KINGA

Okazuje się, że z końca świata nici, więc będziemy zmagać się z życiem nadal. Jestem już u mamy (obudzony o 6.30) i zaczynamy świętowanie. Pozostając w tym temacie chciałem przedstawić wam Kingę, bo z moimi świętami związana jest nierozłącznie.

            Znamy się od dzieciństwa. Wychowywaliśmy na jednym podwórku. Kiedyś mieszkała w innej klatce, teraz dzieli ścianę ze Zdzisławą. W związku z tym, że u mnie w domu nigdy nie było cicho, słyszy wszystko jak z drugiego pokoju. Zdzisława wie, jak ważna jest dla mnie przyjaciółka, więc zawsze zaraz po nakazie zdjęcia butów mówi: idź się przywitaj do Kingi. Ten sąsiedzki monitoring jest zróżnicowany, Kinga wie, że Zdzisława jest w domu, ponieważ ją słyszy. Ta natomiast wie tylko wtedy czy Kinga jest w domu jak zobaczy ją wchodzącą do siebie, bo w odróżnieniu od swojej sąsiadki jest bardzo cicha. Ale dziś o Kindze.

            To ucieleśnienie spokoju, klasy i skromności – przy tym daleka jest od przynudzania czy dystansu. Zawsze taka była. Nie odstawała od wszystkich na krok, ale wiedzieliśmy, że są rzeczy, których Kinga nie robi i nie ma jej, co do tego namawiać. Taką na przykład grę w „Palanta” można było jej zaproponować, ale jeżdżenie deskorolką po piwnicy już nie. „Podchody” mogła zaakceptować, ale w zabawie w więźniów z karcerem w drwalnikach absolutnie nie brała udziału. Sięgając pamięcią najdalej jak potrafię, widzę ją jak w wałkach na głowie, w wigilię jej komunii biegnie do koleżanki w bloku obok, podobny nietakt nigdy się nie powtórzył. 

            Ze wszystkich chłopaków na podwórku najwięcej styczności miała ze mną i Dominikiem.  Jesteśmy od niej o rok młodsi i w podstawówce (wszyscy chodziliśmy do jednej) na koniec roku szkolnego dostawaliśmy po niej książki, jak przystało na Kingę, bez adnotacji długopisem, zagięć czy choćby śladów palców. Szkoła nie była na tym podwórku jedyną rzeczą scalającą dzieci. Wszyscy rodzice pracowali w jednym zakładzie, toteż wszelkie wakacyjne kolonie spędzaliśmy razem. Nieznudzeni swoim towarzystwem dbaliśmy o to, żeby trafić na ten sam turnus a i do autokaru pchaliśmy się jednego. Kinga ze swojego rozsądku znana była od początku i jak się okazuje nie tylko dzieci to zauważały. Ja i Dominik na pierwszej kolonii nie okazaliśmy się dobrymi zarządcami swojej gotówki i przeputaliśmy wszystko w pierwsze trzy dni. Okazało się, że nasza starsza koleżanka nie dość, że bacznie nas obserwuje to ma jeszcze dla nas kasę od przewidujących rodziców, którą dała nam w drugim tygodniu kanikuły. Niestety w kolejnych latach było to dla niej zmorą, bo chodziliśmy za nią już drugiego dnia żebrząc o kasę. Lojalna była na szczęście bardziej wobec nas niż naszych matek i dawała kasę każąc przysięgać milczenie na ten temat po grób. Po czym okazywało się, że nie dawała nam jednak wszystkiego i jak w ostatnie dni mieliśmy kwaśne miny, miła dla nas jeszcze trochę siana. 

            Modne teraz imprezy ze wspólnym gotowaniem Kinga promowała już mając lat dwanaście. Dzieliła przepis na składniki, które na osobnych kartkach otrzymywał każdy, po czym przychodziliśmy do niej piec ciasto. Różne były tego efekty, ale dziś pozostaje tylko wspomnienie grupy dzieciaków wpatrujących się w szkiełko prodiża ze zdziwieniem; dlaczego to ciasto od czterdziestu minut jest surowe?. 

            Organizowała także sylwestrowe zabawy i inne oficjalne imprezy. Jednak na spanie pod blokiem w namiocie czy ciężarówce sąsiada namawiać jej nie było sensu. To dzięki jej mamie, pani Basi skompletowałem kostium do pierwszego sukcesu scenicznego. Pożyczyła mi perukę z kręconymi włosami a’la brązowa wersja Krystyny Loski, która założona tył na przód zdawała się być idealną Whitney Houston. Dzięki czemu Kaliska Mini Lista Przebojów miała zupełnie inny wymiar. 

            Zgodziła się być świadkiem na moim bierzmowaniu (Kinga, nie pani Basia) i pomimo obietnic, że nie będzie się śmiała z wybranego przeze mnie imienia trzymała na mnie drżącą rękę parskając za plecami, kiedy biskup mnie oliwił (czy namaszczał?). 

             Przez podstawówkę i szkołę średnią przyjaźniła się z Aldoną. Rzeczona Aldona była przez Kingę wplatana kilkakrotnie w moją egzystencję. Nie w głowie jej były amory i znajomości z płcią przeciwną, więc na okazje gdzie należało pójść w męskim towarzystwie, Kinga narajała jej mnie (sic!). Były to lata dziewięćdziesiąte, więc żółta marynarka czy lakierowane buty ze szpicem nikomu męskości nie odbierały. Pierwszy raz poszliśmy na Połowinki, to taka impreza w połowie szkoły średniej. Kinga ze swoim partnerem a ja z Aldoną. Moja towarzyszka nie miała ochoty na tańce i rozmowy, więc jak się napiła to odstawiono ją do domu. Partner Kingi miał ze mną kurtki w szatni na jednym numerku a zwinął się zaraz za Aldoną, więc zostaliśmy sami, ja w dodatku z dwiema kurtkami. Kinga jak zawsze trzeźwa bawiła się znakomicie a mnie obraz zaczął się rozmywać, więc ubrany w dwie kurtki poszedłem do domu. Kalisz to nie Nowy Jork, wszędzie chodzi się na nogach. Po przejściu trzech ulic zrobiło mi się gorąco i jedną kurtkę postanowiłem nieść w ręce. Zatrzymał się przy mnie radiowóz z podejrzeniem, że to okrycie komuś zwinąłem. Na szczęście wszystko dało się wytłumaczyć i jeszcze odwieźli mnie do domu. 

            Drugą imprezą była studniówka. Kinga zaproponowała mi ją zanim chyba jeszcze porozmawiała z Aldoną. Poszliśmy znowu w sprawdzonych parach. Kinga elegancko uśmiechała się i bawiła na balu, ja poza kilkoma tańcami z nią na rozrywkę nie miałem, co liczyć. Aldona wolała siedzieć przy stole. Mówiła, że w tej czarnej sukience czuje się jak wariatka i na znak buntu, jako jedyna nie wstała jak śpiewaliśmy sto lat ich wychowawczyni. Nawet ja stałem. Moja partnerka oznajmiła, że tej starej rury nigdy nie lubiła. Wychodząc nad ranem usiłowała wepchnąć do torebki banana: „siostrze wezmę, wiesz ile ja za ten bal musiałam zapłacić?”.  Mieszkała od naszego bloku jakieś pięćset metrów, więc odprowadzanie jej nie było trudne. Po studniówce około siódmej rano siedzieliśmy na murku za sklepem, pod którym stały już kosze, a z nich moja towarzyszka zwinęła jeden ciepły chleb i mleko w folii. 

Siedzieliśmy o świcie łamiąc chleb i popijając mlekiem z worka, starannie uważając żeby czarna suknia czy żółta marynarka nie ucierpiały na tej konsumpcji – jaka para, taki romantyzm.

            Niedługo później Kinga wyprawiła osiemnastkę. Długo można by pisać o obchodach tych urodzin, ale najbardziej utkwiło mi jedno. Po tańcach i częstych toastach nasz wspólny przyjaciel Dominik zleciał ze schodów wybijając sobie część zębów. Elegancko musiało być nadal, w końcu to impreza Kingi, więc wszyscy balowali w pokoju a ja siedziałem z Dominikiem w kuchni. To, że resztę wieczoru spędziłem trzymając miskę, do której pluł zębami mój przyjaciel nie znaczy, że zostaliśmy zapomniani przez gospodynie. Kinga donosiła nam wszystko, czym częstowano za ścianą. Dlatego w jednej ręce trzymałem miskę a druga usiłowałem jeść tort, Dominik za deser podziękował.

            Zdarzyło się także, że razem z Kingą poszliśmy na imprezę, jako para. Było to wesele naszego wspólnego przyjaciela. Na początku żałowałem, że poszedłem tam z Kingą. Jest fantastyczną towarzyszką wszelkich bali, bo lubi tańczyć, ja też. Jednak wesele, na którym byliśmy przypadało na okres mojej szczytowej formy (117kg) i trochę było mi ciężko. Ściekający po nosie pot nie robił na niej wrażenia i nie pozwalała mi zejść z parkietu. Kiedy była przerwa w tańcach miałem do wyboru jeść, albo palić. Wychodziłem na papierosa i jak słychać już było startujących muzyków czasu wystarczało tylko na szybka lufkę z panem młodym. Na moje protesty Kinga odpowiadała tylko: „wiedziałeś, że jak mnie zapraszasz to nie będziemy siedzieć, więc nie marudź”. Wyszliśmy ostatni, razem z parą młodą. Jedzenie dostałem do domu.

            Kilka lat temu Kinga pracowała w Szwecji. Namawiała mnie do odwiedzin, ale jakoś nie było nigdy czasu. Od wizyty nie udało się jednak wymigać jej mamie. W instrukcjach dochodzących zza morza było napisane:

„…Kuba bardzo cie proszę, odbierz moją matkę z dworca Centralnego i zawieź na Okęcie, poczekaj aż wsiądzie w samolot, bo ona jest tą podróżą przerażona…, Jeżeli będę mogła ci się kiedyś odwdzięczyć to powiedz tylko jak?” 

            Pani Basia jest równie spokojna, co Kinga, więc nie było to trudne zadanie. Gdyby to Zdzisława leciała to nawet stoicki spokój Kingi mógłby nie wytrzymać. Prośbę do niej miałem niedługo później. Był to rok, kiedy miałem fazę za oryginalne prezenty i poprosiłem koleżankę za morzem o zakup i dostarczenie do kraju szwedzkiej wersji Muminków, dla mojego kolegi, książkę naturalnie znalazła i przywiozła. 

            Mama Kingi przyjechała na Centralny przejęta i zdenerwowana: „Kuba, po co ona mi to robi?, tyle lat sobie spokojnie żyłam, żeby mi na starość własne dziecko kazało latać samolotami, jeszcze spadnę?”.  Kinga dzwoniła na przemian do mnie i do mamy, ją uspakajała a mnie dopytywała o szczegóły. Usiłowałem przekonać panią Basię, że z wakacji to się raczej trzeba cieszyć, ale była nieugięta. Paliła nerwowo papierosa i odsądzała Kingę od czci i wiary. Żegnała się ze mną, jakbyśmy mieli się już nigdy nie widzieć a kiedy odchodziła za bramką sam chciałem za nią polecieć. Na szczęście poznała kogoś w samolocie i droga upłynęła jej spokojnie.  Przy kolejnej podróży procedura miała być taka sama. Jednak pani Basia okazała się już doświadczoną globtroterką. Ucałowała mnie na powitanie po wyjściu z pociągu i w drodze na lotnisko zapewniała mnie, że niepotrzebnie po nią wyjechałem, bo sama by sobie poradziła. Nie wątpię, że tak by było, ale obiecałem Kindze. Rozmawiając ze mną pani Basia musiała jednocześnie odbierać dzwoniący, co chwila telefon, krótko odpowiadała, po czym wracała do rozmowy. Kiedy już staliśmy na lotnisku odebrała wyraźnie zdenerwowana: „dziecko nie rób ze mnie głupiej, wsiądę zaraz i przylecę, to samolot a nie rakieta na księżyc”. Pożegnała się ze mną jeszcze przed odprawą i nakazała wracać do swoich zajęć. W drodze powrotnej niestety już mnie nie fatygowano.

            Opowiadam wam o Kindze przy okazji świąt, bo odkąd wyprowadziłem się z domu, lat temu dziesięć widuję ja wyłącznie przy okazji świąt. Są różni ludzie, za którymi tęsknie w Kaliszu, ale spotykam się z nimi, co któryś przyjazd. Wyjście z Kingą jest integralnym punktem każdych świąt, tak jak wigilia czy śniadanie wielkanocne. Ja ze swoim wyglądem zmagam się, przyjeżdżając raz szczuplejszy raz grubszy a ona zawsze wygląda idealnie. Pęcznieje z dumy jak wychodzimy dwa razy w roku pod rękę i idziemy chodnikiem przed blokiem. Lokalni brenerzy zastanawiają się pewnie: gdzie ona ma oczy?, albo, co on takiego ma, że spacerują ze sobą od dziesięciu lat, ale niedane jest im rozumieć tę relację.

            Nową świecką tradycją urozmaicającą nasze wyjścia jest spotykanie pary przyjaciół Kingi. Od kilku lat mam przyjemność bycia ich gościem albo spotykać się z nimi w mieście. To jedno z takich małżeństw, na które patrzy się zastanawiając się, co też oni mogli robić, jak się nie znali?. On jest permanentnie uśmiechnięty i ciągle częstuje alkoholem, gdybym tu mieszkał pewnie byśmy się przyjaźnili. Ona natomiast to uosobienie słowa filigranowa. Żywy sobowtór Coco Chanel. Kiedy ostatnio ją widziałem miała na sobie biały kardigan zawiązany paskiem imitującym wstążkę, ciasno upięte czarne włosy i perły. Gdyby jeszcze tylko paliła papierosy byłaby jak 1:1. Look doskonałej elegancji, dla kontrastu przełamuje gospodarnością i ciepłem. Widzieliście kiedyś, żeby Coco Chanel namawiała ludzi na bigos i była zawiedziona, że nie chcą jeść ogórków?. Do prowadzenia otwartego domu i gościnności są doskonale przygotowani. To jedyni znani mi posiadacze pralki z programem „party”, zdolnym w czasie imprezy doprać i wysuszyć każdą oblaną winem koszulę czy spodnie. Oboje utrzymują także, że widzieli kiedyś jak Kinga potknęła się, czy poślizgnęła i wywaliła na imprezie. Nie pamiętam dokładnie, bo nie wierze, że coś takiego mogłoby mieć miejsce. Wałki przed komunią były ostatnią i jedyną wpadką Kingi. 

            Zanim kliknę enter i wszyscy będziecie mogli o tym przeczytać muszę założyć buty. Nie wiem czy Kinga siedząca w tej chwili za ścianą nie ma włączonego komputera?. Wiem, że jest w domu, bo przed chwilą byłem z psem i składałem życzenia jej mamie, spotkanej na klatce.

Mam jednak nadzieje, że na drinka ze mną pójdzie. 

p.s.

Od dziecka wiem, że Zdzisława jest spod znaku ryb, ale w tym roku mnie olśniło, że to muszą być karpie. Ludzie, co ona tu wyprawia. Nawet na przywiezionym przeze mnie wczoraj laptopie postawiła stroik.

MOC ŻYCZEŃ

Gdyby jednak okazało się, że po kalendarzu Majów jest jeszcze kalendarz Czerwców, to chciałbym wam życzyć:

            Uśmiechu, zdrowia, sukcesów, satysfakcji z pracy i pracy w ogóle, dziecięcej radości z najmniejszych nawet rzeczy, czasu dla bliskich wam osób, markowych okularów, spełnienia marzeń, pomyślności i forsy.

            Dodatkowo na czas świąt chciałbym życzyć tego, co u mnie w domu udaje się od dwóch lat: Zamiast nieustannie siedzieć przy stole i jeść, wymyślamy coś zabawnego, co możemy robić wspólnie. Dwa lata temu całe popołudnie graliśmy w Monopoly Polska. Drużyna złożona z Ojca i Zdzisławy dostarczała sporo atrakcji, bo tacie zależało na dobrym wyniku a Zdzisława skupiała się na komentowaniu i wcale nie przeszkadzała jej w tym nieznajomość zasad gry.

            Zakup przez Ojca miasta Rybnik, doczekał się odzewu: - rybak się znalazł. A poproszona o uiszczenie opłaty za postój na lotnisku powiedziała, że nie zapłaci, bo ona nie pamięta lotu, pewnie spała.

            Na Wielkanoc graliśmy w kalambury z używaniem rekwizytów. Zdzisława latała na miotle wkoło stołu, jako Harry Potter a do pokazania Magdy Gessler wykorzystała apaszkę i talerze, które wąchała.

            W Boże Narodzenie rok temu atrakcje zapewniła moja siostrzenica Karolina. Brała udział w jasełkach i cała rodzina poszła jej kibicować. Sukcesem było już to, że zmobilizowała wszystkich do stawienia się rano w kościele i to na drugim końcu miasta.

            Reżyserka tego przedstawienia mogłaby stawać w konkury z samym Warlikowskim. Przekaz szalenie oryginalny. Maria z Józefem chodzili po współczesnych mieszkaniach, szukając schronienia. Nie wiedzieć czemu, Józef wyglądał jak Szpieg z Krainy Deszczowców, ewentualnie Jan Rokita. W czarnym płaszczu i kapeluszu walił ludziom do drzwi. Ja bym mu nie otworzył. Maria natomiast miała szalenie kudłatą czapkę. Przy jej półtorametrowej sylwetce robiła jednocześnie za osiołka.

            Najlepsze było to, że po spektaklu podstępem zdjęto zasłonę i sala katechetyczna okazała się kaplicą. Tłumnie zebrane rodziny zmuszono do pozostania na mszy, bo okazało się, że wyjście jest obok ołtarza a my wszyscy siedzimy z tyłu.

            Dyskusja na tematy religijne przeniosła się do domu, a dokładnie na dewocjonalia. Trzy pokolenia kobiet: Zdzisława, Izka i Karolina usiłowały doliczyć się ile lat ma obrazek Matki Boskiej wiszący w salonie?. Punktem wyjścia był wiek Zdzisławy i data jej komunii. Karolina z babcią sprzeczały się, czy malowidło to liczy sobie czterdzieści osiem czy czterdzieści dziewięć lat?. Siedząca obok moja siostra utrzymywała jednak, że Matka Boska to ma na pewno ponad dwa tysiące. Zdzisława popukała się w czoło. Nie dochodząc do porozumienia, wszystkie przeniosły się na kanapę i zastanawiały, dlaczego nie ma tego koncertu kolęd, który przed chwilą się zaczął?. Okazało się, że najstarsza z nich usiadła na pilocie.

            Dlatego zamiast skupiać się wyłącznie na zakupach i sprzątaniu, znajdźcie coś, co przez chwilę pozwoli wam poczuć się jak dzieci. Żeby ten przedświąteczny pośpiech nie namącił wam w głowach tak, jak jednego razu mnie. Usiadłem przy stole z ceną na krawacie i wystającym z marynarki różowym kwitem z pralni.

            Przerażające są te wypchane wózki w supermarketach, połowa tego jedzenia wyląduje na śmietniku. Nikt przecież z okazji świąt nie dysponuje dwoma gębami, żeby to wszystko zjeść.

            U nas w tym roku kolejna innowacja. Najstarsza z moich kuzynek postanowiła wrócić do tradycji wspólnej kolacji wigilijnej. Wszyscy mamy świętować w jednym domu. Biorąc pod uwagę, że tę wieczerze przygotowują cztery charakterne gospodynie, może być ciekawie.

            Najbardziej jednak zaskoczyła mnie entuzjastyczna reakcja rodzinnej reprezentacji młodzieży. To, że ludzie w wieku mojej kuzynki, siostry, szwagra… no i moim, tęsknią za rodzinnymi imprezami jest zrozumiałe – starzejemy się. Natomiast okazało się, że pomysłowi najbardziej przyklasnęły dzieciaki. Osiemnastoletni syn pomysłodawczyni na wiadomość o rodzinnej wigilii zareagował: „spełni się moje marzenie”, a moja szesnastoletnia siostrzenica powiedziała: „będzie ekstra”.

Nie wiem czy to jest konsekwencja mody, że teraz nie należy być już fresh, tylko warmth, ale bardzo to jest budujące.

p.s.                              

Wczoraj rano idąc do pracy po Alejach Jerozolimskich poczułem, że bardzo mocno gdzieś ulatnia się gaz. Nie dało się oddychać bez zakrywania szalikiem ust. Pomyślałem jak niebezpiecznie byłoby, gdyby ktoś teraz odpalił tu papierosa. W tym samym czasie niechcąco wcisnąłem w kieszeni empegracza i muzyka ryknęła mi w uszach. Jerozolimskie na szczęście nie wyleciały w powietrze, ale ja dowiedziałem się, co to jest zawał. Stałem przerażony z bijącym sercem, aż z częściowego letargu wyrwał mnie samochód solidnie wychlapując na mnie całą kałuże.

p.s.2

Ponad trzysta osób zalajkowało fanpejdż bloga na facebooku. Dziękuje, to bardzo fajny prezent. Życzę wam za to białych świąt, tylko w odróżnieniu od kibiców Legii mówiąc białych myślę o śniegu. Wyobraźcie sobie, trzysta osób to jest tyle, co na średnim weselu w Grójcu. Dziękuję.

p.s.3

Odkryłem kolorowanie tekstu w postach.

PRZEZORNY ZAWSZE UBEZPIECZONY

            Tak mi się zalągł temat końca świata, że ciągle o tym myślę. Jedni mówią, że będzie tak, inni, że inaczej, a tak naprawdę nic nie wiemy. Jednakowoż trzeba się chyba na to wydarzenie w jakiś sposób przygotować?.

            Niewiadomą jest niestety, kto przetrwa i czy w ogóle. Tak, więc może się okazać w sobotę rano, że poza Cher i karaluchami, ktoś z nas jednak się ostał. Dlatego po długich przemyśleniach postanowiłem się na tę ewentualność przygotować, do czego i was namawiam.

            Proponuje naszykować pudełko z rzeczami, które będą nam niezbędne kiedy wszystko inne szlag trafi. Nawet gdyby okazało się, że nas też nie będzie, to zgromadzone przez nas dobra mogą przydać się odrodzonej za jakiś czas cywilizacji, albo Cher?.

            Długo zastanawiałem się nad zestawem rzeczy absolutnie niezbędnych, bo nie można nabrać za dużo, na wypadek konieczności podróży. Być może przyjdzie nam się przemieszczać po świecie w celu odnalezienia ostatnich roślin, zwierząt czy choćby Cher.

Do pudełka wkładam:

- cukierki Kasztanki

- tabletki do uzdatniania wody

- dvd z serialem Friends

- latarkę          

- colę Zero

- penicylinę

- pamiętniki Gombrowicza

- czekoladę

- linę

- banknot pięćdziesięciozłotowy (nie wymienię wam, ile razy pięć dych uratowało mi życie)

- butelkę Jacka Danielsa

- przepis na gołąbki mamine

- żel

- bluzę od dresu

- ketonal

- Chanel No5 (jak Cher zrobi imprezę)

- płytę Nowa Warszawa (na melancholijne dni)

- płytę Natalii Kukulskiej (na wesołe dni)

- marlboro lighty

- kosmetyczkę od Vivienne Westwood

- nóż

- saperkę

- książkę „tysiąc potraw z ziemniaka”

- ziemniaki

- telefon

- awiatory Ray Ban’a.

            Wszystko to w pudełku przymocuję do ramy od roweru i ustawię obok łóżka. Rower jest niezbędny, gdyż przepadam.

            Nie zajmujcie się nieistotnymi rzeczami. W gazetach bzdury: solić ulice, czy nie solić, trzynasty grudnia, Jaruzelski, ustawa emerytalna – jakie to ma znaczenie?. Koniecznie należy teraz poznawać szybko coraz to nowych ludzi i z tych znajomości korzystać. Możemy nawet kierować się zasadą wyśpiewaną niegdyś przez Stanisławę Clelińską  „..czymże jest wiek pani w obliczu wieczności?…”. Ale zastanówcie się, nikt z nas nie będzie już starszy. Możemy zatem uznać, w jakimkolwiek nie bylibyśmy momencie, umieramy młodo, bo przedwcześnie.

            Tyle ciekawych rzeczy dzieje się w ten weekend w Warszawie. Jest festiwal śledzi, jest festiwal serników, moi przyjaciele urządzają wigilię, ale nie postną, taką z szynką i winem – bawmy się, może to ostatnia. Nawet jak nie, to następna u Cher.

p.s.

Jeżeli jest jeszcze coś, co może okazać się dla mnie istotne, bardzo proszę przypomnijcie mi o tym. Was też zachęcam do spakowania się, bo później będziecie się musieli prosić Cher o szklankę herbaty.

p.s. 2

Właśnie

- herbata.

KONIEC ŚWIATA

            Wszyscy się teraz zastanawiają nad konsekwencjami końca świata. Moje pierwsze myśli podążyły w kierunku:, czego będzie mi brakowało?. Pomyślałem o jeździe na rowerze, najbliższych, śmiechu, słońcu, muzyce, pierożkach od Chińczyka z Niekłańskiej i wszystkim, co sprawia mi przyjemność.

Ale jak to ma być koniec ŚWIATA, to jest to chyba koniec bezwzględny. Jak wszystko się skończy, to nie ma, za czym tęsknić? Pana Chińczyka też już nie będzie, zatem i pierożków nie.

            Ale jak się tak zastanowiłem, to może jednak jakoś się uda. Nie jest to już pierwszy koniec świata w moim życiu. Choć wszystkie poprzednie pojawiały się niespodziewanie, zaskakując mnie w najmniej oczekiwanych momentach, to może ten, mimo, że zapowiedziany jednak się nie pojawi?.

            Pierwszy raz mój świat, choć niedawno zaczęty zakończyłby się w wieku dwóch lat. Wróciliśmy ze Zdzisławą z Wianków, to taka impreza w Kaliszu, gdzie na rzece puszcza się wianki, ale nie wiem, w jakim celu. Tego zresztą nie pamiętam, sama mi powiedziała, ale wierzcie mi pamiętam moment po powrocie do domu, pomimo bardzo odległego czasu. Mieszkaliśmy wtedy na trzecim piętrze starej kamienicy, wysokość mniej więcej piątego piętra w nowych blokach. Mama robiła mi coś do jedzenia a ja wlazłem na okno. Chciałem zobaczyć, co jest na dole, wychyliłem się, przytrzymałem sznurka na pranie, który nagle się zerwał. W ostatniej chwili Zdzisława chwyciła mnie za jedną nogę, ale przysięgam, że do dziś pamiętam widok długiej, ciągnącej się w dół ceglastej ściany. Przerażoną minę matki i strach, kiedy już wciągnęła mnie do domu też zapamiętałem doskonale.

            Drugi raz mój świat omal nie zakończył się kilka lat później. Pojechałem nad rzekę w Piwonicach, pod Kaliszem z moją chrzestną matką. Ona miała się opalać a ja bawić w wodzie, bo tam najgłębsze miejsce miało zaledwie metr. Ciocia zupełnie pochłonięta lekturą książki i opalaniem pozwoliła mi długo siedzieć w wodzie. Ja zaś korzystając ze swobody, poszedłem w górę rzeki, do tamy. Malownicze miejsce wydawało się małym wodospadem, pod który strasznie chciało mi się wsadzić głowę, albo wejść pod spód i zobaczyć jak wygląda świat przez szybę, lecącej w dół tafli?. Udało mi się niestety tylko lekko zanurzyć czubek głowy i lecące z góry tony wody wciągnęły mnie pod spód. Nie umiałem jeszcze wtedy pływać i usiłowałem się wydostać. Chyba kilkakrotnie wynurzyła mi się ręka, bo zobaczył mnie jakiś facet, który mnie wyciągnął. Zabrał mnie na brzeg, gdzie jego żona uporczywie dopytywała, czy jestem tutaj sam?. Upierałem się, że tak, nie tyle z troski o ciocię, której chciałem oszczędzić awantury, ale ze strachu, że na końcu i tak mnie się dostanie. Do dzisiaj nikomu o tym nie mówiłem.

            O śmierć po raz trzeci otarłem się w wieku lat dziewięciu, czy dziesięciu. Z najlepszymi kolegami, Piotrkiem i Dominikiem siedzieliśmy pod blokiem, kiedy robiło się ciemno. We trójkę przez całe dzieciństwo byliśmy nierozłączni, ale to materiał na osobnego posta. Nagle na nasze podwórko wpadło dwóch facetów. Mogli mieć po dwadzieścia lat, ale wtedy widziałem to inaczej. Trzydziestolatki to dla mnie byli starcy. Idiota. Jeden z nich złapał Piotrka i Dominika a drugi dociskał mnie plecami do siebie zakrywając mi dłonią twarz a drugą przykładał mi do głowy pistolet. Do dziś nie wiem na ile ta broń była prawdziwa, ale zimnej lufy przy skroni nigdy nie zapomnę. Musieli być chyba czymś nafutrowani, bo kto normalny łapałby dziesięciolatków na ich własnym podwórku?. Chcieli od nas pieniędzy. Jedyny z nas przytomny, Piotrek wskazał na drzwi na parterze (od własnego mieszkania). Puścili go. Kazali wejść i przynieść kasę. Piotrek wpadł do domu i ryknął: TATO, CHCĄ NAS ZABIĆ!!!. Więc tato Piotrka, pan Mirek, bez butów i z golonką w ręce wyleciał na klatkę. Okupanci struchleli i rzucili się do ucieczki. Niestety udało im się zbiec, choć jednego z nich dosięgnęła lecąca golonka.

            Niedługo później omal nie umarłem ze strachu, przed Ojcem. Najlepszy kolega mojego taty, pan Andrzej, mieszkający w drugiej klatce przyłapał nas na paleniu papierosów. Powiedział tylko: - czy ty wiesz, ile twój ojciec dałby za to, żeby nie palić?. Zresztą sam z nim o tym porozmawiasz. Wtedy był to dla mnie koniec świata. Poszliśmy obgadać temat do mojej klatki i czekać na idącego do ojca pana Andrzeja. Kiedy myśleliśmy, że jesteśmy już na samym dnie i nic gorszego stać się nie może, otworzyły się drzwi Piotrka. Wychyliła się z nich jego mama, Zuzanna, która przysłuchiwała się naszej dyskusji.

- Czy Piotrek też z wami palił?

- Nie ciociu, Piotrka nie było, ale nie mów moim rodzicom

- Dobrze.

Wiadomo było, że dowiedzą się wszyscy.

            Piaty raz nastąpił już, kiedy byłem po maturze. Na jednej z licznych imprez, jakie odwiedzałem wtedy, co weekend z kolegami były rosyjskie tancerki. Każdy, kto mnie zna wie o wielkim sentymencie, wręcz fetyszu, jakim darze język rosyjski, więc władowałem się na scenę. Tancerki były zadowolone, ale ochrona nie. Jakiś czas udawało im się dać do zrozumienia, że ja na tej scenie tylko wzbogacam show, ale nie długo. W pewnym momencie jeden pociągnął mnie za nogę i wywrócił na scenie. Pozycja horyzontalna, pozwoliła mi się jednak chwycić barierki na scenie i on ciągnął mnie za nogi usiłując mnie od niej oderwać. Ja wykrzykując, że jestem dorosły i wyjdę kiedy sam uznam za właściwe, dostałem kopa w brzuch. Pięści jakoś same się zwolniły i wytargali mnie na zewnątrz. Trochę okopali mi brzuch i niestety częściowo twarz, po czym zostawili w śniegu. Rano miałem usta jak Ewa Kuklińska a powieki moje zdobił zupełnie nie na czasie, sylwestrowy fiolet. Zdzisława przerażona robiła wszystko, żeby poprawić mi humor i wykorzystałem ten poranek, żeby pójść i kupić psa. Tydzień później wpadłem na pomysł zgłoszenia się do wojska a psa mają do dzisiaj. Koledzy pod blokiem mówili, że kupiłem psa, żeby mnie już nikt nie pobił. Fumfel jest jamnikiem.

            W dużo poważniejszych okolicznościach i niestety już z użyciem prawdziwej broni, po raz szósty życia chciano pozbawić mnie w wojsku. Wracałem do jednostki z winem, więc nie przez bramę i zawisnąłem na płocie robiąc sporo hałasu. Pododdział alarmowy (pluton egzekucyjny) zbiegł się tam, celując we mnie z karabinów w ilości jedenaście sztuk. Trochę ich wystraszyłem, a trzeba wam wiedzieć, że taki początkujący żołnierz jest nieobliczalny. Oni jeszcze wtedy myślą, że jak się kogoś zabije, to dostaną przepustkę do domu. Nie ma tu cienia żartu. Młody elew, krzyczący na warcie: stój, bo strzelam!, jest niebezpieczniejszy od biegania po strzelnicy na poligonie. Na szczęście ich dowódca pozwolił mi uciec, co opisywałem w postach o wojsku.

            Siódmy raz spotkał mnie już, kiedy mieszkałem w stolicy. Jak każdy słoik po przyjeździe do Warszawy, chciałem być bardziej warszawski od tubylców. Mówiłem: u nas w Warszawie, co denerwowało ojca i nosiłem szalik Legii. W tym szaliku wszedłem do sklepu z kolegą. On stał w kolejce a ja oparty o ścianę. Szalikiem miałem zasłoniętą twarz, więc nie było na niej widać przerażenia spowodowanego przez idącego ku mnie Prażanina, bo rzecz działa się na Pradze. Facet miał wytatuowane wewnątrz oczy, co nazywa się fachowo mgiełki. Ja się tego bardziej boje od noża w ręce przeciwnika. Szedł szybkim krokiem w moja stronę i nie było już gdzie uciekać, bo za mną była ściana. Tuż przede mną zamachnął się, jakby chciał chlapnąć mnie w papę, ale ręka zastygła, chyba w celu przybicia piątki. To przybiłem, więc przemówił:

- Legia jest mistrzem, nie?

- Kurwa, nie inaczej.

Kolega tylko na mnie spojrzał i wiedział, że nie ma, co już stać w tej kolejce, bo zaraz będę miał upstrzone gatki. Szalika nigdy więcej nie ubrałem.

            Ostatni raz, jaki pamiętam nastąpił kilka lat temu na Bemowie. Kiedy kupiłem komputer jeździłem z nim do kolegi informatyka, żeby raz w miesiącu zobaczył, czy czegoś nie pościągałem i nie zainstalowałem. Po jednej z wizyt, pożegnaliśmy się jak zawsze i kiedy zatrzasnąłem za sobą drzwi od jego klatki zobaczyłem stojące przede mną trzy wielkie dziki. Mnie przerażają nawet kury, więc dzik na trawniku, to tak jak dla przeciętnego obywatela mamut. Stały ode mnie około dziesięciu metrów, ale ze strachu straciłem władze w nogach. Drzwi za mną zamknięte były na głucho, wiec pozostał domofon:

- Czego zapomniałeś?

- Otwieraj, dziki!

- Kto jest dziki?

- Otwieraj do cholery, tu są dziki!

- Ty się czymś zdążyłeś w windzie naćpać?.

Na szczęście pojawiła się za szybą jakaś kobieta, która mnie wpuściła. Wróciłem na górę i długo siedziałem zanim zdecydowałem się na taksówkę, która musiała podjechać prawie pod windę.

            Sami widzicie. Jak straszny ma mi być koniec świata, jak okazało się, że mam więcej żyć niż kot?. Tamte przypadki były przerażające, bo odszedłbym sam, zostawiając bliskich. Ten koniec ma być jednak bezwzględny, czyli koniec ze wszystkim. Więc nie ma się, co zastanawiać, czego nam będzie brakowało, bo niczego nie będzie (jak mawiał klasyk).

            Należy się za to zastanowić, co takiego możemy jeszcze zrobić do piątku?. Ja z rodziną się już nie spotkam, bo bilety mam na sobotę, więc po wszystkim. Mogę, co najwyżej połączyć się z nimi (jak mawia Zdzisława) na Skajpel. Nie zamierzam także i wam też odradzam: myć okien, obcinać paznokcie, trenować czy trzymać dietę. Planuję natomiast ostatnie trzy dni na tym padole spędzić w towarzystwie niemieckiego kolegi, który odwiedza mnie przed świętami. Te ostatnie dni mam wolne, bo nie widzę sensu chodzenia do pracy w obliczu armagedonu. Będziemy więc przemierzać szlag gastronomi stołecznej, nie licząc kalorii i ignorując uczucie sytości, które jego podobnie jak mnie rzadko spotyka.

p.s.

Nie słuchajcie w domach głupot pt: „Nie jedz tego, to jest na święta”

Świąt nie będzie.

MIKOŁAJ, GWIAZDOR CZY INNY DZIADEK MRÓZ

Grudzień jest czasem obdarowywania naszych bliskich. Wybór odpowiedniej rzeczy jednym przychodzi z łatwością, dla innych jest koszmarem. Zawsze uważałem, że dawanie pieniędzy czy kart upominkowych jest bezosobowe i nieeleganckie, ale po uzbieraniu sporej góry bzdetów już tak nie myślę.

Odkąd pamiętam zawsze przychodził do nas mikołaj w wigilię. Dawał prezenty albo rózgi i bałem się go jak ognia czekając, co roku na klatce schodowej, z ciocią Teresą za rękę. Co to za głupi zwyczaj straszenia dziecka czymś, co powinno sprawiać mu przyjemność?. Jeszcze głupsze jest straszenie policjantem, widziałem kiedyś jak pod Galerią Centrum kobieta darła się na dziecko: - „jak będziesz niegrzeczny, to pan policjant cię zabierze”. Na co podszedł policjant, pogłaskał dziecko a do matki powiedział: - „babą jagą niech pani straszy a nie policją, bo jak się dziecko zgubi, to do kogo wtedy podejdzie?”. I babsku było głupio.

Kilka razy w życiu zdarzyło mi się robić za mikołaja w pełnym kostiumie. Łatwo było w domu, kiedy dzieciaki jeszcze były małe, bo wystarczyło przebrać się na piętnaście minut, przepytać każdego bąbla z wiersza czy piosenki i jarać się tym jak teraz oni są przerażeni. Znałem ich osobiście doskonale, więc wiedziałem, o co kogo pytać, a oni oczami jak złotówki wpatrywali się we mnie i czekali tylko aż zdejmę z pleców worek. Strasznie jestem łasy na prezenty i bardzo lubię je dostawać, ale dawanie ich dzieciom jest zupełnie inną sprawą. Nie ma żadnej polityki poprawności, dyplomacji i ściemniania. Albo buzia jest różowa ze szczęścia i szklą się oczy, albo całą swoją sylwetką wyrażają niezadowolenie i zawód z otrzymanego podarunku.

Gorzej było, kiedy Iwona, przyjaciółka mojej siostry poprosiła mnie o robienie za mikołaja w przedszkolu u jej syna. Kostium miałem profesjonalny, tylko strasznie ciepły. Nawet takie małe okularki na nosie, które od potu zjeżdżały i zaparowywały, zatrzymując się na brodzie. Kacper (syn Iwony) poznał mnie po butach i udawał, że nie wie, kto to jest. Dzieci w ilości hurtowej darły się i bały panicznie, zachęcane przez matki do siadania mi na kolanach, słowa nie mogłem z siebie wydusić. Ze słodyczy się jednak cieszyły.

Inaczej jest z dorosłymi. Co roku Zdzisława daje nam gatki w takich wzorach i kolorach, że tylko ona wie gdzie jeszcze można je nabyć – zastanawiasz się później nad okazją, gdzie można by je włożyć?. Myślałem, żeby w nich biegać, ale co założę to myślę: a co by było jakby potrąciło mnie auto i na pogotowiu zdejmą mi spodnie?. Więc leżą w szufladzie. Jest też mistrzynią w zaopatrywaniu nas w łapcie i wody toaletowe o ciekawych zapachach.

Wiem, że mówi się kapcie, ale ja jestem z Kalisza, dlatego mówimy łapcie, a wyrazy zdrabniamy trochę inaczej niż reszta kraju: kamień, kamyk, kamyszek – chłopak, chłopiec, chłopaszek.  Mój kaliski dziadek w każde święta powtarzał mi, że trzeba mięć w kieszeniach kasztany, albo kamyszki i trzymać kulosy na stole, co u niego było dozwolone a jak wracaliśmy do domu Zdzisława korygowała jednym ostrzeżeniem w łopatkę i trzymałem łapcie na dywanie.

Moja siostra, która w dyplomacje nie bawiła się nigdy, nie wytrzymała kiedyś i patrząc na moją minę powiedziała do matki: „czy ty nie widzisz, że on już nie wie, jakie robić miny, skąd ty bierzesz te zapachy?”. Zdzisława w ogóle nie zrozumiała, o co jej chodzi. Jedyną dorosłą osobą w naszej rodzinie, która potrafi cieszyć się z prezentu jak dziecko jest mąż mojej kuzynki. Siedział ze mną kiedyś przy choince i macał miękką paczkę ze swoim imieniem: „jak mi powiesz, co jest w mojej, to powiem ci, co ty dostaniesz. Dresik jest u mnie, nie?”. Odpowiedziałem, że tak. On powiedział mi, że dostanę walkmana. Okazało się, że w jego prezencie było opakowane w ręcznik radio samochodowe a u mnie zegarek – chyba nie chcieliśmy jednak popsuć sobie zabawy.

Wracając jednak do mojej siostry. Izka zawsze kupowała naprawdę to, co obdarowana osoba najbardziej chciałaby dostać. Doskonale zna potrzeby najbliższych. W okresie mojej fascynacji lalkami Barbie dostałem od wszystkich sterowane samochody i klocki. Izka kupiła mi kolejną lalkę i różowy motor z pilotem na kablu. Samochody musiały długo czekać, bo nie mieściły się do nich lalki, które posadzone na motorze zwiedzały bezkresne połacie dywanów Zdzisławy. Tato nie był zachwycony. Na komunie dostałem od niej super zegarek kieszonkowy, który trzeba było rozsuwać, żeby sprawdzić godzinę, niestety usiadłem na nim na lekcji gimnastyki.

Ja troszkę mniej myślałem o innych i kupowałem im prezenty jak dla siebie. I tak mama dostawała płytę Edyty Bartosiewicz, choć nie miała odtwarzacza CD, a tato perfumy, które i tak stały we wspólnej łazience. Izce kupowałem lakier do paznokci, ale dzieliliśmy wtedy pokój a ja często wstawałem bardzo wcześnie i jak zwisała jej noga z łóżka to malowałem jej paznokcie, więc też nie do końca był to prezent dla niej.

Uważam, że najpiękniejszym prezentem jest rzecz zrobiona własnoręcznie. Ktoś potrafi upiec ciastka i zapakować je w zrobione przez siebie pudełka, inni robią na drutach i obdarowują unikalnymi szalikami zachwycone fashionistki, które maja coś, czego nie ma nikt inny. Można zrobić nalewkę w pięknej starej butelce (dostałem taką kiedyś). Pomysłów na prezenty jest pełno na poświęconych temu blogach. Widziałem zabawkę samolot, zrobioną za grosze a wyglądającą tak kusząco, że sam chętnie bym się pobawił. Nie trzeba mieć specjalnego talentu, każdy posilony takimi wskazówkami potrafi wykonać coś pięknego, choćby potpourri z pończochy i suszonych skórek mandarynek. Taki prezent zachwyci każdego.

Jeżeli jednak nie masz stuprocentowej pewności, co do podarunku, dawaj karty do Sephory i Traffica i nie zagracaj ludziom domów niepotrzebnymi rzeczami. Im później będzie głupio to wyrzucić, kasa jest zmarnowana a planeta zaśmiecana.

Ja w tym roku obiecywałem sobie, że zrobię coś dla każdego, ale jakoś wystarczyło mi energii na jeden, reszta ma upominki ze sklepu. Przez pół roku malowałem obraz dla Zdzisławy. Nie żeby był taki pracochłonny, ale wena zanikała mi czasami na kilka tygodni. Obraz miał przedstawiać dziewczynkę na łące. Głowa, sukienka i tło poszło szybko, ale najgorzej było z kończynami. We wrześniu przyjechała do mnie siostra z mężem i oglądali niedokończony obraz. Ręce namalowane były do nadgarstków a nogi do kostek, bo okazało się, że nie umiem namalować dłoni i stóp. Izka szybko znalazła rozwiązanie:

- Tak zostaw

- Z kikutami?

- Pewnie, matce się spodoba

- Kaleka?

- Mhm, wzruszy się

- Paraolimpijka, tak jej powiemy

- No właśnie.

Nie chciałem jednak żeby Zdzisława budziła się codziennie patrząc na upośledzoną ogrodniczkę, więc w dłonie, których nie ma wepchnąłem jej bujny bukiet a brak stóp został przykryty najbardziej umajoną łąką na świecie. Ucieszy się.

Jest dopiero jedenasty, może uda wam się zrobić coś własnoręcznie, zobaczycie, jaką sprawicie bliskim radość. Może uda nam się, choć trochę zmniejszyć ten cyrk, który dzieje się w galeriach handlowych.

p.s.

Członków rodziny czytających bloga uprasza się o milczenie przy Zdzisławie w sprawie „Paraolimpijki”.

CO Z TO POLSKO?

Cały wczorajszy wieczór przysłuchiwałem się dyskusji o nowinkach technicznych i o tym, co już niedługo będzie w naszym zasięgu. Nie będzie już potrzeby nosić ze sobą laptopa, tabletu czy nawet smartfona z dostępem do internetu – do wszystkiego wystarczą nam specjalne okulary.

           

Okulary takie będą zawierać w sobie wszystko, podobno są już ich prototypy. Będzie w nich termometr, zegarek, kalendarz, nawigacja, telefon, dostęp do internetu, mapa sklepów i co jeszcze, komu przyjdzie do głowy.

       

     Wszystko, z czego korzystamy, zawsze pierwsze wykorzystywało wojsko. Więc jeżeli zwykły śmiertelnik dysponuję w tej chwili takimi gadżetami jak telefon komórkowy wielkości pudełka zapałek, z którego można połączyć się z każdym miejscem na ziemi, nawigacją satelitarną i samolotami odrzutowymi to, co armia rosyjska czy amerykańska musi w tej chwili wykorzystywać?

   

         Mają już pewnie takie kamery, które są w stanie monitorować nasze życie kompletnie niezauważalnie. Nie mam pojęcia, czego używają do komunikowania się i transportu, nie mówiąc już o broni, jaką muszą dysponować.

    

        Tak się wczoraj nakręciłem tym wszystkim, że śniły mi się bardzo dziwne rzeczy. Nie wiem czy cieszyć się z tych „ulepszeń” czy się ich bać?. Na pewno bardzo nam ułatwią życie takie okulary, ale nie wiem czy przez to nie będziemy już jak roboty?. To wszystko nie jest wcale takie odległe, jakby nam się wydawało, czy ktoś wyobrażał sobie dwadzieścia lat temu, że każdy, nawet dziecko będzie miał dzisiaj w kieszeni telefon?.

       

     Obudziłem się dziś, myślami ciągle jeszcze w przyszłości i zacząłem zastanawiać się nad innymi dziedzinami życia, jakie zostaną usprawnione. Jak szybko będziemy się przemieszczać, może tak jak w książkach Dana Browna?. Co wymyślą, żeby ułatwić życie niewidomym, albo głuchym?.

      

      Jak wysoko nie uleciałbym z tymi fantastycznymi myślami, zawsze na dół ściąga mnie twarda polska rzeczywistość. Dziś wizyta na poczcie.

     

       Jakim cudem taki moloch jak Poczta Polska ciągle działa w tak fatalnym stanie?. Na całym świecie urzędy pocztowe pracują normalnie, tylko u nas nie. Najbardziej boli to, że zmiany, jakich wymaga poczta nie są aż tak duże, tyle, że powinny być przeprowadzone uczciwie i konsekwentnie. Tam jednak z pokolenia na pokolenie wszystko się pogłębia. Przychodzi do pracy nowa pracownica i nikt nie trudzi się, żeby nauczyć ją uśmiechu i życzliwości dla klienta po drugiej stronie okienka, tylko nabywa chamowatych manier od starszych koleżanek, które zatrzymały się w czasie trzydzieści lat temu.

     

       Po co w nowych urzędach robi się po dwadzieścia okienek, jak czynne są najwyżej trzy?. Widział ktoś, żeby otwarte były wszystkie?. Nie wiem, co robią pozostałe pracowniczki, Graja w karty na zapleczu?.

      

      Najbardziej denerwują mnie podsumowania na koniec roku i te głupie komunikaty: „W ubiegłym roku na poczcie zaginęło dwieście tysięcy paczek”. Co to znaczy, że zaginęło?, jakoś w UPS nie giną, bo na każdym etapie transportu ktoś jest za paczkę odpowiedzialny. Dlaczego nie można powiedzieć, że ktoś te paczki zwyczajnie ukradł?.

      

      Listonosz paczek nie nosi, bo mu się nie chce, więc nawet jak siedzisz w domu wsadzi ci do skrzynki awizo, a na poczcie wmówią ci, że na pewno cie nie było, bo: „nasz pracownik był i nikogo nie zastał”.

     

       Jeszcze lepsze jest PKP. Tu już kompletnie nie wiadomo jak i u kogo dochodzić swoich praw. Nie wiem czy jest ktoś, kto potrafi powiedzieć z ilu spółek składa się cała ta firma. Na eurze obcokrajowcy nie mieli pojęcia, jaki bilet kupić i do którego pociągu wsiąść. Trudno się dziwić, skoro ja we własnym kraju nie wiem. Moja siostra wsadziła do pociągu swoje dziecko z biletem na przejazd Kalisz – Warszawa, ale po drodze konduktor chciał dziecko wysadzić, bo okazało się, że to na pociąg jeżdżący na tej samej trasie, ale inny.

     

       Zbliżają się święta, więc znowu na dworcach będzie cyrk jak w Bangladeszu. W pociągu relacji Warszawa – Wrocław, którym jadę do Zdzisławy ludzie podają sobie bagaże i dzieci przez okna. O tym, żeby usiąść nie ma już mowy, bo widocznie tak trudno jest przewidzieć, że w okresie świątecznym jest więcej podróżujących, a jeszcze bardziej skomplikowane jest, żeby dołożyć kilka wagonów więcej.

      

      Ten gorący okres na kolei poprzedzają rozmowy w mediach dotyczące usprawnień. Ostatnio w radio dziennikarka rozmawiała z przedstawicielką kolei, która zapewniała ją, że rozwój PKP i zmiany są ogromne. Na pytanie, co takiego zmieniło się w przewozach w tym roku, padła odpowiedź: „mamy nowe logo”. Jakby to była różnica dla pasażera czy okradną go pod takim czy innym znakiem graficznym. Mnie kiedyś jadąc przepustki przymarzł rękaw od kurtki do szyby. Żeby nie spóźnić się do jednostki, musiałem ten rękaw rozedrzeć i wysiadłem na czas. Ale to pewnie, dlatego, że jechałem jeszcze pod starym logo.

      

      Nie wiem, po co w naszym kraju te ciągłe dyskusje dotyczące nowatorskich usprawnień życia, jak nie potrafimy ogarnąć tych najprostszych rzeczy. Całe życie śmialiśmy się z Czechów, którzy są przynajmniej pięćdziesiąt lat przed nami. Nikomu tam nie przeszkadzają związki partnerskie czy marihuana, nie mają Smoleńska i służby zdrowia, gdzie nie można się dostać do żadnego lekarza. Mają za to uśmiechniętych ludzi i bardzo fajną telewizję. Teraz to oni mogą się z nas śmiać.

      

      Tak jeszcze wracając do tych okularów, to mam nadzieje, że jednak za mojego życia nie wejdą do powszechnego użytku. Jakby wyglądało gdybym szedł sobie po Nowym Świecie w czymś takim?

Jest słoneczny jesienny dzień a ja maszeruję sobie po ulicy z tym wyświetlaczem przed oczami. W lewym górnym rogu wyświetla się komunikat: „ Za trzydzieści metrów cukiernia Blikle, dziś w promocji pączki, pięćdziesiąt metrów dalej kobieta sprzedaje porzeczki, kwaśne. Nagle miga słuchawka w prawym górnym rogu, matka dzwoni, te urządzenia są oczywiście kompatybilne i ona doskonale widzi na swoich, to, co wyświetlane jest u mnie:

- Cześć synek, uważaj kałuża zamarznięta przed tobą, ale u was ładna pogoda, takie słońce. Zatrzymaj się i wejdź do tego sklepu po lewo, bo chce zobaczyć tę apaszkę z wystawy i kurtkę rozepnij, przecież ci gorąco.

Znane są jej oczywiście wszystkie parametry dotyczące mojego ciała.

- Ty mało dzisiaj zjadłeś, ale za to pospałeś sobie, co?, nie widzisz, że masz zupełnie różną temperaturę stóp i głowy. Na nogach grube skarpety a głowa goła.

Znany jest jej także grafik mojej pracy i treningów, więc nic już nie można ukryć.

- Przyspiesz dziecko trochę, bo nie zdążysz na tramwaj, zresztą lepiej zwolnij, bo on jedzie cały zapchany. Jaki ty masz niski poziom tlenu, nos wydmuchaj.

W tym czasie na górze po środku miga czerwony kwadracik: Użytkownik Izabela Laskowska skomentowała twój status na Facebooku. A w dolnym po lewej stronie zielone kółeczko: Już za trzy dni rocznica ślubu rodziców. W dole wyświetlacza leci migający na żółto pasek: do świąt pozostały dwa tygodnie, nie masz jeszcze prezentu dla siostrzeńca i szwagra, wieczorem będzie padał deszcz, nie zapomnij kupić soli i papieru toaletowego, nie masz już czystych skarpet…

Nie wiem czy ja chcę dożyć takich wynalazków.

p.s.

W Uniwersamie na Grochowie jest nowy praktykant. Chłopak ma prawie dwa metry wzrostu i jest strasznie chudy. Ma za to bardzo głęboko osadzone oczy i nie widać mu wcale białek tylko takie ciemne brązowe oczy. Nachyla się nad ludźmi i mówi niskim głosem: „Zapraszam do promocji soków”, dzieci się go boją.

Ja nie jestem specjalnie utalentowany w fotografowaniu, ale jak ktoś z was robi zdjęcia to namówcie go na sesje, bardzo ciekawa twarz. Dzisiaj ubrali go w strój mikołaja i rozdawał krówki. Sam się go boje, ale krówkę wziąłem.

TELEWIZJA KŁAMIE… TAK JAK RADIO I GAZETY

            Uwielbiam telewizję. Mogę oglądać non stop. Nie jestem jednak bezkrytycznym gapiem i to, co się ostatnio stało ze srebrnym ekranem zmusiło mnie do buntu. Mój telewizor będzie teraz coraz częściej wyłączony. To, że skończyła się jesienna ramówka bardzo mi to ułatwi.

         

   W porannych programach sama chała. Zawsze miałem problem z nadążaniem za strumieniem informacji, jaki leci bez ładu i składu, ale teraz to już przesada. Wkręcam się w każdy przekazywany temat, tylko jak to zrobić, kiedy w jednym momencie mówią przy stole o stwardnieniu rozsianym z nieszczęśliwą rodziną i ja płacze, po to, żeby za chwilę ich olać, bo musimy przenieść się do kuchni gdzie wesoły, kaleczący język polski młody chłopak miesza breje w garnku.

          

  Wejścia korespondentów są jeszcze bardziej wkurzające. Czy oni myślą, że my nie widzimy, że poustawiani dookoła statyści zaczynają się ruszać dopiero, kiedy wypowiedzą pierwsze słowo?. Czy ja się zrobiłem uważniejszy, czy to zawsze było tak żenujące?.

          

  Goście, to stały zestaw tych osób, które nie mają, co robić i łażą po porannych programach w charakterze ekspertów od wszystkiego. Eko mama, sexi mama, fashion mama, dodatkowo zapraszane wymiennie. Czy kiedyś szanująca się aktorka, Tyszkiewicz, Andrycz czy inna Kwiatkowska wstałaby o szóstej rano, żeby już o dziewiątej siedzieć umalowana i opowiadać o tym jak gotuje się ryż?. Aktorka była aktorką. Nie chodziła po telewizjach, żeby opowiadać jak tanio i ekologicznie się ubrać, bo to wiemy sami, ona była po to, żeby ją podziwiać. W tych wszystkich fantastycznych kreacjach i biżuteriach, czasami na rauszu, zajmowała opinię publiczną snuciem domysłów na temat swoich romansów i przygód a nie dietą.

           

 Teraz prym o poranku wiedzie Reni Jusis, niegdyś znakomita pieśniarka teraz ekspert od wszystkiego. Bawiłem się przy jej przebojach na szkolnych dyskotekach a teraz mogę tylko słuchać jak robi korale z fasoli. Kiedy ostatnio na nią trafiłem mówiła jak szkodliwy wpływ na nas i na dzieci ma telewizja, dlatego zrezygnowała z kablówki. Nie przeszkadza jej to jednak przyłazić do studia trzy razy w tygodniu.

          

  Mają jednak sposób, żeby oglądać ten cholerny program, bo pokazywane, co chwila zwiastuny zapewniają, że najlepsze jest na koniec. Dziś znowu czekałem jak osioł, bo zapowiadali Edytę Bartosiewicz. Nie wystąpiła jednak na koniec, bo pewnie się wkurzyła i nagle pojawiła się w środku programu. Uwielbiam ją. Kibicuje jej powrotowi i czekam na nową płytę, ale jakbym wiedział jak głupie pytania będą jej zadawać wyszedłbym z domu wcześniej.

         

   Dowiedziałem się, że niedługo będę mógł pójść na jej koncert. Nareszcie. W dodatku w Warszawie. Sprawdziłem jednak cenę biletu i mi się odechciało. Nie żeby nie była tyle watra, ale nie mogę zrozumieć, dlaczego bilet na międzynarodowe gwiazdy takie jak Gossip czy Pam Ann, nawet w małych klubach kosztują około stówy a za lokalną śpiewaczkę, choćby była genialna mam zapłacić sto sześćdziesiąt, albo jak na Kayah – czterysta?.

Kolejną rzeczą jest product pleacment.

Nie od dziś pokazuję się różne produkty w programach i serialach, ale nie w tak chamski i ostentacyjny sposób. Niedługo zbędne będzie przerywanie programu reklamami, bo tak naćkają nimi serial, że reklamodawców nie wystarczy. Głównymi sponsorami są teraz producenci soków, ciastek, leków na zgagę a także dostawcy prądu.

W dzisiejszym poranku, żeby jeszcze upchnąć pokazywanie soku, wymyślono „Kuchnię z sokiem pomarańczowym”. Poza tym, że do wszelkich możliwych naczyń pokrywających stół nalano soku, kucharze mieli pomarańczowe rękawiczki i fartuszki. Nie wiem, dlaczego nikt nie wpadł na pomysł ufarbowania na oranż Magdy Mołek, albo w ogóle ogolenia jej na łyso i wytatuowania logo producenta soku na połyskującej glacy.

Blond kreatorka smaku niedługo przyprawy Prymatu powpina sobie jeszcze we włosy. Jak w ostatnim odcinku dosypywała czegoś do garnka, usłyszała od właścicielki lokalu:

- Ja mam do tego lepszą przyprawę

- Wiem, ale tej też dosypiemy, odpowiedziała.

W Masterszefie dzwonią do rodzin z tabletu czy innego laptopa, w każdym razie dużo większego od normalnego telefonu i ze znacznie większą nazwą producenta owego ustrojstwa.

Doskonała sprzątaczka reklamuje już wszystko. Nie jest dziwne jak pokazuje produkty czyszczące, bo to nie razi, ale ostatnio reklamowała nawet krople do oczu. Zrobione to było wyjątkowo bezczelnie. Do domu przyszła jedna z trolic – bohaterka odcinka:

- Ojej Gosiu, jaka jestem zmęczona

- Pewnie cały dzień pracowałaś?

- Och tak, na oczy nie widzę

- Tak się składa, że mam tu krople.

Jakby tego było mało, zaraz po tym dodatkowa informacja. Porada domowa:

„Jeżeli wyjeżdżasz na wakacje, w twojej kosmetyczce nie może zabraknąć kropli do oczu, a jeśli nosisz szkła kontaktowe najlepsze będą te oto praktyczne małe opakowania jednorazowych soczewek”. Obowiązkowy zoom na nazwę produktu, tak, że zobaczyłby go nawet ślepy.

 Soki upadające w serialach, żeby pokazać, że nie są w szkle czy łatwo rozpakowujące się ciastka o ile nie są podstawione pod sam obiektyw kamery to ich nazwa powtórzona jest osiem razy, żeby koniecznie zapamiętać.

Nie tylko telewizja tak na mnie ostatnio działa. Radio wkurza mnie równie mocno.

          

  Odkąd pamiętam słucham Radia Zet. Lubiłem tę stację za Monikę Olejnik, Janusza Weissa i teraz już nie pamiętam, za co jeszcze. Jak słucha się tak jak ja jednej stacji przez dwanaście godzin w pracy to puszczane przez nich trzydzieści piosenek zna się na pamięć. Zetka puszcza tylko wyselekcjonowaną grupę wykonawców i kilka starych kawałków dla kontrastu, niestety od lat te same. Nie istnieje dla nich Maanam, Rodowicz czy choćby Doda, nie mówiąc już o Disco Polo, którym podobno według nowego kanału TV naród się zachwyca. Skoro ludziom się to podoba, to, dlaczego tego nie ma, dla kogo jest radio?.

Podobnie było z piosenką na Eurze. Ludzie zdecydowali, że chcą słuchać zabawnych staruszek zamiast przynudzającego Gawlińskiego, co nie było po myśli rozgłośni i sponsorów, więc babcie olano i nikt tego nie puszczał, nawet w strefie kibica.

Gazety, tzn. ulubione przeze mnie „lepsze szmatławce” też mnie zawiodły.

„Party”, „Show”, „Flesz” są robione przez te same osoby. Lubię na początku tygodnia pooglądać kolorowe zdjęcia ładnie ubranych ludzi na imprezach na błyszczącym papierze. Nie przeszkadzało mi, że czasami te zdjęcia się powtarzają, gazeta kosztuje dwa złote, więc mniej niż sok z marchewki, artykułów nie czytam, bo głupie, a mam jeszcze krzyżówkę. Bardzo ucieszył mnie nowy tytuł, niejaka „Grazia”. Wystarczy ją przekartkować, żeby zobaczyć, że tworzą to dokładnie te same osoby, co trzy pozostałe.

Czy w czterdziestomilionowym kraju nie ma kreatywnych ludzi, żeby stworzyć z nich redakcje nowego pisma, po to by mogło konkurować z innymi?. Okazuje się, że tylko dwie osoby mogą oceniać styl ubierania się gwiazd, więc jak w jednej gazecie się wypowiedzą a w drugiej potwierdzą to, co sami napisali to jeszcze zaproszą ich do telewizji, żeby mogli utwierdzić ludzi w przekonaniu, że mieli rację.

To pojmowanie mody też jest oryginalne. Na każdej stronie powtarza się, że najważniejsze to czuć się dobrze w tym, co ma się na sobie i nigdy nie dopuścić by być przebranym. Nie przeszkadza to jednak publikować, na co drugiej stronie tak zwanego must have miesiąca, bez którego będziemy wyglądać jak dziady.

Zamierzam zaprzestać dokładania do tego procederu moich czterech złotych tygodniowo. Pozostanę tylko przy kupowaniu codziennie Wyborczej i raz w miesiącu Logo i In Style, które jako jedyne trzyma poziom, choć zmieniono w nim genialnego redaktora naczelnego. Te dwa tytuły porzucę dopiero, jak w Polsce pojawi się Vogue.

Wtedy postaram się tam o pracę, choćby dobroczynnie i udowodnię, że czytanie od piętnastu lat wszystkiego kolorowego daje znakomite efekty.

p.s.

Jedynie książki nie zawodzą.