niedziela, 14 października 2012

PAMIĘTNIKI Z WAKACJI – PARYŻ



Nie jestem Elżbietą Dzikowską, Wojciechem Cejrowskim też na szczęście nie i nie mam do porównywania całego świata, ale z tego, co do tej pory widziałem największe wrażenie zrobił na mnie Paryż.

Z okazji trzydziestych urodzin do Paryża zabrał mnie kolega, On był tam już kilkakrotnie, ale jeżeli wychodził z hotelu to tylko do baru i nigdy niczego nie oglądał. Plan był taki, że Michał zaprasza mnie na weekend a ja mam przygotować plan, co i gdzie będziemy zwiedzać.

Inny mój kolega – Krzyś, Paryż zna tak jak ja Złote Tarasy, więc przed wyjazdem porysował strzałkami mój przewodnik. Przygotował trzy trasy na trzy dni, tak żeby zobaczyć jak najwięcej w krótkim czasie. Ulepszył Pascala.

Michał jest idealnym kompanem do takich wyjazdów. Wstaje bardzo wcześnie a kładzie późno, dzięki czemu nie traci się czasu. Prawie wcale się nie odzywa a słucha, więc ja mogłem gadać non stop. Jeśli wystarczająco często dostaje pić i jeść w ogóle się nie męczy, dlatego mogliśmy łazić bez przerwy. Dodatkowo ma bardzo długie nogi i jego normalny krok ode mnie wymaga już truchtu, ale byłem nakręcony pięknym miastem, więc dreptałem przy nim niczym Cypisek za Rumcajsem.

Wyjazd przygotowany był na wypasie. Lecieliśmy Air France, więc klimat mogliśmy poczuć już na pokładzie dzięki pięknie mówiącej załodze. Każdy tylko z małym plecakiem i dowodem, więc wszelkie odprawy przeszły błyskawicznie.

            A propos dowodu. Teraz wcale jego posiadanie mnie nie cieszy, ale kiedy przyszedł dzień, że miałem go odebrać byłem tak wcześnie, że czekałem aż otworzą ratusz w Kaliszu. Tak podniecony posiadaniem dokumentu idąc do domu zapisałem się do dwóch bibliotek. Chciałem się jeszcze gdzieś pochwalić, więc odwiedziłem moją ciocię, która pracowała na poczcie. Ona dowód obejrzała i poleciła mi podejść do okienka, tam siedziała bardzo miła pani

- dowód poproszę
- proszę bardzo
- bardzo ładny dziękuję








Ale o Paryżu. Najważniejszym miejscem natychmiast po przylocie były miejsca kultu. Wierzymy, w co innego, ale z szacunku sobie towarzyszyliśmy. Michał wyznania naleśnikowego usiadł przy pierwszym stoliku na Champs Elysees i zaczęliśmy do tego od buteleczki białego wina, bo upał przywitał nas ostry. Generalnie nie piliśmy nic innego, co kawałek podczas tych marszy zatrzymywaliśmy się w knajpach w stylu filmu Amelia, z kioskiem z tytoniem w środku i piliśmy lodowate wino z gazowaną wodą.

Następnym krokiem było odwiedzenie mojego kościoła, głównej siedziby Diora. Michał jest markowym ateistą, więc mijane po drodze szyldy, takie jak Louis Vuitton, Chanel, Hermes czy Louboutin (w Paryżu jest męski) nie robią na nim żadnego wrażenia.

Kiedy przekroczyłem drzwi do tej kaplicy poczułem się jak Dorotka mówiąca: och Toto, chyba nie jesteśmy już w Kansas. Michał przyznał, że podziurawione kaszmirowe szaliki nie robią na nim wrażenia, ale po raz pierwszy źle się czuł mając na sobie trampki. Widać umie uszanować inne religie.

Ludzie uważają, że to płytkie tak się jarać sklepami w marmurze i byle drobiazgami, do których przyczepione są metki. Ja mogę być bardziej niż płytki, mogę być nawet wklęsły, żeby tylko móc tam kupować. Nie żartuje mówiąc, że dzieła pokazywane w niektórych tych salonach mogą konkurować z obrazami w Luwrze. Ta sztuka jest nawet większa, bo nie wisi na ścianie, ale jest używana. Jak ktoś widział buty robione przez LV, wie o czym mówię.

Po modlitwie poszliśmy do hotelu. Tu zwariowałem już całkiem. Michał przygotował wszystko na najwyższym poziomie. Hotel stał obok Luwru, z pokoju na ostatnim piętrze widziałem dachy budynków i oświetlone wzgórze Montmartre. W łazience był balkon, po którym można było spacerować z papierosem w czasie, kiedy woda lała się do wanny wielkości basenu dla dzieci.

Następnym przystankiem miał być sklep Abercrombie. Michał chciał kupić tam perfumy. Idąc po ulicy stwierdził, że chyba ma świra, bo już czuje ten zapach. Okazuje się, że wszystko było z nim ok, sklep rozpyla perfumy na ulicy, żeby do nich wejść. W ogóle jest mistrzem w taktykach sprzedaży. W sklepie jest ciemno i głośno jak na dyskotece, półnaga obsługa mówi do wszystkich na ty i można tam naprawdę zwariować.

Biegaliśmy od jednego miejsca do drugiego, fotografując wszystko, jedząc co chwila coś innego i zachwycając się widokiem modnych ludzi. Francuzi w odróżnieniu od na przykład Anglików jedzeniem cieszą się tak jak my i podniebienie w tamtejszych knajpach wariuje. Dlatego czas nam zwalniał tylko, kiedy jedliśmy, pozostały był prawie w biegu.

Przelatujący kilka razy nad głową A380, panna młoda w sukni Very Wang, wszechobecne rowery, takie jak nasze Veretolituto (też wymyślili tę nazwę, ani zapamiętać, ani powtórzyć) sprawiły, że byłem w siódmym niebie.

Wracając do hotelu zadzwoniłem do Krzyśka, że przewodnik na trzy dni przerobiliśmy w jedno popołudnie nie używając komunikacji, ani rowerów. Nie wierzył.

Kolejnego dnia zaliczyliśmy obowiązkowe sesje zdjęciowe na facebooka, takie jak opieranie się o Wieżę Eiffla czy Łuk Triumfalny a także zapuściliśmy się na Saint Germain, żeby zobaczyć Sorbonę.
Przed przyjazdem obawiałem się jak będę mógł o cokolwiek tu zapytać skoro podobno nikt nie chce mówić po angielsku. To bzdura. Większość ludzi mówi i bardzo chętnie pomaga. Rozmawiałem z taksówkarzami, kelnerami i raz z panią sprzedającą warzywa, która mówiła wyłącznie w języku francuskim, ale bardzo chciała pomóc

- excuse me where we find the Sorbonne?
- no english
- university? Sorbonne?
- no no
- Sorbon?, Sobą?
- aaaa Bąbą   uśmiechnęła się pani i wskazała budynek uczelni.

Zdarzały się także w restauracjach kelnerki, które po angielsku potrafiły powiedzieć tylko
- I’ll try my best, ale okraszały to takim uśmiechem, że wspólnie posilając się kartą i udawaniem zwierzątek z menu dawaliśmy radę składać zamówienia.

Nie brakuje w tym mieście także stałych elementów turystyki konsumpcyjnej. Wszechobecni panowie z metalowymi figurkami i breloczkami wieży, krzyczą za ludźmi

- where are you from?
- Poland
- och, ale tu wszystko takie drogo jeste
- exactly

Wracając wieczorem do hotelu stwierdziłem, że nawet bezdomni są tu atrakcyjni. Chyba, że był to zadbany koleś, który położył się na chodniku wracając z imprezy, ale skąd wziąłby worki szmaty pod głowę i do przykrycia?. Widać wszystkim miasto wysoko stawia poprzeczkę.

W hotelu się zmartwiłem, bo mój ajfon zwariował i nie dało się podzielić ze znajomymi wiadomością, że użytkownik Jakub Sobucki jest w miejscu Luwr.

Rozsmakowani w winach, mięsach i przede wszystkim serach, mniej zachwyceni osławionym pieczywem postanowiliśmy zaznać jeszcze tutejszych słodyczy. Cały ostatni wieczór poświęcony był temu, co z deserów oferuje nocny Paryż.

Wybrałem dla siebie słodką, prześliczną czekoladę. Michał zadowolił się jakimś białym ciastkiem z dziurką, marcepan chyba.
Cóż ta czekolada robiła z podniebieniem, istna gimnastyka buzi i języka. Nawet nie mam, co jest porównywać z czekoladami belgijskimi, choćby z tego prostego powodu, że w Belgii nigdy nie byłem.

W jednej z cukierni odwiedzonych tego wieczoru wszedłem do oszklonej palarni. Wszyscy spojrzeli na mnie i należało się przywitać, ale moja znajomość języka ogranicza się do kilkunastu słów i nie wiedziałem, co powiedzieć, dobry wieczór wydawało się nie na miejscu, więc starałem się przypomnieć sobie jak mówi się cześć?. Wszyscy się na mnie gapili, szczególnie jeden tęgi pan z wystylizowanym zarostem i silną opalenizną, wbity w koszulkę z napisem Jean Paul Gaultier, który rozciągał mu się na okazałym biuście. Dygnąłem grzecznie jak pensjonarka, mówiąc hello. Pan od koszulki uśmiechnął się szeroko

- americano?
- surely.

Powrót też obfitował w atrakcje, bo przez overbooking okazało się, że tylko jeden z nas może polecieć. Michał jest prawnikiem, więc po rozmowach z pracownikiem linii załatwił, że lecimy obaj, ale w różnych częściach samolotu.
Jemu trafiło się spokojne miejsce pomiędzy dwoma panami zajętymi lekturą, mnie przypadł fotel w gronie dwóch pań. Jedna mówiąca po francusku i angielsku, zaczytana w książce, druga gadatliwa, wracająca z pielgrzymki do Lourdes, władająca tylko polskim.
Pod koniec wizyty w Paryżu zaczęły mi rosnąć dwa ostatnie zęby i nie mogłem korzystać z dobrodziejstw oferowanych na pokładzie samolotu, sam lot też nie działa na rosnące zęby kojąco.
Stewardesa obsługę zaczęła od spokojnej pani pod oknem

- for you?
- white wine
- something else?
- ice please.

Ja podziękowałem za napoje i rogaliki, więc kolej przyszła na pątniczkę.

- for you?
- też wino chcę
- exscuse me?
- może by mi pan pomógł?  Warknęła w moja stronę tak jakbym był jej tłumaczem. Sam wściekły, że niczego nie mogę spróbować dla świętego spokoju postanowiłem jej pomóc.

- for this lady also wine
- but i have only red
- jest tylko czerwone, mówię babie obok
- a ta pod oknem dostała białe!
- ale już nie ma
- to niech da czerwone
- red please
- a dlaczego mi nie dała lodu?
- lady wants ice.

Stewardesa uniosła tylko oczy do nieba i podała babie lód do czerwonego wina, do mnie się tylko uśmiechnęła.

Satysfakcję miałem ogromną lądując w warszawie, bo babsko od wina chyba strasznie bało się latać i na zniżający się samolot reagowała wzdychaniem i głupimi minami.

Jest jakaś sprawiedliwość na świecie.
















środa, 10 października 2012

PAMIĘTNIKI Z WAKACJI – UKRAINA


Rys historyczny
            Rok 1992 był dla mnie przełomowy pod wieloma względami.
Na weselu kuzynki Moniki, dzięki uprzejmości sióstr jej przyszłego małżonka przeszedłem inicjację alkoholową. Naturalnie zostało to uwiecznione na videle. Wchodzę grzecznie na salę w towarzystwie rodziców, ubrany w czarną koszulę w białe groszki i biały krawat – niczym Al Capone dla Zara Kids, po to, żeby kilka chwil później z rumianym licem siedzieć za karę między rodzicami.

Zgodzili się puścić mnie z tego stolika, tylko, dlatego, że chciałem dla Państwa Młodych zaśpiewać. Z perspektywy czasu widzę, że pijany byłem nadal

Była raz kózka rogata, biała,
która na łące sobie skakała.

Ref. Mam ciu-ciu, ma-lu-ciu,
tyr-cin-ki, do-ra-bin-ki,
hop-sa-sa, dy-ry-da-sa,
sobie skakała…

W szkole też nie było łatwo. W piątej klasie dochodzą przedmioty ścisłe, które do dziś zrywają mnie ze snu.

            Pamiętam jak w szkole średniej poszedłem do innej klasy zdawać fizykę na czwórkę i    tam siedział             mój wychowawca i same dziewczyny. Dał mi zadanie z soczewkami, którego nie mogłem ogarnąć, więc odwróciłem się szukając podpowiedzi na       pyzatych twarzach przaśnych panienek. Nic tam nie znajdując przeniosłem wzrok na wychowawcę, który z uśmiechem wycedził:
          
  - krawcowe.

Był to także bardzo atrakcyjny rok pod względem turystycznym. Na własne życzenie poszedłem na pielgrzymkę do Częstochowy, ale o tem potem. Pojechałem z rodzicami na wczasy do Ślesina, a także dzięki uprzejmości Taty i Solidarności na obóz, na którym w konkursie piosenki wygrałem aparat na mikrofilmy i wyjazd na Ukrainę.

Ależ byłem rozśpiewany tego roku.

Ukraina

Bardzo duże podniecenie towarzyszyło temu wyjazdowi. Sąsiedzi opowiadali Zdzisławie, że Bóg wie, co się tam dzieje, ale nic nie było w stanie zatrzymać mnie przed zobaczeniem świata za granico.

Załatwienie szybciej paszportu było dla mojej Matki zadaniem na jeden telefon, więc nic już nie mogło stanąć na przeszkodzie, żeby Kuba obieżyświatem został.

Z piętnastoma dolarami i paszportem w torebce na szyi Rodzice odprowadzili mnie na autokar. Spakowany przez Zdzisławę mógłbym pojechać rowerem dookoła świata nie obawiając się o czyste koszulki i gatki, ale Ona zawsze mnie tak pakowała. Teraz zresztą sam tak robię.

Pierwsze atrakcje pojawiły się już na granicy. Kontrola paszportowa, bramki, przez które należało przejść i grzebanie w walizkach. Mnie trafił się pan o twarzy bez wyrazu, który w gumowych rękawiczkach rozgrzebywał misternie poskładane w moim bagażu koszulki. Mina zmieniła mu się dopiero jak wyjął worek z białym proszkiem

- co to jest?
- nie wiem
- jak nie wiesz?
- normalnie
- a to twoja walizka?
- tak

Delikatnie, jakby zajmował się bombą, zdjął gumkę zabezpieczającą worek i pośliniony palec wsadził do środka. Reakcji na smak byliśmy ciekawi obaj jednakowo, bo nasza wiedza na temat zawartości worka była żadna. To, co pokazało się na jego twarzy, powinno się umieszczać w encyklopedii pod hasłem „kwaśna mina”. Zaczął pluć i wpychać mi wszystko na nowo do walizki.
           
              Jak się okazało po powrocie, Mama zapakowała mi trochę Lanzy, bo nigdy nie wiadomo czy nie       zabraknie skarpetek i trzeba będzie przeprać.

Kamieniec Podolski, nasze miejsce docelowe, okazał się zwykłym szarym miastem. Jednak to, co go otaczało było już absolutnie niezwykłe. Całymi dniami zwiedzaliśmy stare zamki, obok których przepływały wielkie rzeki, może nie tak ogromne, ale ja miałem wtedy jedenaście lat i perspektywę trochę inną, zwłaszcza, że jedyną rzeką, jaką widywałem najczęściej była Kaliska Prosna, która kaczkom tylko nogi przykrywa.

Było tam dla nas przewidzianych mnóstwo atrakcji takich jak tunele czy jaskinie, które pokonywało się po kilka godzin. Zatrzymując się, żeby obejrzeć groty i podziemne jeziora. W jednym takim tunelu wpadliśmy na pomysł złapania się za ręce całą wycieczką i biegnąc pokonać go do końca. Nikt nie pomyślał wtedy, że zwisające z góry sople czasami trafiają się dłuższe. Niejeden łeb został tego dnia rozbity, ja na szczęście byłem wtedy niski.

Poza tymi atrakcjami wyjazd wyglądał zupełnie jak kolonie, które znałem już wtedy doskonale, bo jeździłem na nie co roku, od pierwszej klasy. Więc takie atrakcje jak zielona noc z malowaniem się pastą do zębów nie były dla mnie nowością i nie dałem się zrobić. Pierwszy raz natomiast zobaczyłem, że ludzie przyszywają innym różne rzeczy. Żeby nie zostać ofiarą tej zabawy, musiałem w niej uczestniczyć. Chłopakowi leżącemu na łóżku obok, przyszyłem spodnie od piżamy do prześcieradła. Satysfakcja była podwójna, bo ten chłopak był jakiś fajtłapowaty i nie dość, że nie obudził się podczas przyszywania, to szedł myć rano zęby z pięknym trenem ku uciesze wszystkich na korytarzu.
Gorzej mieli ci, których piżamy przyszyto do materacy.

Najważniejszym, codziennym punktem dnia była wymiana pieniędzy i wyjście na ogromny rynek. Zabroniono nam wymieniać więcej niż dwa, trzy dolary dziennie, żebyśmy nie mieli przy sobie tylu pieniędzy, bo to było podobno niebezpieczne.

Kiedy wchodziliśmy codziennie na to targowisko ludzie rzucali się na nas oferując swoje towary.
Gdybym był starszy, dołączyłbym do grupy, która obłowiła się tam wtedy w zegarki Omega i aparaty Zenit. Kupował wszystko, co było zrobione ze złota a także zdobione prawdziwymi kamieniami okazy białej broni. Ale, że nie dla zysków tam pojechałem a dla zabawy codziennie nabywałem arbuza i częstowałem dwie koleżanki, które to zabawę znalazły sobie jeszcze inną.

Obok targowiska z oszklonego wózka młody przystojny Ukrainiec sprzedawał drożdżówki. Bardzo go cieszyły codzienne odwiedziny dwóch adorujących go zagranicznych nastolatek. Nie miał pojęcia, co one do niego mówią, więc odpowiadał tylko uśmiechem, albo powtarzał tak. Któregoś razu okazało się, że towarzyszy mu kolega. One jak zwykle zaczęły

- cześć, z kolegą dzisiaj stoisz?
- (uśmiech)
- a może to twój chłopak?
- (uśmiech)
- on wygląda jakby miał małego, u ciebie też słabo ze sprzętem co?
            - panie to się tu chyba dobrze bawią od kilku dni, prawda?, nagle odezwał się kolega.

Wieczorami urządzano dyskoteki, na których głównym hitem były „bielyje rozy”. Różne tam były jeszcze atrakcje, ale nie dla mnie, ja byłem szczawiem i wolałem tańczyć w towarzystwie koleżanek od Ukraińca, szpanując adidasami mojej siostry.

Wyjazd

Kiedy większość była już obłowiona we wszelkie dobra ja dopiero postanowiłem nabyć upominki dla najbliższych. Te wszystkie złote ozdoby nie przypadły mi do gustu, uwagę moją natomiast zwróciły:

Dla Taty, skórzana aktówka utwardzana chyba dyktą, zamykana na szyfr
Dla Mamy, drewniany świecznik trójramienny, bogato zdobiony - wypalarką
Dla Siostry, długie do ramion kolczyki „pompony” w kolorze srebra (nie mylić z kruszcem)
Dodatkowo dla wszystkich  - arbuz.

Czegóż chcieć więcej?.

            Zostało mi jeszcze sporo pieniędzy i nie wiedziałem, co z nimi zrobić. Nie byłem na tyle mądry, żeby wydać je na cokolwiek, ale nie byłem też na tyle głupi, żeby wieźć je do Polski, gdzie ich wartość była kilkukrotnie niższa. Dorwałem jakieś bawiące się na ulicy dziecko, wpakowałem mu do kieszeni wszystkie banknoty i kazałem zanieść do domu.

Kiedy siedzieliśmy już wszyscy w autobusie pod drzwiami zrobiło się zamieszanie. Jakieś ukraińskie małżeństwo starało się dostać do środka, czemu sprzeciwiali się nasi wychowawcy. Nie mogąc dostać się do środka zaczęli biegać wkoło autokaru. Na ręce u jednego z tych rodziców zobaczyłem chłopca, który dostał ode mnie kasę a teraz pokazuje na mnie palcem.
Zostałem poproszony o wyjście z autobusu.

Sceny rozegrały się tam dantejskie. Mężczyzna i kobieta na przemian klęczeli i wstawali, międzyczasie całowali mnie we wszystko i płacząc mówili coś po ukraińsku, ale nic nie rozumiałem. Wciskali mi do ręki reklamówki, wypełnione przyborami papierniczymi i plastikowymi zabawkami.

Okazało się, że to, co dałem ich dziecku było bliskie kilkumiesięcznym zarobkom na Ukrainie.

Przejazd powrotny przez granice też nie był różowy. Ja z drewnianym świecznikiem zostałem tym razem odprawiony raz dwa. Pozostali mieli dokładnie przeszukiwane walizki, z których zabierano, wszelką białą broń oraz karty z gołymi babkami, za którymi ci nastoletni chłopcy ubolewali bardziej niż za sztyletami zdobnymi w rubiny.

Na koniec autobus musiał przejechać przez metalową bramę, troszkę tylko szerszą od auta i straszyli nas (chyba), że jak się o to otrze to porazi nas prąd.

Kiedy autokar zaparkował na kaliskim starym rynku zaczęło się wywlekanie toreb i powitania ze stęsknionymi rodzicami. Po mnie nikt nie przyszedł.

Kalisz to wprawdzie nie Londyn, ale do przejścia miałem jednak kilka ulic. Objuczony swoją walizką i aktówką dla Taty, ze świecznikiem w drugiej ręce i arbuzem, nie było łatwo iść.
Pod blokiem zobaczyła mnie Zdzisława

- a co ty już przyjechałeś?
(chyba wyczuli te upominki wcześniej)

p.s.
Skończyłem czytać bardzo przejmującą książkę o Akowcach i ich zezwierzęceniu. Cała opowiadana przez narratora, głównego uczestnika działań jest absolutnie poważna.
W jednej ze scen bohater zastanawia się, jakim cudem niższy i brzydszy od niego kolega wyrywa laski bez specjalnego wysiłku, co tłumaczy mu wieśniaczka Helenka:
„Może tam i głowa jest pastusza, ale za to spód ma on gospodarczy”.

APTEKA


Za Gazetą Wyborczą: „10 października to Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego zwany niegrzecznie, choć popularnie Dniem Świra”.
LOT dla odmiany dzień dzisiejszy nazywa Szaloną Środą.
Choroby, także psychiczne nieodłącznie wiążą się z lekami. 

Za asortyment, jaki oferują apteki teoretycznie powinienem je lubić, ale od kiedy Siostra wysłała mnie w wieku lat dziewięciu po podpaski i musiałem je kupić przy całej kolejce a teraz dla rozrywki okupują je staruszki - serdecznie tych miejsc nie znoszę.

W aptece pod moim domem drzwi skrzypią tak, że po dwóch minutach w środku można dostać szału. Wewnątrz w dwóch okienkach obsługują panie, które bardzo się nie lubią. Kolejka jest jedna.
Stoję za starszym panem już dobre dziesięć minut, bo co chwila ktoś wpada bujając piszczącymi drzwiami ja tylko o coś zapytać

Pan przede mną, ustawiony jest już do okienka po lewo, ale pierwsze zwalnia się prawe, łapię go za łokieć, wskazując właściwe.

Farmaceutka, do której skierowałem starszego pana wychyla się zza niego i pokazuje mi, pukając się w głowę, że chyba chciała, żeby obsłużyła go jej koleżanka.

Pan rozmawia z nią bardzo głośno

- witamina E w kropelkach, czopki glicerynowe i Akard!!!
- nie jestem głucha
- co?!
- głucha nie jestem!
- to niech pani mi to poda.

Tymczasem w drugim okienku

- pani magister, a pani by to poleciła?
- nie wiem, ja tego nie używam
- ale jakby pani używała, to to jest chyba najlepsze co?
- nie wiem
- ale zgodzi się pani, że opakowanie ma najładniejsze?
- czy ja wiem…

Drzwi nadal skrzypią, co chwila, bo rotacja tam jest jak na przystanku pod Forum. Wreszcie moja kolej

- słucham
- chciałem zrealizować receptę
- pan da
- co to jest za ulica AWP?
- Aleja Wojska Polskiego
- pan się nie dziwi, ja tego nie pisałam
- ja też nie
- niby lekarze a jak gryzmolą
- …wie pan co, ale nie ma tego leku, niech się pan nie denerwuje
- ja jestem spokojny
- to, po co panu Xanax?
- proszę mi oddać tę receptę, a Bodymax Sport jest?
- ale to już jest zupełnie na coś innego
- wiem, jest?
- nie, też nam brakło, mogę zamówić
- nie trzeba, do widzenia
- do widzenia i miłego dnia dla pana.


p.s.

Jeszcze przez dwa dni w galerii Test na Marszałkowskiej można oglądać prace krakowskiej studentki Katarzyny Kukuły. Polecam bardziej od Xanaxu.

Na zdjęciu napis z parkingu strzeżonego obok mojego bloku.

niedziela, 7 października 2012

BIEGNIJ WARSZAWO 2012


Ależ to jest genialna impreza. Jak co roku ludzie stawili się uśmiechnięci pomimo nienajlepszej temperatury.

Kombinacji strojów do koszulki startowej miałem chyba ze cztery, od spodni od dresu, poprzez termorajtki aż po krótkie spodenki. Po oględzinach pogody zdecydowałem się odsłonić jednak łydki, bo ta koszulka nie ma dekoltu z żadnej strony, więc nie polecę jak zakonnik.

Zagrzewający w tym roku do boju, zespół weselny był strzałem w dziesiątkę. Bardzo to wszystko brzmiało warszawsko, pomimo greckich przebojów. Biegacze fantastycznie bawili się już na rozgrzewce.
Podział uczestników na Lewo i Prawobrzeżnych też jest świetnym pomysłem na wzmocnienie rywalizacji, choć wsparcie na trasie było bez znaczenia na pochodzenie. Ktokolwiek zwolnił, był przez innych wspierany klepaniem po plecach i oklaskami.

Humor przy odszukiwaniu się w tłumie też jest super, wszyscy wpatrzeni w Irenę Szewińską z pistoletem i ktoś odbiera telefon

- jestem w tłumie, mam czarną koszulkę

Dzieci z banerami zrobionymi kredkami o treści: „Kiedy mama finiszuje to Martyna się raduje”, czy „Biegnijcie, już tylko kawałek” są wspaniałe, ja się wzruszyłem, ale to nie nowość. Są także takie jak: „Czterdziestka to nie wyrok” albo „GO Asia GO Ania GO Andrzej” i dają kopa.

Ja w tym roku pomimo wyselekcjonowanemu doborowi muzyki trochę skisiłem. Trzy razy złapała mnie kolka i musiałem maszerować, ale pomimo tego i kilku kilogramów więcej niż rok temu czas 55: 36 nie jest chyba najgorszy.

Mottem mojego biegu okazało się „Hold back tears move in the right direction”, ale dobiegłem. Piękne są też wypisywane na koszulkach maszerujących intencje biegu: “Dla Mamy”, „Na zdrowie” czy “Dla alkoholików” – dziękujemy, Wasze zdrowie.

Dzieci wyciągające ręce na trasie, żeby przybić im piątkę dają power. Przynajmniej takim miękkim waflom jak ja.

Obiecuje, że w przyszłym roku przygotuję się lepiej i złamie czas pięćdziesięciu minut. Dziękuję także tym pięknym łydkom w czarnych podkolanówkach z napisem Adidas – byłyście dla mnie tym, czym jest fejk zając dla hartów na wyścigach.

Okazuje się, że nie jest to tylko impreza dla szczupłych, FAT POWER!.

W domu telefon

- cześć Biegnij Warszawo, dałeś rade?
- tak, ale czekam na wynik
- nie przeziębiłeś się przy tej temperaturze?
- trochę boli mnie gardło, ale mam już gorącą kawkę i leże pod kocem
- to Leż Warszawo.

p.s.
Gratuluję Spartanom, to, co robicie dla dzieci jest super, do zobaczenia za rok.

p.s.2
Blog przekroczył 10.000 wejść, Dziękuje WAM bardzo silnie.