.

Kiedy wysiadaliśmy zahaczyłem kapeluszem o dach i wpadł do auta. Miałem ten kapelusz nasadzony na włosy, więc nawet nie zauważyłem. Szliśmy po chodniku do pierwszej knajpy i dogonił mnie taryfiarz

- proszę pani, kapelusz

- ale jak ja go włożę, bez lusterka?

- ja pani pomogę, proszę bardzo

- dziękuję.

Pierwszy lokal poszedł gładko, trochę zdjęć, kilka drinków i można było zbierać się dalej. Nie po to poszło tyle forsy na te luksusowe okrycia z KDT, żeby siedzieć do rana w jednym miejscu, więc ruszyliśmy dalej.

W kolejnej spotkaliśmy znanego fotografa, wszyscy się z nim przywitali, ja podszedłem ostatni

- cześć

- o rany, cześć

- widziałeś Artura i Dominika?

- pewnie, super wyglądają

- a ja?

- do trumny

- co?

- idź do trumny

- sam idź dziadu do trumny.

No jak tak można kobiecie powiedzieć?. Trochę podciął mi skrzydła, znalazłem Artura

- zrobił ci zdjęcia?

- nie, powiedział, że wyglądam jak do trumny

- no tak

- ty też tak myślisz?

- zgłupiałeś?, tam jest taka scenografia z trumną i on tam robi zdjęcia, idź się połóż.

Zdjęcia z tej sesji pokazały się jakiś czas później w Tele Tygodniu. Nie jest to może Vogue, ale od czegoś trzeba zacząć.

Kolejna knajpa była już udręką. Artur miał w swojej sukni tren i nie mógł przy nikim stać ani tańczyć, bo co chwila ktoś go deptał i szukał sobie rozrywek sam. Ja walczyłem z rajtkami w kiblu, bo kilka drinków już przefiltrowałem.

Żeby się odlać trzeba nie lada gimnastyki, obcasy są wygodne przy pisuarze, bo pchają cię do przodu i jak już masz w czubie to nie nalejesz na podłogę, albo go gorsza, na kreację.

Wychodząc z kibla zobaczyłem, że Ewa Błaszczyk zmieniła sukienkę z czarnej na niebieską, co było dziwne, bo jej torebka to też nie był neseser. Okazało się, że miała dwustronną i zrobiła to w łazience w pięć minut. Czary mary Goka

Artur zmęczony trenem siedział przy barze. Grzywkę miał już gdzieś w okolicach ucha, ale nadal przypominał Aleksandrę Jakubowską, zwłaszcza, że wszyscy tam byli nieźle zrobieni. Dosiadł się do niego starszy pan

- czego się Pani napije?

- łychy

- służę uprzejmie, whisky dla Pani

- ale ja nie jestem sama, jest ze mną koleżanka

(ot prawdziwy przyjaciel, nie zapomniał o mnie)

- więc proszę ją do nas poprosić

(machnął do mnie ręką i podał szklankę z łychą, dalej rozmawiając z panem)

- może po następnym drinku namówię panie na taniec

- chyba nie

- dlaczego, nie lubią panie tańczyć?

- lubimy, ale nie jesteśmy paniami

- jak to?

- TAK TO!

Wyjaśnił mu Artur basem i pan poszedł tańczyć sam.

Wracając uparł się, że musi zrobić zakupy. Bałem się, że jak nas zgarną w tych kieckach to spalę się ze wstydu. Zatrzymaliśmy się pod sklepem nocnym. Kobieta, która go obsługiwała nie mogła mówić, bo ze śmiechu leciały jej łzy

- co podać?

- poproszę połowę wędzonego kurczaka

- ale są tylko całe

- więc będę zmuszona zjeść całego

Wychodząc zauważył jeszcze śpiącego na krześle ochroniarza

- nie śpij misiu, bo przegapisz.

Na ulicy, w oczekiwaniu na taksówkę, jedząc kurczaka nabijał się z przejeżdżającej Straży Miejskiej

- państwo tam macie napisane „wiejska”?!

W taksówce na nic nie mieliśmy już siły

- na Ordynacką poproszę, wycedził Artur a był to wtedy bardzo modny w warszawie adres w lewicowych kręgach, więc ja też nie chciałem jechać byle gdzie

- a ja pod ministerstwo finansów

Wysiadł pod samą klatką. Kiedy byłem już sam z kierowcą zmieniłem kierunek na plac Powstańców i wysiadłem pięćset metrów od swojej bramy. Na dworze było już jasno. W blond peruce, z rozmazanym makijażem i na obcasach, w ręce mini torebka.

Na moje nieszczęście z klubu Sofia wyszli najarani striptizem starcy i zaczęli za mną gwizdać. Zacząłem biec w kierunku swojej bramy, przed którą jak na złość zamiatała wścibska cieciowa. Zapomniałem, że mam to wszystko na sobie, więc odruchowo powiedziałem:

- dzień dobry

- dzień dobry, pani.

Pewnie zastanawiała się, do kogo leci to potargane pudło, ale to na szczęście duży blok.