poniedziałek, 24 września 2012

ŚLUB JAK Z GAZETY


Pojemność mózgu kobiety została dokładnie zbadana i okazuje się, że
- 10 % zajmują informacje wyniesione ze szkoły
- 40 % zajmują informacje wyniesione z seriali i czasopism
- pozostała część (około 4 GB) to video z wesela.

Taka Ola Kwaśniewska musi przeznaczyć pewnie trochę więcej RAMu, żeby zarejestrować swoje. Rozmach takiego kalibru wystarczy nie tylko samym Państwu młodym do opowiadania znajomym, ale i głodnemu igrzysk ludowi. W końcu nie na każdym weselu śpiewa Kayah.
Pod kościołem stawiły się tłumy czytelników Super Ekspresu i Faktu, żeby swoją komórką uwiecznić ślub stulecia (chyba już piaty w moim życiu). Po czym stratowane staruszki żaliły się, że widziały tylko czubek głowy w welonie a później je zepchnięto.

 Po co się stara babo pchasz, ja się pytam?. To jest niebezpieczne. Czy tacy ludzie nie mają bliskich, żeby im zwrócili uwagę?, Wy byście pozwolili swojej Babci pchać się w tratujący tłum?.
Przy zeszłorocznych ekscesach pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu też było widać energiczne pełne pasji staruszki, które miękły i traciły werwę, kiedy tłum wmontowywał je w barierki. Chore.

A już najbardziej bawi mnie to, że dla tych ludzi kompletnie nie ma znaczenia, w jakiej sprawie się gromadzą. Na manifestacji promującej „Tradycyjną rodzinę” dziennikarze zaczepiali uczestników

- dlaczego Pan tu dzisiaj przyszedł?
- żeby Żydów i Masonów wywalić z polityki.

Pod kościołem na sobotnim ślubie też były kamery, które pokazywały, że znakomita część ludzi w tłumie nawet nie ma pojęcia czyja to uroczystość.

- przyszły Panie zobaczyć parę młodą?
- tak, ale nie mogłyśmy się dopchać
- a czyj to jest ślub?
- młodej Kwaśniewskiej
- i kogo?
- Księcia Kefirów
- kogo?
- bardzo bogatego muzyka.
- ale jak On się nazywa?
- Panie, Ona ich tylu miała, że kto by to spamiętał.

Jak się posłucha, co ludzie zapamiętują z tych głupich gazet to może lepiej by było, gdyby nic nie czytali?
W sobotę rano w kolejce do kiosku pod moim blokiem stałem za kobietą, która najwyraźniej także lubi czytać

- dzień dobry, co dla Pani?
- Wróżkę, Detektywa, Gwiazdy i niech mi pani powie, co jest na okładce Śledczego?
- „Uważaj na księcia z bajki, oszuści matrymonialni atakują!”
(obie potaknęły głowami)
- to też niech mi pani dołoży, a program telewizyjny, jaki jest najdłuższy?
- dwa tygodnie
- od kiedy?
- od wczoraj
- niech stracę, wszystko poproszę.

Zastanawiałem się, po co Ona to czyta?. Albo jest asystentką Rutkowskiego, albo z zazdrości, bo sama już jest bardziej w wieku, kiedy mordują a nie gwałcą, to, po co jej te wszystkie historie?. Matrymonialni oszuści też jej raczej nie grożą.

Dyskusja o niskim poziomie czytania w naszym kraju też nietrafiona. Zapytana o przyczynę Maria Czubaszek mądrze odpowiedziała, że więcej ludzi pisze niż czyta. No, bo po co marnować drzewa na książki Kingi Rusin czy Kasi Cichopek, albo Ibisza?.

Lepiej już pisać bloga.

Niestety miała na sobie przypinkę „Nie czytasz, nie idę z Tobą do łóżka”, co raczej do sięgnięcia po książkę nie zachęca.

Ja sobotni wieczór spędziłem w teatrze Rozmaitości na genialnym Nietoperzu, a nie pchając się pod kościołem na ślub stulecia. A wracając do video z wesela, to od roku namawiałem moją siostrę żeby swoje wysłała do Wedding TV. Przy ostatniej wizycie w Kaliszu oglądaliśmy ten film. Przypomniałem sobie, że z kolczykiem w uchu, w zielonej marynarce instruowałem na tym weselu jak tańczy się macarene.
Nie wiem czy telewizja jest już na to gotowa, ale ja jeszcze nie.

p.s.

Po sobotnim spektaklu na wychodzących z teatru czekała kamera TVP. Pierwsza do udzielenia wywiadu wyrwała się laska w sukience wiązanej na szyi, która bardziej nadałaby się na palże, krótkiej tak, że gdyby uniosła ręce to pokazałaby pępek, pohaczonych czarnych rajstopach i botkach w błocie, które wyglądały jak kopyta. Jedynym elementem dekoracyjnym tej stylizacji był ogromny czarny siniak na ramieniu, ot tak, zamiast biżuterii

- podobał się Pani spektakl?
- bardzo
- coś zwróciło Pani szczególną uwagę?
- tyle jest ciągle w teatrach golizny męskiej a nigdzie nie widać kobiet.

czwartek, 20 września 2012

FEMINIŚCI


Zawsze uważałem, że jedynymi strażnikami prawdziwej męskości pozostały Dresy. Nie noszą rurek z zawiniętymi nogawkami, nie mają pojęcia jak ma na imię ich fryzjer a do TK Maxxa chodzą tylko po białe skarpety frotte.

 Niestety mój spokój o pielęgnowanie tradycyjnego lujostwa został silnie zachwiany. Na Pradze środowisko dresiarskie pod klatkami schodowymi zaczęło naśladować układy choreograficzne z YCD, co może budzić obawy. Gorzej sytuacja prezentuję się za Wisłą, bo tam dresiarskość zdechła już całkiem.
Dwóch dwudziestoparolatków w odzieniu z mikrofibry jechało ze mną tramwajem na targi motocyklowe, nie żeby mnie to interesowało, ale wystawcą był tam mój kuzyn, którego dawno nie widziałem. Panowie przez całą drogę konwersowali na tematy wszelkie, nie pominęli polityki i gospodarki

- …mordeczko my ratujemy strefę euro
- no a jak
- oni nam pierdolą, że kasa stamtąd leci a to już Kwaśniewski nawpłacał i teraz tylko oddają
- o widzisz bracie
- a tacy Grecy proszę ja ciebie to niech tu przyjadą zapierdalać to zobaczą, jakie mamy warunki, ty robisz u tego Kazimierza?
- robie
- i chuj masz za godzinę, a Oni tam chłopie o swoje walczą. U nas tylko górnicy umieją o swoje się bić
- aha
- śrubami proszę ciebie w rząd napierdalają i źle im nie jest a my musimy jebać
- chodź jebniem lepiej po browarze, bo mi kac łeb rozwala
I wszystko wydawałoby się zupełnie standardowe gdyby nie to, że wyjęli po butelce Somersby (w szkle).

Silnie zakorzenione w tradycji dresiarskiej są jednak Panny, które honoru bronią jak mogą (w Nich moja nadzieja). Jechały ze mną dwie w autobusie z mniej więcej czteroletnim dzieckiem.
Dziecko w postaci chłopca bawiło się pomiędzy przystankami guzikiem „STOP”, po wciśnięciu, którego wszystkie kasowniki w pospiesznych świecą na czerwono. Poza radością dziecka z uzyskiwanej iluminacji wciskanie nie miało żadnych konsekwencji, ponieważ na tej trasie nie było przystanków „na żądanie”. Siedzący za chłopcem i jego opiekunkami dziad był jednak poirytowany zachowaniem dziecka

- jak będziesz tak wciskał, to przyjdzie pan kierowca i będzie krzyczał.

Nie oglądając się za siebie, jedna z pań spojrzała na drugą

- chce ci się z chujem kłócić, czy go oszczać?
- pies go jebał!

Kiedy wzrok mój sięgnął przybrudzonych reeboków jednej z dam zauważyłem, że przytrzymują one puszkę Warki.
Uspokoiłem się. Tak sobie myślę, że jechały na Kongres Kobiet.

p.s.
Co to za zamieszanie z tym księdzem od kolan w śmietanie?. Jak idzie się na pielgrzymkę to przed Częstochową stoi umazana czymś baba pod mostem i tych, którzy idą po raz pierwszy całuje.
Widać całowanie umazanych to taka tradycja w kościele, lepsza śmietana na księdzu niż smar na babie (chyba, że to Martyna w Playboyu).
Kościół też otwiera się na nowe.

p.s.2

wtorek, 18 września 2012

RYCZ MAŁA RYCZ


Scena z filmu „Czułe słówka”, w której umierająca matka żegna się z dziećmi rozwali każdego, kto nie jest robotem, ale popłakać się na reklamie Orange potrafię tylko ja, ewentualnie ciężarne kobiety.

Nie wiem czy to swego rodzaju hobby czy forma relaksu, ale czasami mi lepiej jak pocieknę. Oczyszcza to jakoś, dosłownie też, bo nierzadko można sobie zasmarkać koszulkę. A jak jeszcze sobie człowiek przy tym kichnie to już zupełne katharsis.
Naprawdę niewiele mi trzeba do płaczu. Najsilniejsza jest muzyka, potrafię w trakcie odkurzania dywanu zauważyć, że łzy mi lecą a dopiero za chwile się zorientować, że w radio zmienił się utwór. Dlatego do opery rzadko chodzę, bo obawiam się o odwodnienie.

Nigdy nie wiesz gdzie polecisz

Czasami wystarczy mi jedna rzecz, innym razem połączenie kilku. Ale czasu i miejsca nie dam rady przewidzieć. Muzyka działa na mnie najbardziej. Zasłyszany kawałek sam powala a w odpowiedniej oprawie wizualnej to już dla mnie gwarancja potoku.
Są takie pewniaki muzyczne do płaczu jak:

Hymn (niekoniecznie nasz), w czasie olimpijskich dekoracji medalowych płakałem ze sportowcami wszystkich narodowości,

Kolędy, chyba ze względu na tę atmosferę świąteczną i szczęśliwych ludzi pokazywanych nawet na opakowaniach do kawy. Współczuję jednak tym, którzy pracują w marketach i przez trzy miesiące przed wigilią słuchają pięciu kolęd non stop. Po takiej dawce każdy urwałby łeb cioci intonującej przy stole Cichą noc,
Poszedłem kiedyś na świąteczne zakupy w Anglii i wróciłem czerwony na gębie smarcząc. W drzwiach przywitał mnie kolega
- coś ci się stało, dlaczego płaczesz?
- tam na moście stoją dzieci i śpiewają kolędy
- aha, to zrozumiałe.

Celina i hiszpańskie piosenki, Celina jest kanadyjską czy francuską pieśniarką i wzrusza rzesze ludzi ckliwymi tekstami, czyli tak komercyjnie, utwory hiszpańskie muszą mieć jakąś głębszą moc, bo nad jednym płakałem kiedyś przez dwa dni nie rozumiejąc tekstu a jak znalazłem tłumaczenie w necie to okazało się, że pierwsza zwrotka zaczyna się od słów: za tym wzgórzem zabito psa mego…

Ale jest jeszcze obraz, który wzruszyć potrafi tylko nieco słabiej od muzyki.

Świąteczny plakat w tramwaju „Nie wszystkie dzieci dostaną w tym roku prezent” sprawił, że musiałem ostatnie dwa przystanki iść pieszo, a bilbord ze zdmuchniętą świeczką i tekstem piosenki Z popielnika na Wojtusia zawrócił mnie z zakupów do domu.

Niezastąpiona w wyciskaniu łez jest telewizja.

Umówiłem się na piwo o dwudziestej. Idealny czas, żeby obejrzeć Fakty i zdążyć na tramwaj dowożący do ustalonego miejsca. Siedziałem już w butach i płaszczu na oparciu od fotela, gotowy do wyjścia.
Na moje nieszczęście pojawiła się informacja „z ostatniej chwili”: dziecko w Łodzi dzwoniąc po straż pożarną uratowało z płomieni rodziców, samo ginąc, no i dodatkowo puścili nagranie z tego telefonu.
Napisałem smsa, że na piwo nie przyjdę, wyjąłem z lodówki butelkę i usiadłem na podłodze. Rozpraszający mnie telewizor wyłączyłem. Siedziałem tak chyba dwie godziny.
Kiedy byłem dobrze już zezowaty i całkiem zapomniałem, z jakiego powodu płacze zjawił się mój współlokator. Zastał mnie siedzącego pod ścianą w płaszczu, butach i z butelką w ręce. Dobiegł i uklęknął obok mnie
- co się stało, dlaczego płaczesz?
-bo jestem taki nieatrakcyjny

Magia kina

Muzyka mnie wzrusza, obraz powala, więc wyobraźcie sobie, co się dzieje jak pójdę do kina.
Ci, którzy częściej bywają ze mną na wszelkich projekcjach wiedzą, że reaguję tak a nie inaczej i nie wolno mi przeszkadzać. Najbardziej nie lubię jak ktoś chce mnie uspokajać, albo, co gorsze wyprowadzać z kina. Dla jednych dodatkową atrakcją do filmu jest popcorn, dla innych nachosy, ja sobie smarkam.

Erin Brogovic
Poszedłem na ten film sam, jeszcze mieszkając w Kaliszu. W kinie było razem ze mną siedem osób. Nie chcąc zwracać na siebie uwagi (pierwszy raz w życiu chyba) opuchniętym ryjem, wychodząc włożyłem ciemne okulary.
Potknąłem się i zleciałem ze schodów, wszyscy podeszli mi pomóc.

Juno
Sporą grupą zajęliśmy prawie cały rząd. Siedziałem na końcu naszej ekipy, mając po lewej kolegę Tomka (po raz pierwszy ze mną w kinie), po prawej obce małżeństwo.
Jest tam scena, na której od płaczu się zapowietrzyłem, na reszcie znajomych nie robiło to żadnego wrażenia, ale Tomek przestał patrzeć na ekran i nie wiedział, co zrobić
- wszystko ok.?
- aha
- chcesz wyjść?
- nie, ja tak zawsze
Na to odezwała się kobieta w podobnym stanie, siedząca po prawej. Dała mi chustkę i złapała za rękę
- doskonale pana rozumiem.

Ekspres polarny (IMAX)
Kino trójwymiarowe nie służy płakaniu. Ubieramy głupie okulary, w których nikt dobrze nie wygląda. Twoi towarzysze zmieniają się nagle w członków zespołu Run DMC a jak spojrzysz za siebie zobaczysz atak spawaczy.
W seansie towarzyszył mi Dominik, który nie raz już widział jak silnie działa na mnie kino. Film ten traktuje o małym chłopcu, Bartku, który nigdy nie dostał prezentu. Od momentu, w którym noga Bartka skaczącego z łóżka przeleciała mi nad głową i z wrażenia się schyliłem, płakałem permanentnie. Teraz okulary, w Imaxie są bardziej rowerowe, wtedy były na gumce. Tyle mi się nazbierało w tych okularach, że musiałem z nich wylewać, tracąc sceny finałowe. Zaprawiony czy nie, kolega zaczął się mną przejmować.
Sytuacje uratowała kobieta, dwa rzędy za mną, bo nie tylko płakała, ale dostała ataku paniki zwracając na siebie uwagę wszystkich na sali. Uspokojony kolega wrócił do oglądania filmu, rzucając do mnie
- no tej to już nie przebijesz.

 Płacz, jako broń

Potrafię popłakać się na zawołanie, zawsze umiałem. Jako dziecko często wymuszałem płaczem różne rzeczy, kiedy brakowało mi argumentów.
Wysłano mnie na obóz harcerski gdzie jadło się z metalowych menażek i spało w namiotach. Ten rodzaj urlopowania zawsze był mi obcy.
Siedzące obok mnie dziecko zostawiło w metalowej misce sporo obiadu, więc jak skończyłem swój to go dojadłem. Okazało się, że właścicielka posiłku poszła tylko do łazienki (dziury w krzakach). Mogliśmy się dogadać, ale ona postanowiła rozedrzeć mordę na całą stołówkę (ławki pod dachem) i musiałem ponieść karę.
Ryczałem, żeby mnie oszczędzono, ale na nic.
Jakby wystarczającą karą nie było to, że musiałem się tam myć w misce, w namiocie, bez szamponu to miałem jeszcze spędzić całą noc w lesie i wrócić rano.
Szedłem przez ten las w mizernej bluzie i spodenkach, jak Łazarz. Życzliwi koledzy przypomnieli mi przed opuszczeniem obozowiska o wszystkich żyjątkach, jakie mogę spotkać w nocy, więc wiedziałem, że nie tyko nie zmrużę tu oka, ale najprawdopodobniej umrę.
Jak tylko z pola widzenia zniknęły mi namioty, zaszeleściło coś w krzakach. Pobiegłem, co sił w nogach przed siebie i wybiegłem we wsi. Lepiej spać na ławce przed sklepem niż w lesie, co ja Tarzan?. Żeby poprawić sobie nastrój udałem się do sklepu po Snickersa, tęsknota za cywilizacją wyła we mnie silniej w obliczu tej klęski.
Jak zawsze kontaktowy, wdałem się w rozmowę z miłą Panią, która okazała się życzliwą osobą, wrażliwą na krzywdę, bo nie pozwoliła małemu grubemu chłopcu zziębnąć na dworze i zaprosiła do domu.
Nakarmiła mnie konkretnie, położyła pod największą pierzyną, jaką w życiu widziałem i rano po śniadaniu podwiozła mnie bliżej obozowiska.
Czekała na mnie druhna – suka, której kretyński uśmiech nie opuszczał nawet na chwile
- i co Kuba, jak się spało?
- bardzo dobrze
- a wilki cie nie pogryzły?
- nie
- chcesz resztki ze śniadania?
- dziękuje, jadłem jajecznicę
- to chyba jajka z gniazda podkradłeś
Ten głupi uśmiech zszedł jej dopiero jak przedostatniej nocy oblałem jej namiot zagęszczonym sokiem owocowym i pokonując strach przeniosłem na łopacie i rzuciłem na to fragment mrowiska.

p.s.
Kupiłem ostatni tomik Szymborskiej. Należałoby zapłakać nad tymi, którzy Ją tak wydymali. Całe życie pilnie strzegła prywatności, na pytania: dlaczego mało publikuje?, odpowiadała – mam śmietnik. Pokazywała światu tyko to, co chciała.
Te dołączone skany jej zapisków są smutniejsze niż wiadomość o śmierci.
p.s. 2
Pryszcz mi taki idzie, że zmienił mi się już kształt nosa. Jak wyjdzie będę chyba jednorożcem? 

piątek, 14 września 2012

ZOOFOBIA


Rano przebiegł przede mną szczur, to mocniejsze niż kawa czy energetyk, 
w tym wypadku Rat Bull, czy Red Rat? – innymi słowy prawie zawał.
Każdy czegoś się boi. Jedni załatwiania w miejskich toaletach inni śmierci. Ja boje się zwierząt.

Nie wszystkich, ale zdecydowanej większości. Nie ma to związku z rozmiarem zwierzęcia czy wielkością krzywdy, jaką mogą mi zrobić, zwyczajnie do jednych dojdę a inne mnie przerażają. Taka na przykład kaczka czy świnka morska sprawiają, że nie mogę ruszyć się z miejsca ze strachu ale wielkie psy są już ok.
Zawsze tak było, od dziecka. Matka mi nie wierzyła i uznawała za zabawne wrzucanie mnie na podwórko z gęśmi u babci. Babcia też myślała, że udaje, więc kazała mi te gęsi wypasać. Siedziałem na polu z długim patykiem, który służy do pokazywania im kierunku, ale machałem nim bez przerwy, żeby żadna nie doszła.
Zwierzęta są bardzo mądre i doskonale wiedzą czy się boisz czy nie. Jak normalny człowiek wchodzi na wiejskie podwórko to się wszystko rozbiega. Ja niczym Zosia z epopei narodowej wszelkie ptactwo przyciągam do siebie.

Wakacje, ferie, urlopy

Z dzieciństwa pamiętamy podobno tylko te rzeczy, które wywołały w nas ogromne emocje. Doskonale zapamiętałem jak mieliśmy wyjechać na wakacje w nocy i Ojciec zniósł bagaże do pralni żeby nie łazić z nimi po klatce. W środku nocy dał mi kluczyki do auta i kazał iść na dół zapakować to do bagażnika. Kiedy otworzyłem drzwi na dole, przy naszych walizkach siedział szczur. Nigdy więcej do tej pralni nie wszedłem a mieszkałem z nimi jeszcze przez dziesięć lat.

Na wakacjach też nie zawsze było wesoło. Na jednych, gdzie pojechaliśmy z całą rodziną okazało się, że niedaleko jest stadnina. Miejsce to było zapomnianą częścią Polski i właściciel koni był wdzięczny za ich objeżdżanie, bo było ich dużo i nie miał, kto tego robić.
Któżby nie skorzystał z takiej okazji?. Jazda konna za darmo przez cały dzień. Wszystkie dzieci rzuciły się na to a ja stałem przerażony. Ojciec kazał mi do nich dołączyć. Dowiedziałem się, że musimy sami te konie oporządzić, założyć im te wszystkie szelki, łańcuszki i jazda.

Były tam dużo młodsze ode mnie dzieci, które przebiegały pod krowami i końmi, sprawdzając czy coś je kopnie, mnie też zaczepiały
- a ty przebiegniesz pod spodem?
- za poważny jestem na takie głupie zabawy.

Na szczęście znalazła się tam przytomna moja kuzynka Kaśka, która te konie uwielbiała i jak zobaczyła, że krew odpłynęła mi z twarzy, zgodziła się rumaka przygotować za mnie. Wybrałem tego, który jako jedyny na mnie nie patrzył, ale wtrącił się właściciel stadniny
- synek, innego konika wybierz
- ale ten jest spokojny proszę Pana
- aż za spokojny, to jest praktycznie krowa nie koń
- i bardzo dobrze, a jak się nazywa?
- Marzena

Wystawili te konie na padok, krótka instrukcja jazdy i trzeba było wsiąść. Kaśka Marzenę trzymała za łeb, żeby się tymi ślepiami na mnie nie gapiła i hyc, wlazłem w siodło. Każde dziecko dziabnęło piętami kuca i ruszyły żwawo. Marzena idealnie, spokojnie przesuwała się wzdłuż ogrodzenia.
Myślałem, że ogarniam te wszystkie komendy i ruchy nogami, żeby Marzeną sterować, ale wjechała na środek i stanęła. Za ogrodzeniem wszyscy machali i krzyczeli, ale to było daleko. Uderzałem piętami o jej bok, mówiłem wio, ale nic, jak kamień. Bardzo chciałem usłyszeć, co tam krzyczą; podjechała Kaśka
- poczekaj chwilę, Ona sra.
Na szczęście powrót był fajny. Wprawdzie w takim koszu dla świń jechaliśmy, ale ciągnął nas normalny traktor.

Świnie

 Innym razem pojechałem do kolegi na wieś dojadać to, co zostało z jego wesela i oglądać to, co na nim zarejestrowano, jeszcze wtedy na video. Co jakiś czas wychodziliśmy sobie na fajkę i widzieliśmy przed nami szary, wąski i długi budynek dla świń z wejściami z obu stron. Życzliwi koledzy, wiedzący o moim strachu założyli się, że nie przebiegnę przez ten budynek. Nie ma na mnie lepszego argumentu, jak: nie zrobiłbyś tego, więc pobiegłem. Jak tylko wleciałem do środka drzwi z jednej i drugiej strony się zamknęły.
Rzadko się teraz widujemy.

Zagranico

Afryka

W Egipcie kąpałem się tylko w hotelowym basenie. Wszyscy co wieczór przy kolacji opowiadali, jakie piękne okazy widzieli w morzu i gul mi skakał. Strach strachem, ale jestem estetą, też chciałem. Najfajniejsza byłaby taka kapsuła, jaką miał Putin, kiedy nurkował w Bajkale, ale nie była w moim zasięgu.
Za cały rynsztunek musiały wystarczyć mi płetwy, gatki, okulary i rurka.
Jak człowiek zanurzy tam łeb, nawet dziesięć metrów od brzegu zapiera dech – zwłaszcza pod wodą. Takich kolorów i wzorów nie uświadczy się nawet na London Fashion Week. Bardzo mi się podobało. Płynąc powoli z kolegami wynurzaliśmy się co kilka metrów, żeby podzielić się wrażeniami.
- widziałeś tę żółtą?, ale ekstra
- a ta z Gdzie jest Nemo jaka piękna
Ja też chciałem się podzielić wrażeniami
- a widzieliście te czarne pompony, co po dnie latają?
- NIE DOTYKAJ TEGO!
Wrzasnęli równo i mnie nie trzeba było już więcej informacji. Z brzegu wyglądało to podobno tak, jakby z trzech zanurzających się co chwila mężczyzn jeden zamienił się w motorówkę. Płetwy są jednak niezastąpione.

Popołudniu w mieście ktoś mnie popchnął, nie upadłem, bo oparłem się o coś miękkiego. Na szczęście tam wszędzie porozwieszane są jakieś szmaty, te okazały się wielbłądem – od czasów przedszkola nie byłem tak bliski zrąbania się w spodnie.

Anglia

Uwielbiam ten kraj, za najtańszą whisky, rudy kolor (włosów, krów i trawy) i dżem, ale szare wiewiórki wyglądają jak szczury i jest ich od cholery. Normalne wiewiórki mnie przerażają, ale szare to już armagedon. Jak nasza (ruda) siedziała przy moim rowerze w parku Skaryszewskim to gotów byłem go tam zostawić, przy szarej na pewno bym uciekł.

Fuerteventura (Hiszpania), kto bogatemu zabroni?

Podczas zakupów markowych zegarków i okularów gdzieś w Puerta de podroobas zobaczyłem karalucha wielkości chomika. Ray Bany po pięć euro nie były w stanie mnie tam zatrzymać.
W samolocie powrotnym usłyszałem
- teraz już chyba możemy ci powiedzieć, że takiego robala jak na tym targu widzieliśmy też w łazience w hotelu.
Prawdziwi przyjaciele. Wakacji mi nie popsuli.

W domu i zagrodzie

 Wizyta wielkiej ćmy zmusiła mnie kiedyś do podróży taksówką w piżamie na nocleg u koleżanki, szczęście, że to nie nietoperz, bo już bym spod kołdry nie wyszedł nigdy.
A jak mój balkon upatrzyły sobie gołębie to nie tylko nie mogłem na niego wyjść, ale nawet uchylić okna. Usiłowałem nawet, pokrzepiony butelką wina wygonić je w czasie deszczu, ale doszedłem tylko do drzwi. Przyglądaliśmy się sobie po obu stronach szyby – jednakowo przerażeni.
Moi siostrzeńcy podczas wizyty u wujka zażyczyli sobie ZOO. Matura nie była tak stresująca, zwłaszcza, że latem po ogrodzie część zwierząt chodzi wolno.

Bezpośrednie stracie z przeciwnikiem

W najtrudniejszej sytuacji ze zwierzęciem byłym na klatce  mojej matki (chodzi o schodową, Zdzisława nie jest trzymana pod kluczem). Jej sąsiad hoduje wielkiego węża. Jak się napije zawiesza go sobie na łeb i łazi z nim po schodach. Trafił kiedyś na mnie
- Daniel odsuń się z tym, bo ja się boje
- ale dotknij go tylko, one nie są lepkie i nieprzyjemne, zobacz
- odsuń się do cholery, bo nie lubię
- a nie podobają ci się te czarne wzorki, na żółtym tle?
- nawet bardzo, tylko wolałbym to na mokasynach, albo portfelu.
Od tamtej pory nigdy się ze mną nie przywitał.  

Za to zwierzęta mnie najbardziej obawiać mogły się w wojsku. Podczas patrolowania posterunku miałem ze sobą prawdziwego Kałasznikowa i trzydzieści ostrych pestek. Przeczytałem dokładnie Prawo użycia broni i wiedziałem, że jak tylko jakiś lis wyskoczy to będę jak Rambo.
Nie musiałem.

p.s.
Zapomniałem jeszcze wspomnieć o kotkach.
Zaprzeczyć chcę raz na zawsze, na piśmie, paskudnym plotkom jakobym kiedykolwiek jakiemuś zrobił krzywdę. Matka zaszczepiła mi do tego zwierzęcia silną nienawiść, ale egzystujemy obok siebie na tym świecie (z kotkami, nie z matką) nie wadząc sobie w jakiś szczególny sposób.

wtorek, 11 września 2012

RUN FORREST RUN!


Dokładnie rok temu wychodziłem na wykłady wczesnym rankiem i okazało się, że cała Czerniakowska jest zamknięta a środkiem biegnie jakiś czarny chudy koleś a dookoła niego pełno samochodów z dziennikarzami. Musiałem dojść do trasy Siekierkowskiej i dopiero tam zabrał mnie autobus.
Wracając z zajęć zobaczyłem, że ulica nadal jest zamknięta z tą różnicą, że teraz biegnie nią tłum ludzi wszelkiej płci, wieku i urody.
Jakże fajne musi być takie wspólne bieganie pomyślałem wtedy i postarałem się dowiedzieć o szczegóły.
Okazało się, ze był to Maraton Warszawski, którego ja nawet na rowerze mógłbym nie pokonać, ale grzebiąc w necie znalazłem bieg dziesięciokilometrowy, dokładnie tydzień później.
Na siedem dni rzuciłem palenie i nie wypiłem nawet browara, codziennie wstawałem o siódmej, żeby na bieżni maszerować dyszkę przez pierwsze trzy dni a kolejne już biegłem. Bieżnia jest łatwiejsza, bo nadaje tempo i jest równiutka, na ulicach jest trudniej. Trener na siłowni powiedział mi, że dzień przed biegiem mam już nie ćwiczyć a rano przed startem zjeść małe śniadanie i banana, nic nie pić w trakcie biegu i będzie ok.
Wieczorem przed biegiem nie mogłem spać z podniecenia i zajrzałem na forum facebookowe tego biegu. Okazało się, że ludzie podchodzą do niego różnie, jest część profesjonalistów, którzy dyskutują o czasie i doborze obuwia, ale znakomita większość to zwyczajni ludzie, chcący pobawić się w większym stadzie. Pod postami, jakie zamieszczali ci pierwsi dotyczącymi twardości podeszwy w bucie pisali: „jak tak czytam jak wy do tego podchodzicie, to chyba odstawie drinka i pójdę już spać”. To mnie pocieszyło, ale jednak spać poszedłem na trzeźwo.
Po mizernym śniadaniu powiedziałem moim ówczesnym współlokatorom, że jak zaczynamy bieg o dwunastej to ja zamierzam dotrzeć około szesnastej i niech za wcześnie nie wychodzą. Pojechałem na START.
Wspólna rozgrzewka, powitania i znany aktor na scenie, który chciał zaśpiewać biegnącym, ale się zawstydził, bo playback za szybko się włączył jak on jeszcze nie był gotów.
Poproszono nas o ustawienie się na ulicy. Nikogo dookoła nie znałem, ale przeraził mnie widok kolesia obok. Cały w kablach i tych takich przyssawkach jak na ostrym dyżurze, na rękach wyświetlacze monitorujące pracę tych urządzeń w uszach słuchawki do tego chudziutki, żylasty z silnie rozbudowanymi łydkami. Też sobie kompana znalazłem.
Pomyślałem, że to nie moja liga w bieganiu, ale zagadam.
- czego będziesz słuchał?
- mam siedmiominutowy utwór Irona Maidena, który jest ustawiony na pięć powtórzeń, musze się zmieścić w założonym czasie. A ty?
- podobnie.
 (miałem mu powiedzieć, że mam półtoragodzinny koncert Madonny, którego zamierzam słuchać aż baterie nie siądą?)
- to widzimy się na mecie?
- ja chyba trochę później od Ciebie, ale powodzenia.
Podaliśmy sobie łapkę, strzał z pistoletu i ruszyło.
Nie widziałem go po trzech minutach, jak tylko w tłumie zrobiło się luźniej i spokojnie. Przy „Like a virgin” truchtałem przed siebie. Na wysokości Chełmskiej pokazał się mój kolega Adam. Takie rzeczy dodają sił, zrobiło mi się miło, pomachałem i dalej równym tempem. Widoki w trakcie biegu są niesamowite. Najbardziej bałem się tego, jak podbiegnę pod Belwederską, ale jak zobaczyłem dziesięć tysięcy ludzi, czy nawet dwanaście, biegnących w takich samych koszulkach nogi same pracowały.
Dodatkowe widoki to skacząca i kibicująca Małgorzata Niezabitowska, która coś wykrzykiwała, ale u mnie było już „ Hung up” i mnóstwo Japończyków ze swoimi flagami narodowymi. Albo dostałem udaru, ale tak widziałem.
Bieg Marszałkowską przez te wielkie MDMowe budynki z „Ray of light” w uszach jest czymś fantastycznym. Na wysokości hotelu Forum dostrzegłem siadającego na krawężniku mojego kolegę ze startu, który rozplątywał kable bordowy na pysku. Wyciągnąłem rękę
- nie siadaj, bo będzie trudniej, dawaj dalej
- leć, ja już nie ruszę
- a co z Twoim czasem?
- chuj tam z czasem, leć
To pobiegłem dalej. Przeskoczyłem jakiegoś chłopaka leżącego na Jerozolimskich i miałem wyrzuty sumienia. Niby nikt z tego tłumu się nie zatrzymywał, ale nie odpowiadam za wszystkich. Zatrzymałem się, obróciłem, ale przy nim byli już sanitariusze. Bardzo dobrze było to wszystko zabezpieczone.
Zacząłem trochę słabnąć, gdy na Palcu Palikota (dawniej trzech krzyży) pojawiła się machająca do mnie moja koleżanka. Dostałem nowy zastrzyk energii i kiedy piosenka w słuchawkach zmieniła się na „American life” a cycki zaczęły trząść mi się w jej rytm, przekroczyłem metę.
Dostałem natychmiast smsa z wynikiem biegu, jakieś podobno miałem na sobie nadajniki czy coś. Dobrze, że byłem uczciwy, bo na początku był plan, że jeden z kolegów zgarnie mnie samochodem na trasie i podwiezie kawałek, pewnie by wiedzieli. Ale rezultat niecałych pięćdziesięciu trzech minut był satysfakcjonujący. Wyciągnąłem telefon i zacząłem dzwonić.
Najpierw chciałem znaleźć współlokatorów
- gdzie jesteście?
- w domu, a ty?
- na mecie
- już, co tak szybko?
- nie wiem
- to czekaj, zaraz będziemy.
Drugi telefon do koleżanki z placu Palikota
- cześć, bardzo mi miło, że wyszłaś pomachać
- ja przyszłam sobie popatrzeć na fajnych kolesi a zobaczyłam ciebie
- aha, to cześć
Taki tekst może człowieka lekko demotywować, ale już tak raz miałem. Kiedyś jedna z randek skończyła mi się pomyślnie i jak wpadliśmy do domu, zrzucając z siebie ciuchy od wejścia też ściągnięto mnie na ziemie
- dlaczego gasisz światło, fajnie jest, wstydzisz się swojego ciała?
- a ty nie?

Na rowerach przyjechali moi koledzy, dostałem od nich spersonalizowany puchar. Zjawiła się moja koleżanka z mężem i było miło. Tydzień bez fajek i alko nie jest jednak łatwy, więc z numerem startowym na koszulce wszedłem do monopolowego. Zobaczył mnie sprzedawca
- sportowiec bez kolejki, co dla pana?
- czerwone wytrawne i białe marlboro
- proszę uprzejmie i gratuluje (wyboru wina, czy biegu?)
- dziękuję

W tym roku staruje znowu. Ambitnie zamówiłem koszulkę L i być może będę ją musiał wkładać na siebie na mokro i łyżką do butów, ale za to są czarne.
Kibicujący mi wtedy współlokatorzy biegną teraz ze mną.

piątek, 7 września 2012

NIKOGO NIE MA W DOMU


Pierwszy raz w życiu mieszkam sam.
Odkrywam tego uroki i wady. Na razie jest dziwnie, bo czuje się jak na wakacjach w hotelu. Wszystko tu jest inne i nowe. Rozpakowywanie trwa od kilku dni i zaczyna przypominać to moje miejsce, ale jeszcze jest zdecydowanie za cicho.
Kolega powiedział mi, że jak zaczynał mieszkać sam to na początku też było mu dziwnie. Zastanawiał się ciągle czy wszystko pozakręcał i powyłączał a wracając z pracy każda ciężarówka straży pożarnej przyprawiała go o dreszcze. Kiedy nie wychodził z domu przez weekend to w poniedziałek rano w sklepie musiał odkaszlnąć, bo okazywało się, że nie mówił nic przez dwa dni.
Pierwsze mi nie grozi. Zanim wyjdę z domu zawsze wszystko sprawdzam, toteż się nie boje. Nie obawiam się też tego drugiego. Ja nie przestaje mówić nawet jak sam jadę na rowerze a co dopiero w domu, nawet telefon nie jest mi potrzebny. Co mam tak siedzieć jak mruk?. Przy rozpakowywaniu można pogadać ze sobą
- a kto to tak ładnie poukładał dokumenty w pudełku?, no pewnie, że Kuba…
Początkowe przejawy szaleństwa, które zauważałem u siebie od dawna teraz mają możliwość znacząco się rozwinąć. Pocieszam się tym, że jak już zupełnie oszaleje to pozostanie mi tylko jeden krok do geniuszu.
Podczas przeprowadzki zaginał gdzieś pilot od dvd natomiast rozmnożyły się wszelkie kable z najdziwniejszymi końcówkami. Zestresowałem się nieznajomością zastosowania tych drutów i wywaliłem je hurtem do zsypu.
Atrakcji dostarczają także zmagania z urządzeniami wszelkiej maści. Nigdy nie byłem specjalnie ogarnięty technicznie a, że ambitnie chcę wszystko zrobić sam, czasami jest zaskakująco.
W łazience stała pralka, która nie reagowała na wciskanie żadnego guzika. Ponieważ jest to urządzenie elektryczne doszedłem do tego, żeby włączyć ją do kontaktu. Nalałem płynu, wsadziłem pranie i tylko zaczęła buczeć. Po odsunięciu jej po raz kolejny dostrzegłem jeszcze dwa węże, które umieściłem w sedesie, ale przyszło mi do głowy, że jeden pewnie wodę wypluwa a drugi ssie, więc nie powinienem prać skarpet w wodzie z kibla, znalazłem wystający miedziany kranik za pralką i teraz działa. Można?, można!
Doświadczenie to przypomina mi jak w dzieciństwie zaskoczyło mnie odkrycie worka na kurz w odkurzaczu, do tej chwili byłem przekonany, że paprochy z dywanu odprowadzane są kablem do ściany.
Zamówiłem sobie internet z kablówką, ale trzeba na niego czekać trzy dni, więc chcąc zobaczyć „Mam talent” i blond kreatorkę smaku w nowym programie musiałem pokombinować z taką anteną podłączaną do telewizora. Ustawiałem siebie i antenę we wszelkich kierunkach i okazało się, że najlepszy obraz jest jak stoję za telewizorem. Zastąpiłem siebie trzema kartonami i sznurkiem i jak nie ruszałem się na kanapie mogłem oglądać w niezłej jakości.
Mieszkanie samemu na szóstym piętrze pozwala na ogromną wygodę. Nikt cię nie widzi, więc możesz chodzić nago, nie ma konieczności obcinania paznokci u nóg i mycia zębów przed spaniem. Ponieważ nie pale w domu, trzymam popielniczkę za oknem. W poprzednim mieszkaniu, co kilka dni trzeba ją było opróżnić. Jak mieszka się tak wysoko, rano okazuję się, że kipy z popielniczki sprzątają się same.
Poznałem już nawet kilkoro sąsiadów. Z windy znam dwie czarne dziewczyny, które na moje dzień dobry mówią czeszcz, dresa z dziewiątego piętra, z którym rozmawiałem o poczcie i rowerach i babę z mojego korytarza, która ma dwa mieszkania naprzeciwko siebie i przechodzi, co chwila z jednego do drugiego za każdym razem zamykając je na klucz.
Bardzo dużo mam teraz spokoju i czasu przy tym rozpakowywaniu. Rozmyślam nad tym, ile to już okresów w życiu mam za sobą. Nie mam już siedmiu lat i nie zbieram naklejek od gum Chabel do albumu. Okres, kiedy miałem siedemnaście lat i czekałem aż Tata kupi mi wieże za dwanaście milionów też minął bezpowrotnie.
Teraz do gum, które kupuje nie dokładają naklejek, tylko ulotki a głośniki od wieży robią za podstawki pod kwiaty u Zdzisławy.
p.s.
Dziś w radio powiedzieli, że PKP będą w pociągach rozkładać tysiące książek, chcąc zachęcić ludzi do czytania. Zadzwonił na antenie jakiś dziad i powiedział, że to źle, bo od czytania się oczy psują.
Nie da się dogodzić wszystkim. 

środa, 5 września 2012

W DRESIE PO PRADZE


Już sześć dni mieszkam na Pradze. Miałem pięcioletnią przerwę, ale okazało się, że tu nic się nie zmieniło.  W Uniwersamie te same Panie, uśmiechają się tak jakby widziały mnie wczoraj, pamiętające, że wstawiałem zawsze rower na stoisko z gazetami i One mi go pilnowały, bo nie chciało mi się przypinać na czas zakupów.
To niezwykłe, że wystarczy przejechać przez Wisłę, żeby zobaczyć jak inne jest tam życie. Mieszkałem przy Czerniakowskiej po jednej stronie rzeki a teraz przy Stanów Zjednoczonych od jej drugiej strony. Odległość pomiędzy tymi dwoma miejscami jest taka jak od dworca Centralnego na stadion Narodowy a ma się wrażenie, że nie tylko przejechaliśmy pół kraju, ale cofnęliśmy się w czasie.
Gdzie jeszcze poza Pragą można znaleźć stoiska z naprawą parasoli, repasacją rajstop czy siedzących w melonikach pracowników zakładu pogrzebowego Memorial słuchających hip hopu z otwartego karawanu?.
Solą tej ziemi są wszechobecne Dresy. Pojawiają się i znikają w najbardziej nieoczekiwanych momentach, wyskakując zza jakichś krzaków i niknąc na rogami budynków i dalej przez sobie tylko znane zaułki bram i podwórek. Na ławkach przed blokiem mają dyżur przynajmniej do drugiej w nocy, gdzie rozprawiają o cenie „deki”, „teścia” czy „białego”, omawiają choreografię z YCD i zaglądają za maskę (od strony szyby) każdemu nowemu samochodowi pojawiającemu się na parkingu. W sobie tylko wiadomym celu.
Ich auta zżera rdza, traktowana przez nich jak samochodowy rak, na który nie ma leku. Nie zamalowują tego, nie szpachlują – dumnie obnosząc się z rudym kolorem na drzwiach i progach. Wszyscy mają w odtwarzaczach tę samą płytę. Jak auta są zamknięte słychać tylko „umcy umcy” a kiedy je otwierają dźwięk zmienia się na rytmiczne „buf buf buf”, podobny efekt można by uzyskać podłączając głośniki do pralki. 
W sposobie ubierania też można dostrzec pewną prawidłowość. Każdy ma rażący, kolorowy akcent. Bluza, szorty czy sznurówki w kolorze fluo, to taki ichniejszy must have, co się zgadza tego lata z trendami za wodą. Cały Plac Zbawiciela nosi żarówy.
U Pań Dresiarek występują wyłącznie dwa kolory włosów. Do wyboru jest granatowa czerń albo popalony blond, łatwy do uzyskania poprzez włożenie łba w perhydrol.
Ludzi tutaj zajmują zupełnie inne sprawy. Tematy takie jak koncert Gossip czy wystawa zdjęć Marilyn Monroe zajmujące naród za rzeką wyparte zostają przez nadchodzący mecz Legii, promocje pomidorów w Lidlu czy los Marty z „Na Wspólnej”.
Jeżeli jakiś produkt omawiany po lewej stronie Wisły pojawia się w rozmowie po stronie prawej to tylko i wyłącznie ze względu na jego rynkową wartość.
Ogromną przyjemność sprawiają mi tutaj dwie rzeczy.
Jedną z nich jest jeżdżenie na rowerze po zmroku i obserwacja mieszkań na parterze, których wnętrza przy zapalonych światłach prezentują się jak w kinie. Spora część z nich mogłaby służyć, jako gotowa scenografia do najróżniejszych produkcji. Są mieszkania w stylu lat siedemdziesiątych z dużymi plastikowymi lampami i owalnymi mebelkami, albo wielkie obrazy świętych zawieszone na równoległej do okna ścianie, przed nimi stoi stół, za którym biesiadnicy piją wódkę.
Kolejna rzecz to słuchanie rozmów. W komunikacji miejskiej, na rynku czy w windzie.
Autobus 141, dojeżdżający do Wiatracznej, obok mnie na siedzeniu kruczowłosa młoda mama z góra dwuletnim dzieckiem. Jedną ręką z niebieskimi paznokciami dłubie w zębach, drugą przytrzymuje do ucha komórkę, nogą trzyma wózek i gada
…ty jesteś tak samo pierdolnięta jak on, po co do mnie dzwonisz?, schlał się i się awanturuje, do Artura zadzwoń to go zaraz na dupie posadzi, albo go Policją postrasz… to mu powiedz, że to nie jest już jego dziecko, teraz sobie przypomniał?, ja zaraz kurwicy dostanę, zadzwoń po Darka a ja będę za pół godziny… no ja jebie Mamo.
W tym czasie dziecko jej się rozdarło
- zamknij się powiedziałam, nie dam ci muzyki na słuchawki, bo gadam z babcią.
Do autobusu wsiadła jej koleżanka
- cześć
- cześć, miaaś tom osiemnastke?
- miaam, pasem dostaam jak chuj, te ostatnie to już nawet nie czuam, ale na początku to się mao nie zesraam.

Tramwaj 9, odcinek pomiędzy Placem Szembeka i Kinową. Ona blond trwała, On tatuaż na szyi, oboje około dwudziestu lat.
- aleś mnie umówiła z to Anko
- sory, ja rozumiem, że Ty byś se chciał za cyca potrzymać czy coś a ona drętwa jest
- długo będziesz w tej robocie dzisiaj?
- do ósmej
- a ile Ty wyciągasz na miesiąc za to zamiatanie włosów?
- tysiąc trzysta
- to ja mam tyle za trzy dobre komórki.
Stoisko z rybami za Uniwersamem. W kolejce przede mną tęga trzydziestolatka od stóp do głów w motywach zwierzęcych rozmawia przez telefon
…pani doktór ja bym se wziea piątek wolny to bym se nad morze pojechaa, daaby se pani rade beze mnie?, taki urlop bym miaa nie?.
Dwóch pijanych panów stoi opartych o szybę w tramwaju jadącym z Pragi. Wagon zatrzymuje się na rondzie de Gaulle’a. Panowie patrzą przed siebie w stronę Nowego Światu a za szybą pomiędzy nimi sterczy palma
- a to drzewo to wycieli?
- no chyba, i dobrze
- pewnie, co to Afryka?.
Ciekawy jest tam jeszcze kontrast pomiędzy rdzennymi mieszkańcami Pragi a napływowym elementem lanserów. Obok mojego bloku stoją dwa apartamentowce. Wychodzące z nich laski z połową wygolonej głowy i komputerem pod pachą udają, że Dresów nie widzą. Ci natomiast niezainteresowani tym typem kobiet obcinają jej samochód. Pomimo wielu różnic traktowani są lepiej od lanserów, bywających na Pradze okazjonalnie.
Ci pojawiają się na dzielnicy, kiedy jakaś budka z jedzeniem w tej zapomnianej części miasta zostanie opisana w gazecie przez krytyka kulinarnego, jako modna, albo odwiedzić chcą atelier jednej z osiedlonych tu malarek albo projektantek mody. Narażeni są oni na chytre, wyczekujące spojrzenia tubylców dybiących na pozostawiony przez roztargnienie telefon albo niezapięty rower.
Pomiędzy nimi wszystkimi tkwię ja. Jedzący modne chińskie pierogi, ubrany w koszulkę fluo zerkam na zostawiony przed budką (swój) rower.
p.s.
Na antenę wróciła reklama „Karolina nie podchodź”. Takim szczęśliwy